I SA/Kr 1253/05

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 1253/05, uchylającego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2005r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001 r., oraz oddalającego skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2005r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, październik, listopad 2001r., postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2007r. sygn. akt I SA/Kr 1253/05. UZASADNIENIE Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 września 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2005r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001 r. Sąd ten oddalił jednocześnie skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2005r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, październik, listopad 2001r. Następnie skarżący, działający przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, pismem z dnia 9 sierpnia 2010 r. (data stempla pocztowego) złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyżej opisanego wyroku. Ponieważ pełnomocnik nie przedłożył pełnomocnictwa, został wezwany do uzupełnienia tego braku i w konsekwencji wymagane pełnomocnictwo zostało przedłożone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podlega odrzuceniu, gdyż nie została opłacona. Jak wynika bowiem z art. 285a § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega opłacie stałej. Tymczasem pełnomocnik skarżącego opłaty takiej nie uiścił. Brak było przy tym podstaw prawnych do wzywania go do uiszczenia takiej opłaty. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 285f p.p.s.a.). Skarga ta podlega wstępnemu badaniu przez ten sąd, lecz jedynie w zakresie określonym w § 2 art. 285f p.p.s.a. Jeżeli zatem wniesiona skarga nie będzie czyniła zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony, przewodniczący wezwie do jej uzupełnienia. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie w przedmiocie wezwania do złożenia pełnomocnictwa. W zakresie jednak takiego wezwania nie mieści się wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Z tego też powodu, brak było możliwości wezwania pełnomocnika skarżącego do uiszczenia opłaty stałej. Ustawodawca z brakiem uiszczenia opłaty stałej powiązał rygor odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W § 3 art. 285f znalazło się kategoryczne stwierdzenie, że sąd ma obowiązek odrzucić nieopłaconą skargę. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że w razie stwierdzenia braku opłaty stałej, sąd odrzuca skargę, bez wzywania do jej uiszczenia. Brak jest przy tym analogicznego uregulowania, jakie występuje w art. 220 § 3 p.p.s.a., który to przepis zezwala np. na odrzucenie skargi o wznowienie postępowania dopiero wówczas, gdy pomimo wezwania nie zostanie uiszczony wymagany wpis. Z uwagi zatem na fakt, że wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie została opłacona, podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a.