II SA/Rz 924/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. H. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2009r. znak:[...] w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta - postanawia – umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. UZASADNIENIE K. H. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2009r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prorektora ds. Studenckich i Kształcenia z dnia [....] września 2009r. znak: [...], która zawieszała wyżej wymienioną w prawach studenta Uniwersytetu [...] W piśmie z dnia 14 grudnia 2009r. K. H. oświadczyła, iż w związku z decyzją Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] listopada 2009r. znak: [...], która uchyliła w całości wskazaną wyżej decyzję tego organu z dnia [...] października 2009r., nie podtrzymuje skargi na to ostatnie rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarżącemu przysługuje prawo cofnięcia złożonej przez siebie skargi, co wiąże co do zasady Sąd. Tylko w sytuacji, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu czy też czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd obowiązany jest uznać powyższe oświadczenie skarżącego za niedopuszczalne. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest konieczność umorzenia postępowania sądowego. W warunkach niniejszej sprawy niezbędnym jest umorzenie postępowania zainicjowanego skargą K. H. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2009r. Jak już bowiem zaznaczono, w piśmie datowanym 14 grudnia 2009r. wyżej wymieniona cofnęła skargę. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek wyłączających skuteczność powyższego oświadczenia, określonych w art. 60 P.p.s.a. Dlatego też orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.