II SA/Kr 953/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 3 czerwca 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293), po rozpatrzeniu zażalenia K. G. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 7 lutego 2020 r. nr [...] orzekającego o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 maja 2014 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z garażami wbudowanymi na działce nr [...], obr[...] wraz z wjazdem na działkach nr [...] obr[...] przy [...] w K." – utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższe postanowienie, które jest przedmiotem skargi, zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 29 kwietnia 2019 r. K. G. złożył do Prezydenta Miasta K. wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 9 maja 2014 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z garażami wbudowanymi na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem na działkach nr: [...] obr. [...] przy [...] w K." (postępowanie WZ znak: [...] [...]) oraz decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 24 września 2018 r. (postępowanie WZ znak: [...]). Prezydent Miasta K., postanowieniem z dnia 7 lutego 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) w zw. z art 65 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), po rozpoznaniu wniosku K. G. z dnia 29 kwietnia 2019 r. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 9 maja 2014 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z garażami wbudowanymi na działce nr [...] obr. [...] [...] wraz z wjazdem na działkach nr[...] obr[...] przy [...] w K." (postępowanie WZ znak: [...]) oraz decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] [...] z dnia 24.09.2018r. (postępowanie WZ znak: [...]) – odmówił wszczęcia postępowania. Postanowienie to zostało wydane ponownym rozpoznaniu wniosku na skutek kasacyjnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że teren inwestycji objęty wnioskiem jest położony na obszarze obowiązującego od dnia 2 marca 2019 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]" uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 30 stycznia 2019 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia 15 lutego 2019 r., poz. 1390.). Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie stosuje się jednak powołanego wyżej przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Na podstawie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia 9 maja 2014 r., przeniesionej decyzją Nr [...] z dnia 24 września 2018 r., decyzją nr [...].[...] z dnia 28 lutego 2019 r. Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Decyzja ta stała się ostateczna dnia 1 marca 2019 r. Zastosowanie znajduje zatem powołany art. 65 ust. 2, zgodnie z którym nie stwierdza się wygaśnięcia decyzji, jeżeli wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę; w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność wygaszenia decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 9 maja 2014 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 24 września 2018 r., z uwagi na brak podstaw prawnych. Na skutek zażalenia K. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisane na wstępie postanowienie z dnia 3 czerwca 2020 r., którym utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał w szczególności, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia tych decyzji następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Dla działek nr [...] i nr [...] obr. [...] z jednej strony wydana została decyzja o warunkach zabudowy z dnia 9 maja 2014 r., a z drugiej strony uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w drodze Uchwały Rady Miasta K. z dnia 30 stycznia 2019 r. nr [...] Z kolei decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji zapadła w dniu 28 lutego 2019 r. (ostateczna w dniu 1 marca 2019 r.), a plan miejscowy obszaru "[...]" wszedł w życie w dniu 2 marca 2019 r. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" została podjęta w dniu 30 stycznia 2019 r., a decyzja Prezydenta Miasta K. w przedmiocie pozwolenia na budowę w dniu 28 lutego 2019 r., jednakże miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wszedł w życie dopiero 2 marca 2019 r., czyli gdy decyzja o pozwoleniu na budowę była już ostateczna i prawomocna. Dalej organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2017 r., II OSK 1730/15: "Rozwiązanie ustawowe z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. zapewnia należytą równowagę pomiędzy koniecznością niedopuszczenia do powstawania zabudowy niezgodnej z obowiązującym planem miejscowym oraz koniecznością ochrony praw nabytych obywateli. Kryterium przesądzającym o tym, który z dwóch wymienionych względów uzyska pierwszeństwo jest stopień zaawansowania procedur administracyjnych związanych z realizacją inwestycji. Uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę powoduje, że może on realizować inwestycję, nawet jeżeli jest ona sprzeczna z nowo uchwalonym planem". Nadto organ odwoławczy przytoczył fragment wyroku Naczelnego Sąd Administracyjny z dnia 7 listopada 2019 r., II OSK 3151/17: "Po pierwsze z treści przepisu art. 65 ust. 2 u.p.z.p. wynika, że zachowanie mocy decyzji o warunkach zabudowy odnosi się tylko do konkretnej, wydanej już ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Po drugie, analizowane unormowanie wskazuje umiejscowienie czasowe decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątkowy przepis odnosi się przecież do wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem chodzi o ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę wydane do czasu wejścia w życie uchwalonego planu miejscowego, o którym mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.". O rozumieniu pojęcia "uchwalony plan miejscowy" w kontekście omawianych przepisów decyduje zatem dopiero wejście w życie danego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie sam fakt jego uchwalenia przez radę gminy. Wobec tego odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 maja 2014 r. nr [...] jest prawidłowa. Pismem z dnia 15 lipca 2020 r. K. G. wniósł skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa: 1) procesowego, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj. art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy w sytuacji, gdy prawidłowe i konieczne było uchylenie przedmiotowego postanowienia; 2) procesowego, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu zaskarżonego postanowienia przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, z którego nie wynika czy (w jakim zakresie) zarzuty zawarte w zażaleniu Skarżącego (na postanowienie organu I instancji) były zasadne, w szczególności w zakresie zarzutów tam stawianych (brak jakiegokolwiek odniesienia się do treści zarzutów); 3) procesowego, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w wyniku czego doszło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego jak również niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności rozpoznawanej sprawy; 4) procesowego, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej i wydawanie odmiennych w swej treści postanowień przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych (odmienne w swej treści postanowienia SKO w K. wydane w dokładnie identycznych stanach faktycznych - różnią się jedynie podmioty skarżące); 5) procesowego, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie; 6) materialnego, tj. naruszenie art. 65 ust. 1 pkt 2 oraz 65 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego niezastosowanie i konsekwencji uznanie, że: a) o rozumieniu pojęcia "uchwalony plan miejscowy" w kontekście omawianych przepisów decyduje dopiero wejście w życie danego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie zdarzenie prawne jakim jest jego uchwalenie przez Radę Miasta K.; b) odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 maja 2014 r. nr [...] jest prawidłowa – przez co doszło do wadliwego utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji; 7) materialnego, tj. naruszenie art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że: a) w sprawie zachodzi negatywna przesłana wskazana w art. 65 ust. 2 u.p.z.p.; b) słusznie Prezydent Miasta K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej (Prezydenta Miasta K.) z dnia 9 maja 2014 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji – przez co doszło do wadliwego utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji (Prezydenta Miasta K.); 2) zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania; 3) zobowiązanie organów, na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a., do wydania w określonym terminie postanowienia wskazującego rozstrzygnięcie, tj. konieczność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 maja 2014 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji: "Budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z garażami wbudowanymi na działce nr [...], [...] [...] wraz z wjazdem na działkach nr [...] [...] przy [...] w K.", a następnie stwierdzenia wygaśnięcia wskazanej decyzji z dnia 9 maja 2014 r. nr [...] W uzasadnieniu skargi skarżący sformułował argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków; została ona rozwinięta w późniejszym piśmie procesowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia go mocy wiążącej; na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił także postanowienie organu pierwszej instancji. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten wskazuje na dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania: pierwsza ma charakter podmiotowy (wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną), a druga – przedmiotowy ("inne uzasadnione przyczyny"). Przez "inne uzasadnione przyczyny" rozumie się w szczególności stan zawisłości sprawy w postępowaniu wszczętym uprzednio, istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę (stan rei iudicatae) tudzież wystąpienie z wnioskiem, który nie może być załatwiony w drodze decyzji administracyjnej ani nie dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu powszechnego. Z kolei materialnoprawnym punktem odniesienia wstępnych czynności jurysdykcyjnych organu był art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej u.p.z.p.), który – w ustępie pierwszym – stanowi: "organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji". Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 65 ust. 2 i 3 u.p.z.p.). Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji może być wszczęte z zarówno z urzędu, jak i na wniosek. Organy obu instancji w toku wstępnych czynności jurysdykcyjnych ustaliły sekwencję zdarzeń obejmującą: 1) ustalenie warunków zabudowy (decyzja z dnia 9 maja 2014 r.); 2) uchwalenie planu miejscowego (uchwała z dnia 30 stycznia 2019 r.); 3) wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (28 lutego 2019 r.); 4) ustatecznienie się decyzji o pozwoleniu na budowę (1 marca 2019 r.); 5) wejście w życie planu miejscowego (2 marca 2019 r.). Na tle tej sekwencji organy dostrzegły problemy interpretacyjne dotyczące w szczególności tego, czy w świetle art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. relewantny jest moment uchwalenia planu (podjęcia uchwały w tym przedmiocie), czy też moment jego wejścia w życie – i następnie, opowiedziawszy się z tym drugim rozwiązaniem, uznały, że nie ma konieczności stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei ta konstatacja potraktowana została jako przeszkoda do wszczęcia postępowania (jako "inna uzasadniona przyczyna" w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, argumentacja organów nie naprowadza na przeszkody do wszczęcia postępowania, lecz na określony sposób rozstrzygnięcia "sprawy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji" co do istoty. Innymi słowy, problemy interpretacyjne, co do których organy zajęły stanowisko w postanowieniu z art. 61a § 1 k.p.a., powinny być rozstrzygane w ramach postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego z udziałem stron i zakończonego decyzją. Są to problemy dotyczące wykładni i przesłanek zastosowania normy materialnej (normy konkretyzowanej) – a zatem problemy dotyczące istoty sprawy. Prowadzi to do wniosku o naruszeniu art. 61a § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczności wskazane przez organy nie stanowią "innej uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. W piśmiennictwie wskazuje się, że: "O braku możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia dotychczasowej decyzji decydować mogą różne względy, np. brak zdolności prawnej czy zdolności do czynności prawnych. Natomiast brak legitymacji będzie stanowił przesłankę negatywną na etapie wszczęcia postępowania wyłącznie wtedy, gdy organ ustali w sposób niewątpliwy, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego w tej sprawie. Może to wynikać na przykład z treści samego wniosku czy z oświadczenia wnioskodawcy, jak również z innych źródeł, ale tylko oczywistość braku legitymacji stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania. Niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji może nastąpić także z przyczyn przedmiotowych, np. ze względu na brak przedmiotu weryfikacji bądź też z powodu okoliczności uniemożliwiających ukonstytuowanie, mimo istnienia przedmiotu weryfikacji, administracyjnej sprawy dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Z brakiem przedmiotu weryfikacji mamy do czynienia w bardzo różnych sytuacjach, na przykład gdy: decyzja nie została jeszcze wydana albo przestała już obowiązywać; to, co wnioskodawca potraktował jako decyzję administracyjną, jest nieaktem; wniosek odnosi się do formy działania administracji, która nie podlega stwierdzeniu nieważności, bądź żądanie wszczęcia postępowania nie dotyczy sprawy pozostającej we właściwości organów administracji publicznej" (A. Matan, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej, Warszawa 2020, s. 252). Natomiast "odmowa stwierdzenia wygaśnięcia decyzji następuje, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, że nie istnieją okoliczności, o których mowa w art. 162 § 1 k.p.a. Jeżeli organ nie ustali zaistnienia tych okoliczności, wówczas podejmuje decyzję o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia dotychczasowej decyzji" (A. Matan, tamże, s. 255). Podkreślić należy, że chodzi nie tylko o samą formę rozstrzygnięcia (decyzja – postanowienie), lecz także o szereg uwarunkowań proceduralnych. Wstępne czynności jurysdykcyjne, zakończone zaskarżonym postanowieniem, prowadzone były wyłącznie z udziałem wnioskodawcy – bez udziału innych podmiotów, w szczególności inwestora. W konsekwencji inne podmioty nie są też stronami ani uczestnikami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Również z tej przyczyny – tj. z uwagi na nieobecność procesową ogółu podmiotów legitymujących się interesem prawnym – Sąd nie może obecnie dokonywać oceny zorientowanego na meritum sprawy stanowiska organów administracji. Niniejszy wyrok nie może zatem zawierać i nie zawiera wypowiedzi co do tego, czy w okolicznościach niniejszej sprawy istnieją podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, czy też nie. Niezależnie od powyższego, zauważyć trzeba, że wniosek K. G. oraz postanowienie organu I instancji dotyczyły w istocie dwóch postępowań i dwóch decyzji (decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 9 maja 2014 r. i decyzji przenoszącej tę decyzję na inny podmiot z dnia 24 września 2018 r.). Postanowienie organu odwoławczego jest już zrelatywizowane tylko do jednej decyzji (decyzji z dnia 9 maja 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy). Jest to, zdaniem Sądu, nieprawidłowe. Rozstrzygnięcia obu instancji powinny być spójne, gdy chodzi o zakres przedmiotowy, a ponadto – i to warto szczególnie podkreślić – ewentualne sprawy stwierdzenia wygaśnięcia dwóch wchodzących w rachubę decyzji mają charakter odrębny i nie można ich łączyć w jednym postępowaniu. Zarzuty skargi Sąd uznał za zasadne w zakresie, w jakim korelują one z poczynionymi tu ustaleniami. Ocena zarzutów dalej idących byłaby obecnie przedwczesna. Rozpoznając sprawę ponownie, organ – jeżeli nie stwierdzi innych podstaw do odmowy wszczęcia postępowania – podejmie postępowanie i rozstrzygnie sprawę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Jeżeli przedmiotem wniosku pozostaną dwie decyzje, organ podejmie czynności odrębnie w odniesieniu do każdej z nich. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.