I SAB/Wa 281/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku J. L. z [...] stycznia 1949 r. o przyznanie własności czasowej do gruntu położonego w [...] przy ul. [...], hip. [...] – w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz P. D. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z [...] października 2020 r. (data prezentaty) P. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na nierozpoznaniu wniosku o zwrot udziału wynoszącego [...] części działki gruntu położonej w [...] przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obr. [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), dalej jako "dekret". Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r., grunty nieruchomości warszawskich - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy [...], a od 1950 r. - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa. Następnie powyższy grunt z dniem 27 maja 1990 r. - zgodnie z decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] sierpnia 1993 r. stał się własnością Dzielnicy - Gminy [...]. Obecnie zaś na mocy art. 20 ust. ustawy z 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) - grunt przedmiotowej nieruchomości stanowi własność [...]. Zgodnie ze świadectwem Sądu Okręgowego w [...] Wydział Hipoteczny z [...] stycznia 1946 r. nr [...], nieruchomość hipoteczna hip. [...] uregulowana była na imię A. G. co do połowy i K. L. co do drugiej połowy. Wnioskiem z [...] stycznia 1949 r. J. H. (spadkobierca K. L.) wystąpił o przyznanie prawa własności czasowej do wyżej opisanej nieruchomości. Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent [...] decyzją z [...] października 2013 r., nr [...], ustanowił prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o powierzchni [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obrębu [...], na rzecz P. D. (spadkobiercy J. L.) w udziale wynoszącym [...] części i A G. nieznanego z miejsca pobytu, reprezentowanego przez kuratora P. D., w udziale wynoszącym [...]części. Następnie Prezydent [...] wnioskiem z [...] listopada 2017 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji - z uwagi na okoliczność, iż jednym z adresatów tej decyzji była osoba zmarła. Zaś pismem z [...] maja 2019 r. Miasto [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia ww. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...], stwierdziło nieważność ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] października 2013 roku, nr [...]- ze względu na jej skierowanie do osoby zmarłej tj. A. G. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 listopada 2019 r. sygn. akt I SAB/Wa umorzył postępowanie dotyczące zobowiązania Kolegium do rozpoznania wniosku z [...] listopada 2017 r. jednocześnie stwierdzając, że dopuściło się ono bezczynności, która nie była rażąca. Pismem z [...] grudnia 2019 r. P. D. zwróciła się do Prezydenta [...] o niezwłoczne podjęcie czynności w sprawie rozpoznania wniosku - modyfikując go jako wniosek o zwrot udziału wynoszącego [...] części działki gruntu położonej w [...] przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obr. [...] oraz o niezwłoczne wydanie decyzji w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Akta niniejszej sprawy wraz z wyrokiem zostały zwrócone przez Sąd do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dniu [...] marca 2020 r. (data prezentaty), które przesłało je do Prezydenta [...] w dniu [...] czerwca 2020 r. (data prezentaty). Następnie skarżąca pismem z [...] czerwca 2020 r. (data prezentaty) - działając na podstawie art. 37 k.p.a. - wniosła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na niezałatwienie przez Prezydenta [...] w ustawowym terminie wniosku o zwrot udziału wynoszącego [...] części działki gruntu położonej w [...] przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obr. [...]. W związku z tym Prezydent ponownie przesłał akta sprawy do SKO w dniu [...] lipca 2020 r. Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło, że organ rozpatrujący wniosek nie pozostawał w bezczynności, zaś w dniu [...] września 2020 r. zwróciło akta do Prezydenta. Wobec stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 2013 r., która ustanawiała prawo użytkowania wieczystego, do ponownego rozpoznania pozostał wniosek dekretowy - z udziałem prawidłowo ustalonych stron postępowania. Pismem z [...] października 2020 r. (data prezentaty) P. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na nierozpoznaniu wniosku o zwrot udziału wynoszącego [...] części działki gruntu położonej w [...] przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obr. [...]. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postępowaniu Prezydenta [...] zarzuciła: 1) naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. - poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w terminie 2 miesięcy od daty wpływu wniosku o zmianę ostatecznej decyzji; 2) naruszenie art. 36 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez niewskazanie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie oraz niewyznaczenie nowego terminu zakończenia postępowania. Skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu administracyjnym; 2) stwierdzenie, iż bezczynność Prezydenta [...] ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wyznaczenie Prezydentowi [...] dodatkowego, miesięcznego terminu na załatwienie sprawy, liczonego od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4) na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.; 6) na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i wydane w sprawie decyzje. Podniósł, że w toku postępowania podejmował szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Pismem z [...] lipca 2019 r. zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego [...] Archiwum USC z prośbą o odpis zupełnego aktu zgonu A. G. Odpowiedź otrzymał w dniu [...].07.2019 r. Ponadto wystąpił pismem z [...] lipca 2019 r. do [...] Instytutu Historycznego im. [...] Archiwum z prośbą o przekazanie wszelkich posiadanych informacji dotyczących A. G. Odpowiedź otrzymał w dniu [...].08.2019 r. Następnie Zarząd Mienia [...] Jednostka Budżetowa [...] pismem z [...] lutego 2020 r. (data wpływu do Urzędu [...].02.2020 r.) oraz pismem z [...] kwietnia 2020 r. (data wpływu do Urzędu [...].05.2020 r.) poinformował o Postanowieniu Sądu Rejonowego dla [...] z [...] czerwca 2019 r., sygn. akt I Ns [...] stwierdzającym nabycie spadku po A. G na rzecz Miasta [...]. Prezydent otrzymał też pismo Zarządu Mienia Skarbu Państwa z [...] czerwca 2020 r. odnośnie nabycia spadku po A. G. Zaś w dniu [...] lipca 2020 r. wystąpił do Sądu Rejonowego dla [...][...]Wydział Ksiąg Wieczystych z prośbą o przesłanie kopii działu I i II dawnej księgi hipotecznej prowadzonej dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...] wraz z umowami, oświadczeniami i wnioskami spisanymi w księdze umów a dotyczącymi działów I, II i III tej księgi w celu zbadania stanu prawnego nieruchomości. Ponadto podjęte zostały czynności mające na celu zlecenie opracowania geodezyjnego dotyczącego sporządzenia mapy sytuacyjnej z określeniem powierzchni, rozliczeniem w działkach ewidencyjnych, ze wskazaniem ich stanu prawnego oraz wkreślenie i rozliczenie w strefach zabudowy planu z 1931 r. Na zakończenie Prezydent podniósł, że ze względu na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, złożony charakter postępowania, a także bardzo dużą ilość postępowań administracyjnych, nie było możliwe rozpatrzenie przedmiotowego wniosku w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Ponadto poinformował, że zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...] wprowadził procedurę postępowania w Biurze Spraw Dekretowych w zakresie rozpatrywania wniosków w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) - tym samym moc straciło zarządzenie nr [...] Prezydenta [...] z [...] września 2016 r. Wobec powyższego, po przeprowadzeniu analizy akt przedmiotowego postępowania zgodnie z nową procedurą obowiązującą w Biurze Spraw Dekretowych, zostaną podjęte dalsze czynności mające na celu zakończenie przedmiotowego postępowania. Do dnia [...] grudnia 2020 r. (data rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) do Sądu nie wpłynęła żadna informacja dotycząca merytorycznego rozpoznania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd stwierdza także, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast § 1a tego art. stanowi, iż jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy również wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżąca bowiem, przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta [...], złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia spraw. Podnieść również należy, iż zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie - bowiem wniosek dekretowy nie został dotychczas rozpoznany. Przy czym należy podnieść, że okres opóźnienia w rozpoznaniu wniosku z [...] stycznia 1949 r. złożonego przez J. L nie wynosi - wbrew twierdzeniom skarżącej - ponad 70 lat. Wniosek ten został rozpoznany decyzją Prezydenta [...] z [...] października 2013 r., której nieważność została stwierdzona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2019 r. Dopiero wobec stwierdzenia nieważności decyzji, która ustanawiała prawo użytkowania wieczystego - do ponownego rozpoznania pozostał wniosek dekretowy i to z udziałem prawidłowo ustalonych stron postępowania. Przy czym fakt modyfikacji wniosku nie ma znaczenia - w dalszym ciągu jest to wniosek złożony w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) i aby być pozytywnie rozpoznany nieruchomość musi spełniać przesłanki z ust.2 tego art. - korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem nieruchomości według planu zabudowania (obecnie planu zagospodarowania przestrzennego). W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności Prezydenta [...] przy rozpoznawaniu wniosku dekretowego Sąd uznał za całkowicie uzasadniony. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 k.p.a zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Nawet, jeśli postępowanie administracyjne jest szczególnie skomplikowane, to zwłoka organu w załatwieniu sprawy, w terminie określonym w art. 35 k.p.a. - nie jest usprawiedliwiona. Stanowisko takie wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie sygn. akt IV SA 105/00 (LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 kpa. