I OZ 1192/14

SENTENCJA Dnia 17 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II SO/Bd 4/14 w sprawie wniosku S. P. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SAB/Bd 42/05 odrzucającego skargę S. P. na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w B. w przedmiocie wykonania decyzji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści własnego postanowienia z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SAB/Bd 42/05, o odrzuceniu skargi S. P. na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w B. w przedmiocie wykonania decyzji, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia oraz uchybienie ustawowego terminu do jej skutecznego wniesienia. Wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2014 r. S. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o dokonanie wykładni ww. postanowienia przez precyzyjne określenie znaczenia następującego fragmentu orzeczenia cyt. "Skarżący domaga się wykonania przez organ decyzji z dnia 9 grudnia 2004 r., nr 2138/89/A/89, tj. wypłaty środków pieniężnych przyznanych wskazaną wyżej decyzją skarżącemu tytułem pomocy finansowej. Roszczenie to ma charakter cywilno-prawny i nie należy do czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawach w przedmiocie takich roszczeń, a kompetentne w tym zakresie są sądy powszechne". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wnioskodawca nie może zrozumieć zacytowanego fragmentu postanowienia, gdyż w świetle orzeczeń sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego decyzje administracyjne mogą być egzekwowane w trybie postępowania administracyjnego. Sąd I instancji, powołując się na art. 158 i art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że konieczność dokonania wykładni postanowienia zachodzi jedynie wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienia. Wniosek o dokonanie wykładni nie może natomiast zmierzać do nowej oceny sprawy pod względem prawnym i faktycznym, a w konsekwencji do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia oraz jego motywów. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1121/11, LEX nr 1145479). Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia wskazanej przez wnioskodawcę treści postanowienia z dnia 31 sierpnia 2005 r. bowiem orzeczenie to w sposób jasny i jednoznaczny określa motywy jakimi Sąd kierował się uznając, że to sąd powszechny, a nie sąd administracyjny jest właściwy do orzekania w takiej sprawie. Okoliczność zaś, że wnioskodawca nie podziela tego stanowiska, gdyż w jego ocenie jest ono niezgodne z orzecznictwem sądu powszechnego oraz Sądu Najwyższego, nie świadczy, że przedmiotowe postanowienie jest niejasne co do treści. Polemika bowiem ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie, w żadnej sposób nie stanowi o zaistnieniu wątpliwości co do treści postanowienia. Odmienne stanowisko wnioskodawcy co do zasadności wyrażonego przez sąd orzekający poglądu w określonej sprawie, nie może być zatem powodem do rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści orzeczenia. Orzeczenie takie bowiem nie budzi wątpliwości co do znaczenia zawartych w nim twierdzeń, lecz jest niezgodne pod względem merytorycznym ze stanowiskiem wnioskodawcy. Zażalenie na ww. postanowienie złożył S. P., podnosząc argumenty przeciwko stanowisku Sądu I instancji zawartemu w ww. prawomocnym postanowieniu będącym przedmiotem wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści, bowiem odrzucenie skargi na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy w B. jest dla skarżącego niejasne, a decyzja organu administracji publicznej nie została do dnia dzisiejszego wykonana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a. sąd, który wydał postanowienie, może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Potrzeba wyjaśnienia treści postanowienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać również do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie zaś nie występuje, ponieważ – na co niewadliwie wskazał Sąd I instancji – w postanowieniu z dnia 31 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sposób jasny i jednoznaczny wskazał, że jedną z przesłanek odrzucenia skargi było to, że wypłata środków pieniężnych przyznanych skarżącemu decyzją Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w B. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...], tytułem pomocy finansowej ma charakter cywilno-prawny i nie należy do czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Z tego właśnie względu, sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawach w przedmiocie takich roszczeń, a kompetentne w tym zakresie są sądy powszechne. Trudno zatem uznać, że Sąd Wojewódzki mógł w tym zakresie wyrazić się bardziej precyzyjnie niż to uczynił. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek S. P. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy jest bezzasadny. Sąd I instancji prawidłowo w związku z tym odmówił uwzględnienia jego wniosku. Na marginesie wskazania wnioskodawcy wymaga to, że instytucja wyjaśnienia wątpliwości co do treści orzeczenia nie może w świetle obowiązującego prawa prowadzić do merytorycznej weryfikacji prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. W tym trybie postępowania sądowoadministracyjnego jest niedopuszczalne podważenie stanowiska i oceny prawnej zawartej w prawomocnym orzeczeniu. Oznacza to, że każda polemika w tym zakresie jest zbyteczna i nie może prowadzić do sformułowania przez sąd administracyjny na etapie rozpoznania wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści orzeczenia ponownej oceny, w tym w okolicznościach niniejszej sprawy, czy kwestia wypłaty świadczenia ma taki czy innych charakter prawny. Poza tym zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że także sądy powszechne są związane prawomocnym postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w którym wskazano, że w tego rodzaju sprawach kompetentne są sądy powszechne. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.