II SA/Lu 407/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...], uchylającej decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] z późniejszymi zmianami oraz odmawiającej przyznania zasiłku stałego oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne z dniem [...] r. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 37 ust. 1, art. 8 ust. 3, ust. 4, art. 106 ust. 3a, ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.; aktualny t.j. - Dz. U. z 2020 r. poz. 1876; dalej jako "u.p.s.") – uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz orzekło co do istoty sprawy uchylając w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...], zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie przyznania M. W. zasiłku stałego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że w motywach decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. wskazano, iż w dniu [...] r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wpłynęła kopia powiadomienia ZUS z dnia [...] r. o wypłacie rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego dla M. W. (żony M. W., pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym) w kwocie [...]zł brutto [...] zł netto) miesięcznie, od dnia [...] r. Wskutek uzyskania tego świadczenia dochód rodziny skarżącego w przeliczeniu na osobę wyniósł [...] zł i tym samym przekroczył kryterium dochodowe na osobę w rodzinie stanowiące kwotę [...]zł. W związku z powyższym organ pierwszej instancji stwierdził, że zasiłek stały nie przysługuje stronie od dnia [...] r. Nadto uznał, że od tej daty nie zachodzą podstawy do opłacania przez Wójta Gminy [...] składki na ubezpieczenie zdrowotne skarżącego. Powołując się natomiast na interes społeczny upatrywany w braku zasadności realizacji świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej na rzecz osób, których dochody przekraczają kryterium uprawniające do korzystania z tego rodzaju wsparcia, organ pierwszej instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy [...] M. W. nie zgodził się z pozbawieniem go prawa do zasiłku stałego. Rozpatrując odwołanie Kolegium ustaliło, że M. W. na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., zmienionej decyzją z dnia [...] r., pobierał od dnia [...] r. zasiłek stały w wysokości [...] zł. Weryfikując uprawnienie odwołującego do tego świadczenia organ odwoławczy zauważył, że odwołujący wraz z żoną M. W. posiadał dotychczas przeciętny miesięczny dochód w wysokości [...] zł, na który składał się zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł oraz zasiłek stały w kwocie [...]zł - oba świadczenia pobierane przez żonę odwołującego. Aktualnie dochody rodziny wynoszą [...] zł miesięcznie, ponieważ żonie odwołującego w dniu [...] r. wypłacono rodzicielskie świadczenie uzupełniające z ZUS w wysokości [...] zł netto wraz z wyrównaniem za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 stycznia 2020 r. Kolegium stwierdziło, ze w opisanym stanie faktycznoprawnym rodzicielskie świadczenie uzupełniające, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia [...] r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym (Dz. U. z 2019 r., poz. 303), w wysokości [...] zł, otrzymane w dniu [...] r. przez żonę odwołującego, stanowi dochód rodziny w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s., który w sposób niekorzystny wpłynął na uprawnienie odwołującego do zasiłku stałego. Pobierane rodzicielskie świadczenie uzupełniające w kwocie [...]zł przekroczyło o 10 % kryterium dochodowe na osobę w rodzinie. W związku z tym spowodowana uzyskaniem tego świadczenia zmiana wysokości dochodu rodziny wymagała uchylenia decyzji przyznającej odwołującemu zasiłek stały. Kontrolując decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy stwierdził, że zawarta w niej sentencja nie zawiera rozstrzygnięcia zgodnego z brzmieniem art. 106 ust. 5 u.p.s. W świetle bowiem utrwalonego już w orzecznictwie sądowym poglądu, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej na podstawie ww. przepisu ma charakter konstytutywny i kształtuje sytuację prawną strony ze skutkiem na przyszłość. Nadto, zdaniem Kolegium, brak jest ma podstaw prawnych, by orzekać w kwestii przyznania stronie składki na ubezpieczenie zdrowotne, ponieważ w świetle art. 73 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1373 ze zm.), osoby pobierające zasiłek stały zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego wójt, burmistrz lub prezydent miasta i te organy opłacają składki na ubezpieczenie zdrowotne (art. 66 ust. 1 pkt 26). Wykładnia tych przepisów nie budzi wątpliwości, że do zadań wójta, burmistrza lub prezydenta miasta należy opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne dla osób pobierających zasiłki stałe, o ile osoba ta nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne jest czynnością materialno-techniczną i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania ubezpieczenia zdrowotnego i opłacania