II OZ 964/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 220/06 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. F. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2006 r. odmówił A. F. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że okoliczności podnoszone przez skarżącego w przedmiotowym wniosku nie stanowią przesłanki dla przywrócenia terminu zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", bowiem nie wskazują na brak winy strony w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu choroba strony nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie uchybionego terminu do złożenia skargi i nie wyklucza możliwości wniesienia tego środka odwoławczego w ustawowym terminie, chociażby z pomocą osób trzecich, w szczególności małżonki skarżącego, która wspólnie z nim brała udział w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie i z tego względu winna dołożyć odpowiednich starań, aby wnieść skargę w terminie. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył A. F. domagając się jego uchylenia. Wskazał, że ze względu na stan zdrowia (wskutek ciężkiej grypy), nie był w stanie wnieść skargi w terminie. Podniósł, że jest osobą schorowaną o umiarkowanym i trwałym stopniu niepełnosprawności, po przebytych trzech zawałach, niezdolną do pracy i wymagającą częściowej pomocy oraz wsparcia rodziny w celu pełnienia ról społecznych. Na poparcie powyższych okoliczności skarżący przedstawił wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Wywiódł również, że nie mógł skorzystać z pomocy małżonki, ponieważ jego kłopoty ze zdrowiem spowodowały konieczność sprawowania przez nią opieki nad skarżącym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony przywrócić uchybiony termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, o ile uchybienie nastąpiło bez winy strony. W myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona skarżąca powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna i niemożliwa do przezwyciężenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają obiektywne okoliczności występujące niezależnie od woli strony i zdarzenia, które pomimo staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w ustawowym terminie. Istnienie takich obiektywnych przeszkód w terminowym wniesieniu skargi skarżący starał się wykazać stanem zdrowia – ciężką grypą, która biorąc pod uwagę jego ogólny stan zdrowia i chorobę serca mogła skutkować poważnymi powikłaniami. Ze złożonego przez A. F. orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika bowiem, że jest on osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, a jego stan zdrowia czyni go niezdolnym do pracy i wymagającym częściowej pomocy innych osób w codziennej egzystencji. Wskazał również, że przebył trzy zawały serca. Powyższe okoliczności nie były jednak przedmiotem oceny Sądu I instancji. Podkreślenia wymaga natomiast, że choroba strony, bądź jej najbliższych może świadczyć o braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Natomiast twierdzenie Sądu I instancji, bez przeprowadzenia szczegółowych rozważań, że skarżący w celu zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi mógł skorzystać z pomocy małżonki należy uznać za nieusprawiedliwione. Można i trzeba było przyjąć, że zły stan zdrowia skarżącego, będącego osobą niepełnosprawną, wymagał od niej konieczności sprawowania nad nim opieki. Trudno było zatem wymagać, aby dopilnowała ona wszelkich spraw, w szczególności sporządziła i wniosła do sądu skargę w ustawowym terminie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.