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa, zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa". Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Choć Prezydent [...] nie dochował terminów do załatwienia sprawy określonych w k.p.a. - to jednak należy mieć na względzie okoliczność, iż termin do ponownego rozpatrzenia wniosku dekretowego zaczął biec dopiero od 30 maja 2019 r. - a więc stosunkowo niedawno. Ponadto z akt sprawy wynika, że organ w trakcie prowadzonego postępowania podejmował szereg czynności mających na celu zgromadzenie materiału dowodowego. Nie można zatem uznać, iż prowadził on postępowanie w sposób nieefektywny czy też podejmował czynności pozorne. Sąd wziął też pod uwagę fakt, że przez większą część tego czasu Prezydent nie dysponował aktami - które w tym czasie były w posiadaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz uwzględnił argumenty organu przedstawione w odpowiedzi na skargę. Zaznaczenia wymaga, że Sąd dokonał oceny bezczynności Prezydenta [...] - do marca 2020 r., a następnie od maja 2020 r. do dnia wyrokowania. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6) ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 i poz. 567) oraz ustawą nowelizującą z 31 marca 2020 r. (Dz. U. Nr 568) w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych ulega zawieszeniu na ten okres (tj. od 14 marca 2020 r.). Natomiast zgodnie z art. 15 zzs ust. 10 pkt 1) ustawy w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub epidemii przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się. W myśl art. 15 zzs ust. 11 ustawy zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zaś zgodnie z art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46 (tj. ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs (ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza, to, że postępowanie administracyjne dotyczące rozpoznania wniosku dekretowego zmodyfikowanego przez skarżącą pismem z [...] grudnia 2019 r., rozpoczęło dalszy swój bieg od [...] maja 2020 r., tj. 7 dni od dnia wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej z dnia [...] maja 2020 r., tj. [...] maja 2020 r. Art. 149 p.p.s.a. nie wskazuje kryteriów, jakimi powinien kierować się sąd administracyjny, określając organowi termin do wykonania wyroku. Oznacza to, iż w kwestii określenia terminu Sąd dysponuje swobodą i nie jest związany terminami, o jakich mowa w art. 35 k.p.a. Powinien kierować się interesem strony, a przede wszystkim brać pod uwagę specyfikę danej sprawy. Wobec powyższego Sąd uznał, że - biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy - termin trzech miesięcy na rozpatrzenie zmodyfikowanego wniosku dekretowego będzie adekwatny i realny. Oceniając zaistniałą w sprawie bezczynność jako nierażącą, Sąd oddalił skargę w zakresie przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej - uznając to żądanie za nieuzasadnione. Wskazać należy, że przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę czasownika "może" w treści tego artykułu oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Podkreślić też trzeba, że o ile wymierzenie grzywny organowi ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie, o tyle przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma, jak już wskazano powyżej, charakter głównie kompensacyjny. Ma ono niejako zrekompensować stronie skarżącej stratę, jaką poniosła na skutek przewlekłości postępowania. W związku z tym wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona powinna nawiązać do krzywdy wywołanej przewlekłością postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że - jak wynika z treści skargi - żądanie przyznania skarżącej sumy pieniężnej ma stanowić dla niej zadośćuczynienie za ponad 70-letnie oczekiwanie na załatwienie sprawy oraz nadwyrężenie jej zaufania do organów władzy publicznej. Ponadto bezczynność organu powoduje, że niszczeje budynek znajdujący się na tej działce, potencjał nieruchomości nie jest wykorzystywany i skarżąca traci szansę na realizowanie swoich planów życiowych - po ewentualnej sprzedaży nieruchomości. Jednakże okres bezczynności organu - co Sąd już wcześniej podnosił - należy liczyć dopiero od 30 maja 2019 r. - a więc nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącej o kilkusetkrotnym przekroczeniu terminów rozpatrzenia sprawy. Również powód żądania przyznania skarżącej sumy pieniężnej - strata polegająca na braku możliwości dysponowania nieruchomością - nie jest wystarczający. Zatem z treści tej skargi nie wynika w sposób przekonujący, aby skarżąca doznała w związku z bezczynnością organu krzywdy, którą należałoby zrekompensować. Jeszcze raz należy podkreślić, iż zakwalifikowanie działań Prezydenta [...] jako bezczynności w rozpoznaniu wniosku - nie oznacza automatycznie konieczności orzeczenia sumy pieniężnej, bowiem zasądzenie tej sumy nie jest bezpośrednią konsekwencją przewlekłego prowadzenia postępowania. Ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Sąd zasądził też na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 §1 i §1a, art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4, art. 151 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.