składki. W ocenie organu drugiej instancji, nie wydaje się też uzasadnione nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji weryfikującej uprawnienie do zasiłku stałego poprzez pozbawienie strony prawa do świadczenia. Organ pierwszej instancji nie wykazał bowiem istnienia wyjątkowo ważnego interesu społecznego uzasadniającego nadanie decyzji takiego rygoru. Wskazując na powyższe okoliczności Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i rozstrzygnęło sprawę co do istoty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję organu odwoławczego M. W. podniósł, że mając 72 lata został (cyt.) "potraktowany brutalnie i pozbawiony tych [...] zł i ubezpieczenia społecznego". Skarżący zarzucił, że organy bezpodstawnie zaliczyły do dochodu jego rodziny zasiłek pielęgnacyjny pobierany przez jego żonę [...]. Przyznał, że jego żona pobiera rodzicielskie świadczenie uzupełniające w kwocie [...]zł, zaznaczając jednak również, że ma ona (cyt.) "swoje wydatki na leki w granicach [...] zł". W ocenie skarżącego, pozbawienie go zasiłku stałego stanowi zemstę pracownic opieki społecznej. Wskazując na powyższe okoliczności skarżący zwrócił się do Sądu o (cyt.) "pozytywne rozpatrzenie mojej skargi i przeprowadzenie wyjaśnienia o przywrócenie mi ubezpieczenia społecznego wraz z jakimkolwiek zasiłkiem". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zawiadomiony o powyższym wniosku skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Termin do zgłoszenia takiego żądania upłynął natomiast skarżącemu z dniem [...] r. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przekonanie skarżącego o bezpodstawności pozbawienia go świadczenia w postaci zasiłku stałego, nie znajduje uzasadnionych podstaw. Podkreślić należy, że zasiłek stały należy do pieniężnych świadczeń z pomocy społecznej, do których uprawnienie uwarunkowane jest zachowaniem kryterium dochodowego, którego wysokość - w przypadku osób gospodarujących w rodzinie - wynosi 528 zł w przeliczeniu na osobę (art. 37 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s., w zw. z § 1 pkt 1 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej - Dz. U. z 2018 r. poz. 1358). Ustawodawca wymaga przy tym zachowania powyższego kryterium nie tylko w dacie przyznania świadczenia, lecz również przez cały okres jego pobierania. Należy bowiem zauważyć, że art. 109 u.p.s. nakłada na osoby i rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej obowiązek niezwłocznego poinformowania organu, który przyznał świadczenie, o każdej zmianie w ich sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej, która wiąże się z podstawą do przyznania świadczeń. Z kolei art. 106 ust. 5 u.p.s. przewiduje możliwość weryfikacji decyzji przyznającej świadczenie z pomocy społecznej, stanowiąc, że decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. W świetle powyższych przepisów nie budzi wątpliwości, że uzyskanie przez osobę pobierającą zasiłek stały, w trakcie okresu świadczeniowego, dodatkowego dochodu powodującego przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego, stanowi podstawę do uchylenia bez zgody strony decyzji przyznającej to świadczenie, w oparciu o przewidzianą w art. 106 ust. 5 u.p.s. przesłankę zmiany sytuacji dochodowej. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie potwierdza, że taka właśnie sytuacja wystąpiła w przypadku skarżącego, albowiem w okresie pobierania zasiłku stałego przyznanego mu decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...] (zmienioną następnie w zakresie wysokości przyznanego świadczenia decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...]), sytuacja dochodowa skarżącego uległa zmianie w stopniu mającym wpływ na jego uprawnienie do przedmiotowego świadczenia. Z niewadliwych ustaleń organów administracji wynika, że żona skarżącego M. W., z którą skarżący – co pozostaje poza sporem – prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, mocą decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nabyła od dnia [...] r. uprawnienie do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego w wysokości [...] złotych brutto ([...] zł netto) miesięcznie. Okoliczność ta nie jest przez stronę kwestionowana, a przy tym została jednoznacznie potwierdza załączonym do akt administracyjnych sprawy pismo ZUS Oddziału w L. z dnia [...] r. znak: [...], które – jako dokument urzędowy – posiada szczególna moc dowodową wynikającą z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Biorąc zaś pod uwagę, że dotychczasowy dochód rodziny skarżącego składał się z przyznanych M. W. zasiłku stałego w kwocie [...]zł miesięcznie oraz zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie [...]zł, i wynosił łącznie [...] zł miesięcznie ([...] zł w przeliczeniu na osobę w rodzinie), nie budzi wątpliwości, że zmiana sytuacji dochodowej rodziny skarżącego wywołana uzyskaniem przez jego żonę rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego wypłacanego w kwocie [...]zł, skutkowała przekroczeniem kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s., albowiem podwyższyła dochód tej rodziny w przeliczeniu na osobę do kwoty [...]zł (łącznie [...] zł). W tym miejscu należy jedynie zauważyć, że w zaskarżonej decyzji Kolegium błędnie obliczyło wysokość dochodu rodziny skarżącego osiągniętą po przyznaniu rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, wskazując w tym względzie kwotę [...]zł. Błąd ten w żaden sposób nie podważa jednak słuszności oceny, iż wraz z uzyskaniem ww. świadczenia sytuacja dochodowa skarżącego uległa zmianie w stopniu pozbawiającym go prawa do zasiłku stałego. Niewątpliwie bowiem świadczenie to doprowadziło do uzyskania przez skarżącego dochodu przekraczającego kryterium dochodowe w wysokości [...] złotych. Nie jest przy tym zasadny zarzut skarżącego wskazujący na bezpodstawne zaliczenie do dochodu jego rodziny zasiłku pielęgnacyjnego pobieranego przez M. W.. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o składniki wskazane w tym przepisie. Natomiast ust. 4 tego artykułu wymienia świadczenia, które nie podlegają wliczeniu do dochodu. W świetle tych przepisów, na gruncie u.p.s. pod pojęciem dochodu należy rozumieć wszystkie przychody bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, z wyłączeniem odliczeń i pomniejszeń enumeratywnie w nich wymienionych. Katalog wyłączeń zawarty w art. 8 ust. 4 ma przy tym charakter zamknięty, a zatem niewymienione w nim przychody podlegają wliczeniu do dochodu branego pod uwagę przy ustalaniu wysokości świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Zasiłek pielęgnacyjny nie jest wymieniony wśród tych wyłączeń, nie da się go także zakwalifikować do opisanych w tym przepisie świadczeń, które mogą podlegać pewnej interpretacji, jak np. pieniężne świadczenie socjalne. Art. 8 ust. 1 pkt 4 u.p.s. wyłącza bowiem z dochodu tylko jednorazowe świadczenia socjalne, zaś zasiłek pielęgnacyjny nie ma charakteru jednorazowego (por. wyroki NSA: z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2654/15, LEX nr 2279346; z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4420/18, LEX nr 2774725). Z powyższych względów zasadne było uchylenie na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., przyznającej skarżącemu zasiłek stały. Słusznie jednak uznał organ odwoławczy, że orzekająca w tym przedmiocie decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r., została wydana z naruszeniem powyższego unormowania, co czyniło koniecznym jej uchylenie i ponowne – prawidłowe orzeczenie co do istoty sprawy, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., przez organ drugiej instancji. Naruszenie przez Wójta Gminy [...] powołanego przepisu polegało na jego nieprawidłowym zastosowaniu wyrażającym się w uchyleniu decyzji z dnia [...] r. z mocą wsteczną, tj. od dnia [...] r. Wyjaśnić należy, że kwestia dopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 106 ust. 5 u.p.s. ze skutkiem wstecznym, jest różnie oceniana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym względzie pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1129/12. W orzeczeniu tym wskazano, że niewątpliwie decyzja wydana na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s., którą zmieniono lub uchylono pierwotną decyzję z zakresu pomocy społecznej, ma charakter konstytutywny. NSA podkreślił jednak jednocześnie, że deklaratoryjność czy konstytutywność decyzji nie przesądza jednak o skutkach z niej wynikających. W doktrynie i judykaturze dominuje bowiem pogląd, że kwestia, jaki skutek: ex tunc, czy ex nunc ma określone orzeczenie, związana jest nie z samym podziałem orzeczeń na konstytutywne oraz deklaratoryjne, ale zależy od właściwości stosunku materialnoprawnego oraz stanu faktycznego konkretnej sprawy (M.Kamiński, Teoretyczne problemy podziału decyzji administracyjnych na deklaratoryjne i konstytutywne a zagadnienie ich skuteczności temporalnej, PPP nr 5 z 2008 r. str.47 i nst. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. III PO 7/08, OSNP 2010/17-18/222). Każdy akt stosowania prawa odnosi się do określonego stanu faktycznego i w związku z tym jego skutki prawne mogą być powiązane w czasie z zaistnieniem tego stanu faktycznego. Akt konstytutywny, kreujący określone prawa i obowiązki pozostaje więc w związku z zaistnieniem przesłanek faktycznych stanowiących podstawę powstania określonych skutków prawnych. W takiej sytuacji konstytutywna decyzja (akt) może działać zarówno z mocą na przyszłość, jak i z mocą wsteczną (por. także wyrok NSA z dnia 28 października 2009 r. sygn. II GSK 153/09, jak również A. Mączyński, Skuteczność orzeczeń w postępowaniu cywilnym, Kraków 1974, s.151). Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny przyjął w cytowanym orzeczeniu, że zasadą jest, iż zmiana bądź uchylenie decyzji, na podstawie art. 106 ust.5 u.p.s., dopuszczalna jest dopiero po wejściu do obrotu prawnego decyzji modyfikującej decyzję pierwotną. W ocenie NSA, nie można jednak wykluczyć, że decyzje weryfikujące w omawianym trybie decyzje wcześniejsze mogą mieć skutek wsteczny, przy czym zaznaczył, że dotyczyć to może przede wszystkim sytuacji, w których zastosowanie takiego skutku odbędzie się z korzyścią dla zainteresowanego (tak również wyroki NSA: z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 982/12, LEX nr 1291428; z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 989/13, LEX nr 1574694). Taka sytuacja nie zachodzi natomiast w rozpoznawanej sprawie, w której zastosowanie art. 106 ust. 5 u.p.s. polega na uchyleniu decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek stały, a tym samym zmierza do pozbawienia skarżącego przyznanego mu świadczenie, co obiektywnie jest dla skarżącego niekorzystne. W tym wypadku zastosowanie przez organ pierwszej instancji powyższego przepisu z mocą wsteczną było więc – jak słusznie uznał organ odwoławczy – nieuprawnione. Prawidłowo też Kolegium uznało za bezpodstawne rozstrzyganie w decyzji w przedmiocie uprawnienia skarżącego do zasiłku stałego o odprowadzaniu na rzecz skarżącego składki na ubezpieczenie zdrowotne. Organ odwoławczy słusznie zauważył, że osoba uprawniona do zasiłku stałego podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z mocy prawa (art. 73 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych). Przyznając zasiłek stały organ pomocy społecznej jest zobowiązany zgłosić osobę uprawnioną do ubezpieczenia zdrowotnego i opłacać składkę (o ile osoba ta nie podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu z innego tytułu). Czynności dotyczące opłacania składki maja jednak charakter jedynie czynności materialno-technicznych i brak jest podstaw do orzekania o nich w formie decyzji administracyjnej. Tym samym również w razie pozbawienia danej osoby zasiłku stałego poprzez uchylenie decyzji o przyznaniu tego świadczenia, będące konsekwencją tego wstrzymanie odprowadzania składki na ubezpieczenie zdrowotne nie wymaga formy decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1737/17, LEX nr 2484000). Końcowo należy podzielić stanowisko organu odwoławczego również w zakresie zawartej w podjętej decyzji reformatoryjnej oceny, iż organ pierwszej instancji nie wykazał podstaw do nadania swej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podkreślić należy, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane wykładni ścisłej. Rygor natychmiastowej wykonalności może być więc nadany decyzji tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Przesłanką wspólną dla wszystkich przypadków nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wymienionych w powyższym przepisie, jest "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia decyzji w życie. Odwołując się do pojęcia niezbędności niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić w takim przypadku, w którym nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Przepis art. 108 k.p.a. wymienia kilka rodzajów dóbr, które - każde z osobna - podlegają ochronie przez nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Jeden rodzaj dóbr chronionych stanowi życie lub zdrowie ludzkie, a drugi - określone interesy: społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Zagrożenie któregokolwiek z tych dóbr musi mieć przy tym realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne, a okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu orzeczenia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1134/09, LEX nr 597140). W niniejszej sprawie Wójt Gminy [...] uzasadnił nadanie swej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności interesem społecznym, którego – jak wskazał – "upatrywać należy w braku zasadności realizacji świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej na rzecz osób, których dochody przekraczają kryteria uprawniające do korzystania z tego rodzaju wsparcia". Co do zasady przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, że właściwe gospodarowanie pieniężnymi środkami publicznymi leży w interesie społecznym, albowiem środki te nie stanowią środków prywatnych dysponenta, a powstają wysiłkiem pewnej zbiorowości. Ogólne powołanie się na to dobro – bez indywidualnej analizy sprawy i bez wykazania realnego zagrożenia dla tego interesu - nie jest jednak wystarczające dla zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1080/19, LEX nr 2761273). W niniejszej sprawie zastosowanie przez organ pierwszej instancji tej instytucji nie zastało poparte stosowną analizą. Niemniej jednak należy zauważyć, że na obecnym etapie postępowania okoliczność nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności pozostaje bez znaczenia wobec faktu, iż decyzja ta została zastąpiona decyzją reformatoryjną organu odwoławczego, która - jako ostateczna – i tak podlega wykonaniu z mocy prawa. Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, skargę należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.