VIII SAB/Wa 33/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o ustalenie wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z [...] sierpnia 2020 r. R. P. (dalej: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. polegającą na nierozpoznaniu wniosku o ustalenie wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Pismem z [...] września 2020 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z [...] września 2020 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie czy składał ponaglenie w trybie art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a. W przypadku złożenia przedmiotowego ponaglenia wezwany został do nadesłania odpisu pisma wraz z dowodem jego nadania w placówce pocztowej – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem to zostało doręczone skarżącemu 28 września 2020 r. Pismem z [...] września 2020 r. skarżący poinformował, że ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie zostało nadane w placówce pocztowej 15 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - to do organu prowadzącego postępowanie. Jak wynika z treści przywołanych przepisów, warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, że pismem z 22 września 2020 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na przewlekłość organu składała ponaglenie do organu prowadzącego postępowanie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przedłożył stanowiące ponaglenie pismo z 15 września 2020 r. wraz z dowodem nadania pisma w placówce pocztowej. W ocenie Sądu podjęte przez stronę skarżącą działania nie wypełniają ustawowej przesłanki złożenia ponaglenia przez wniesieniem skargi na bezczynność organu. Wniesienie ponaglenia dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność organu jest równoznaczne w skutkach z niewyczerpaniem środków zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.