I GZ 321/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 305/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 305/20, odrzucił skargę K. K. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: W związku ze złożeniem skargi na ww. decyzję, Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie zarządzeniem z 10 lutego 2020 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie o wezwaniu doręczono skarżącemu – za pośrednictwem dorosłego domownika, w dniu 18 lutego 2020 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem 25 lutego 2020 r. W terminie tym skarżący nie dokonał opłaty, w związku z czym, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 72 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Wskazał, że domownik, który odebrał adresowaną do skarżącego przesyłkę z wezwaniem, nie przekazał mu jej. Ponadto, skarżący nie miał możliwości uiścić wpisu sądowego do dnia 25 lutego 2020 r., gdyż nie posiada rachunku bankowego, by dokonać przelewu, zaś z uwagi na epidemię koronawirusa placówki pocztowe były w tym czasie w większości zamknięte. Podniósł także, że w drugiej połowie lutego był bardzo osłabiony z powodu cukrzycy, na którą cierpi od lat. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W niniejszej sprawie skarżący był zatem zobligowany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, przy czym z obowiązku tego nie został zwolniony na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1-3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego mu prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Wobec tego Przewodniczący Wydziału prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi. W zarządzeniu tym wskazano, że wymienioną w nim kwotę (100 zł) należy uiścić w kasie Sądu, bądź na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 25 akt sądowych) wynika, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 18 lutego 2020 r. (odbiór przesyłki zawierającej to wezwanie potwierdził na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dorosły domownik skarżącego). Taki sposób doręczenia przewidziany został w art. 72 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go niebyło – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. W ocenie NSA, zarzut naruszenie art. 72 § 1 p.p.s.a. nie jest zasadny, ponieważ skarżący w żaden sposób nie podważył prawidłowości doręczenia na podstawie tego przepisu, zaś zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki wskazuje, iż do skutecznego doręczenia wezwania doszło 18 lutego 2020 r. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące tego, że domownik faktycznie nie przekazał mu przesyłki oraz niemożności dokonania przelewu, czy też przekazu pocztowego nie mają znaczenia dla oceny zgodności z prawem odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu. Mogłyby one ewentualnie stanowić argumenty przemawiające za zasadnością wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, jednak skarżący z takim wnioskiem w sprawie nie wystąpił. Wobec tego WSA zgodnie z prawem zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucając skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.