II SA/Gl 570/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Asesor WSA Tomasz Dziuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A.F. i M.F. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Po rozpatrzeniu wniosku "A" sp. z o.o. w K., decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy, wraz z instalacją gazu na działce nr 1 w T. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że działka inwestycyjna znajduje się na terenie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej (uchwała Rady Miasta T. nr [...] z dnia [...] r., w sprawie planu miejscowego). Zgodnie z § 7 pkt 3 planu, dopuszczalna jest zabudowa wolnostojąca lub bliźniacza. Mając na uwadze definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawarty w art. 3 ust. 2a pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, organ uznał, że inwestycja jest zgodna z zapisami planu miejscowego. Spełnione zostały też pozostałe wymogi planu, m.in. co do powierzchni działki, gdyż przedmiotowa decyzja nie obejmuje jej podziału. Inwestor skorygował też projekt budowlany w zakresie kąta nachylenia dachu zgodnie z § 7a uchwały. Zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja nie wymaga też zaprojektowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy zaprojektowanymi budynkami, zlokalizowanymi na tej samej działce i należącej do tej samej strefy przeciwpożarowej. Zgodnie z § 213 warunków technicznych, budynki jednorodzinne są zwolnione z wymagań, dotyczących klasy odporności pożarowej i ogniowej. W świetle § 23 ust. 4 rozp., nie określa się odległości miejsc gromadzenia odpadów stałych od okien i granicy działki. Nie ma też potrzeby analizy zacienienia nieruchomości sąsiednich. W odwołaniu od decyzji skarżący A. F. i M. F. zarzucili naruszenie: 1) art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego – poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja mieści się w definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, 2) § 7 pkt 1 i 15 planu miejscowego – z powodu niespełnienia wymogu co do powierzchni działki, 3) art. 7, 10, 77 § 1 i 80 kpa. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie decyzji i odmowę pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżących, projekt budowalny przewiduje wyodrębnienie czterech lokali mieszkalnych, co jest niedopuszczalne na przedmiotowym terenie. Inwestor jako developer z pewnością w przyszłości wystąpi też o podział nieruchomości, co spowoduje uzyskanie mniejszej niż dopuszczalna powierzchni działki budowlanej, która obecnie wynosi 893m², zaś plan miejscowy wymaga 700m². Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Wojewoda stwierdził bowiem, że zaprojektowane 2 budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej spełniają wymogi budynku mieszkalnego jednorodzinnego, gdyż każdy z nich stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość i w każdym z nich zaprojektowano 2 odrębne lokale mieszkalne. Określenie minimalnej powierzchni działki na 700m², dotyczy zaś nowo wydzielanych działek budowlanych. Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutów nienależytego zebrania i rozważenia materiału dowodowego przez organ I instancji. Zdaniem organu, inwestycja spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Stąd też zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze do sądu administracyjnego skarżący ponawiając dotychczasowe zarzuty i argumentację, domagali się uchylenia decyzji organów obydwu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 4 listopada 2020 r. skarżący podtrzymali skargę, ponawiając dotychczasowe zarzuty co do błędnej kwalifikacji budynku jako jednorodzinnego. Inwestor sam go określił jako dom w zabudowie szeregowej w ofercie sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji nie naruszyły reguły procedury w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że inwestor spełnił wymogi prawa budowlanego i z mocy art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, wyżej powołanej (obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja w tym przedmiocie nie zapadła bowiem na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są też uprawnione do przewidywania, że inwestor w przyszłości dopuści się działań, sprzecznych z prawem. Bez znaczenia jest też treść oferty handlowej inwestora. Udzielone pozwolenie na budowę nie obejmuje realizacji budynków w zabudowie szeregowej, lecz bliźniaczej. Zaprojektowanie odrębnych wejść do każdego z lokali, nie ma znaczenia dla prawnej kwalifikacji budynku na gruncie prawa budowlanego. Zakres sprawdzeń rozwiązań projektowych wymienia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (przepis ten został zacytowany przez organ odwoławczy). W niniejszej sprawie sedno sporu sprowadza się do stwierdzenia zgodności inwestycji z obowiązującym na tym terenie planie miejscowym (Dz. Urzęd. Woj. Śl. z dnia 6 lutego 2015 r., poz. 607). Działka inwestycyjna położona jest na terenie o symbolu 3MN-zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej (§ 7 pkt 1 i 3 lit. a uchwały). Nie budzi zatem wątpliwości, że projektowana forma zabudowy jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Jednak