I OZ 969/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt VII SAB/Wa 92/11 oddalającego wniosek o wyłączenie sędziego WSA Bogusława Cieśli od orzekania w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE A. S., na rozprawie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Warszawie w dniu 20 października 2011 r. wniósł o wyłączenie sędziego WSA Bogusława Cieśli. Następnie pismem z dnia 21 października 2011 r. ponownie złożył wniosek o wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy sędziego WSA Bogusława Cieśli. Sędzia WSA Bogusław Cieśla w dniu 26 października 2011 r. złożył oświadczenie, z którego wynika, że w stosunku do jego osoby nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), które dawałyby podstawy do wyłączenia od rozpoznania niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt VII SAB/Wa 92/11, na podstawie art. 22 § 1 p.p.s.a. oddalił wniosek o wyłączenie sędziego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący we wniosku nie wskazał okoliczności które uzasadniałyby wyłączenie sędziego Bogusława Cieśli od orzekania w przedmiotowej sprawie i które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności w tej sprawie. A. S. w zażaleniu z dnia 7 listopada 2011 r. na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 października 2011 r. wniósł o jego uchylenie. Skarżący zarzucił nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w żaden sposób do postawionego sędziemu przez skarżącego zarzutu niedopuszczenia go do głosu oraz umyślnie nierzetelnego prowadzenia protokołu, w związku z czym nie da się stwierdzić, czy Sąd uznał zarzut ten za nieprawdziwy względnie nieuprawdopodobniony, czy tez uznał, ze zarzut ten nie uzasadniałby wniosku o wyłączenie sędziego, co stanowi naruszenie art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. W zażaleniu skarżący zarzucił również oparcie się w zaskarżonym postanowieniu wyłącznie na oświadczeniu sędziego, którego wniosek o wyłączenie dotyczył i całkowitym pominięciu argumentów przedstawionych przez skarżącego, bez dokonania jakiejkolwiek ich merytorycznej oceny i na tej podstawie uznaniu, że zdarzenia powołane przez skarżącego nie miały miejsca, lub też przyjęciu, że niedopuszczenie strony oraz umyślnie nierzetelne prowadzenie protokołu nie stanowią okoliczności uzasadniających wyłączenie sędziego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa - art. 18 § 1 p.p.s.a., wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 p.p.s.a.). Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w oświadczenia złożonego przez sędziego, którego dotyczy wniosek, nie istnieje między nim i stroną postępowania jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do jego bezstronności w tej sprawie. Analiza akt sprawy prowadzi ponadto do wniosku, że nie zaistniała żadna z przyczyn wyłączenia tych sędziego z mocy ustawy na podstawie art. 18 p.p.s.a. Wskazać należy, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia. Jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości takiemu oświadczeniu, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które podważały by wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie SN z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Skoro skarżący nie wskazał, ani też nie udowodnił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jego wniosek, należało uznać zarzuty w tej kwestii za nietrafne. Za takie okoliczności w żadnym razie nie mogą być uznane gołosłowne i bezpodstawne zarzuty niedopuszczenia go do głosu na rozprawie oraz prowadzenia nierzetelnie protokołu rozprawy stawiane osobie wskazanego sędziego przez A.a S.ego. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, które w jego subiektywnej ocenie stanowią podstawę do wyłączenia sędziego WSA Bogusława Cieśli, należy podkreślić, że nie dotyczą one rozpoznawanej kwestii wyłączenia sędziego, lecz stanowią zarzuty naruszenia procedury sądowoadministracyjnjej i mogą być podnoszone na etapie rozpoznawania odwołania od merytorycznego orzeczenia Sądu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.