w każdym z zaprojektowanych dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej przewidziano po dwa lokale mieszkalne. Stąd też rodzi się pytanie, czy inwestycja spełnia wymogi z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego z powodu wydzielonej liczby lokali mieszkalnych. Mianowicie, czy liczba tych lokali podlega zasumowaniu. Zdaniem składu orzekającego, definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego należy analizować łącznie z treścią art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepis ten zawiera definicję budynku. Jest to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty i dach. Cechą zabudowy bliźniaczej jest wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych dwóch budynków. Muszą to być obiekty konstrukcyjnie samodzielne, tak aby możliwa była rozbiórka jednego obiektu (wszystkich ścian) bez zagrożenia dla konstrukcji drugiego. Oba budynki muszą mieć zatem samodzielne przegrody budowlane, które jednak do siebie przylegają, gdyż są dobudowane. Nie jest przy tym wymagane istnienie przegrody dylatacyjnej. Chodzi jedynie o to, aby wykonano ściany w każdym z budynków. Jeżeli budynek ma odrębne wejścia, lecz wspólną ścianę, nie stanowi obiektu w zabudowie bliźniaczej. Zabudowa bliźniacza charakteryzuje się zatem tym, że dwa samodzielne konstrukcyjnie obiekty przylegają do siebie własnymi ścianami. W świetle art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, w każdym z dwóch takich budynków dopuszczalne jest wydzielenie dwóch lokali mieszkalnych. Plan miejscowy nie limituje zaś liczby budynków na działce budowlanej. Określa jednak wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (maks. 30%), wskaźnik intensywności zabudowy (0,2 – 0,7), udział powierzchni biologicznie czynnej (min. 45%), wielkość powierzchni zabudowy jednego budynku (maks. 130m² w zabudowie bliźniaczej) oraz wysokość budynków (maks. 10,0m). Jak wynika z projektu budowlanego, sporna inwestycja spełnia wymogi z § 7 pkt 4-9 planu miejscowego. Każdy z budynków ma powierzchnię 129,94m², co stanowi łącznie 29,10% powierzchni działki. Tereny zieleni wynoszą 404,86m², tj. 45,34% działki. Intensywność zabudowy: 178,6m² - 625,1m², tj. budynki – 259,88m², tarasy – 24m², powierzchnia utwardzona – 204,26m², wysokość budynków wynosi 9,53m. Dla każdego budynku przewidziano 4 stanowiska postojowe – dwa w garażu, dwa na placu przed garażem, czyli po dwa dla każdego lokalu. Zatem przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi planu miejscowego dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Gdy zaś idzie o zarzut naruszenia § 7 pkt 15 uchwały, podzielić należy pogląd organów obydwu instancji, że wymóg ten dotyczy nowych działek budowlanych, których minimalna powierzchnia wynosi 700m². Działka inwestycyjna ma zaś powierzchnię 893m². Zatem jej podział jest niedopuszczalny, lecz kwestia ta nie ma znaczenia na obecnym etapie postępowania. Powierzchnia działki jest bowiem wystarczająca dla budowy dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej, zaś plan miejscowy nie limituje liczby budynków na działce budowlanej. W ramach niniejszego postępowania nie podlegają ocenie plany inwestora co do sposobu przyszłego sposobu użytkowania budynków, a więc jako współwłasności, czy też jedynie najmu lokali mieszkalnych. Z punktu widzenia wymogów Prawa budowlanego kwestie te są bez znaczenia. Projekt budowlany przewiduje powstanie czterech lokali mieszkalnych, lecz w dwóch budynkach w zabudowie bliźniaczej, co jest dopuszczalne na terenie o symbolu 3MN. Nadto, zdaniem sądu administracyjnego przedmiotowa inwestycja nie narusza pozostałych wymogów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Odległość budynków od granic nieruchomości wynosi ponad 5m. Ochronie podlega zaś jedynie dostęp światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych. Odległość pomiędzy budynkami na sąsiednich działkach wynosi zaś 8,69m w najbliższym punkcie. Kwestia ewentualnego zacienienia działki skarżących nie podlega ochronie na gruncie prawa budowlanego w świetle §§ 12, 13 i 57 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065). Zauważyć należy, że w świetle § 3 pkt 2 rozp., zabudowa jednorodzinna to jeden budynek lub zespół budynków. Wreszcie, wbrew zarzutom skarżących, brak podstaw do ferowania zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 10 kpa. Sprawa została należycie wyjaśniona pod kątem wymogów z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Na tym etapie postępowania nie sposób domniemywać zamiaru inwestora podziału nieruchomości. Wymaga to bowiem wdrożenia odrębnego postępowania przed innymi organami, niż administracji architektoniczno-budowlanej. Skarżącym zapewniono też udział na każdym etapie postępowania i organy administracji odniosły się do zgłaszanych przez nich zarzutów, zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 kpa. Poza postawieniem zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, skarżący nie przedstawili żadnej argumentacji na jego poparcie. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie zarządzenia nr 31 Prezesa WSA w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). mr