I OSK 1002/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 304/19 w sprawie ze skargi K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [..] stycznia 2019 r. nr [..] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 304/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [.]. stycznia 2019 r. w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, w punkcie pierwszym stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta [..] z [..] maja 2018 r., a w punkcie drugim umorzył postępowanie administracyjne. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Burmistrz W. decyzją z [..] kwietnia 2017 r. przyznał K. Ż. na okres od 23 marca 2017 r do 26 czerwca 2018 r. przewidziane w art. 17c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych świadczenie rodzicielskie w związku z urodzeniem 23 marca 2017 r. dwojga dzieci – F. i K. Decyzją z [..] stycznia 2018 r. Burmistrz W. uchylił z dniem 1 stycznia 2018 r. swoją decyzję z [..] kwietnia 2017 r. w związku ze zmianą miejsca zamieszkania uprawnionej i zamieszkaniem przez nią w W. W toku weryfikacji prawa do świadczenia rodzicielskiego przez Prezydenta [.]. powzięto informację o ustaleniu na rzecz K. Ż. decyzją Starosty W. z [.] kwietnia 2017 r. na okres 180 dni (do 16 października 2017 r.) prawa do zasiłku dla bezrobotnych, który przez pierwsze 90 dni wynosił 831,10 złotych, a od 19 lipca 2017 r. 652,60 złotych. W związku z czym po wszczęciu z urzędu postępowania, Prezydent [.] decyzją z [.] maja 2018 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [..] stycznia 2019 r., uznał część wypłaconych K.Ż. w okresie od 20 kwietnia 2017 r. do 16 październik 2017 r. świadczeń rodzicielskich w łącznej kwocie 4482,80 złotych za nienależnie pobrane i orzekł o obowiązku ich zwrotu wraz z odsetkami. W motywach tych decyzji organy wskazywały, że zgodnie z art. 17c ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych (dalej u.ś.r.) wyżej wymienionej w okresie pobierania przez nią zasiłku dla bezrobotnych świadczenie rodzicielskie przysługiwało w pomniejszonej wysokości. Tym samym cześć kwoty wypłaconego jej świadczenia rodzicielskiego w wymiarze odpowiadającym kwocie wypłacanego równolegle zasiłku dla bezrobotnych stanowi świadczenie nienależnie pobrane w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. i podlega zwrotowi. Kolegium dostrzegło wprawdzie, że art.17c ust. 6 powołanej ustawy w swoim literalnym brzmieniu odnosi się do urodzenia dziecka w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, a nie urodzenia go przed uzyskaniem prawa do tego zasiłku (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie), jednakże wywodziło, że ratio legis art. 17c u.ś.r. polega na pomocy osobom bezrobotnym, które nie mają prawa do zasiłku bądź urlopu macierzyńskiego. Wskazywało nadto na pouczenie wyżej wymienionej w decyzji przyznającej świadczenie o obowiązku informowania organu o uzyskaniu dochodu. Za niewiarygodne uznało przy tym jej oświadczenie składane na etapie postępowania odwoławczego o informowaniu pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w Wołominie o fakcie pobierania zasiłku. Na powyższą decyzję K. Ż. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd I instancji stwierdził, że art. 19 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek kontroli swojej właściwości rzeczowej i miejscowej z urzędu. W sprawach dotyczących świadczeń rodzinnych, zgodnie z art. 20 ust. 2 u.ś.r. postępowanie prowadzi "organ właściwy", którym po myśli art. 3 pkt 11 tej ustawy jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne. Organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń (art. 32 ust. 1 u.ś.r.). Jest on też uprawniony do wydania decyzji w przedmiocie świadczenia nienależnie pobranego i nakładającej obowiązek jego zwrotu. Z uwagi na powiązanie właściwości miejscowej organu właściwego z miejscem zamieszkania osoby ustalenia wymagało, który konkretnie organ będzie właściwy do rozstrzygania o przyznanych świadczeniach w sytuacji, gdy dochodzi do zmiany miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy po okresie ich pobierania. Pojęcie organ właściwy użyte w art. 3 pkt 11 u.ś.r. należy interpretować z uwzględnieniem wykładni funkcjonalnej i celowościowej, a także systemowej. Przez miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne wskazane w art. 3 pkt 11 u.ś.r. należy rozumieć miejsce, w którym ta osoba zamieszkuje lub zamieszkiwała w okresie relewantnym dla rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania danego świadczenia rodzinnego. Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że organem właściwym w sprawach dotyczących świadczenia rodzicielskiego wypłaconego w okresie od 28 marca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. (a więc także od 20 kwietnia do 16 października 2017 r.) będzie Burmistrz W., który wydał decyzję owe świadczenia przyznające. Późniejsza zmiana miejsca zamieszkania przez skarżącą dla oceny jego właściwości nie ma więc znaczenia. W konsekwencji czego w przedmiocie tym nie mógł wszcząć postępowania, jak też wydawać w nim merytorycznej decyzji Prezydent [.]. Rozstrzygnięcie sprawy z naruszeniem przepisów o właściwości stanowi kwalifikowaną wadę prawną, prowadzącą do nieważności takiego rozstrzygnięcia, o czym expressis verbis stanowi art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Okoliczności te uszły jednak uwadze, tak organowi pierwszej instancji, jak i Kolegium. Utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości rażąco narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co wypełnia przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Mając na względzie, że postępowanie w przedmiocie świadczeń nienależnie pobranych przez K. Ż. uruchomione zostało przez organ niewłaściwy z urzędu, dalsze jego prowadzenie przez ów organ jest oczywiście bezprzedmiotowe i podlegać musiało umorzeniu. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2220) poprzez ich wadliwą wykładnię polegająca na przyjęciu, że z ww. przepisów wynika, że organem właściwym do wydania decyzji w sprawie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych jest organ właściwy z uwagi na miejsce, w którym osoba pobierająca świadczenie zamieszkuje lub zamieszkiwała w okresie relewantnym dla rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania danego świadczenia rodzinnego zamiast przyjęcie, że organem właściwym jest organ właściwy z uwagi na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy w chwili wydania decyzji o ustaleniu i zwrocie świadczenia nienależnie pobranego, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności, podczas gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydana została w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta [..] oraz naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie nieważności decyzji zamiast oddalenia skargi. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że dla szybkości i ekonomiki postępowania organem właściwym w sprawie weryfikacji świadczeń już wypłaconych powinien być organ gminy, w której klient zamieszkuje w chwili weryfikacji. Takie podejście byłoby korzystne dla świadczeniobiorcy, który powinien mieć możliwość załatwienia bezpośrednio sprawy go dotyczącej w najbliżej położonym urzędzie. Za powierzeniem obowiązku ustalenia świadczeń nienależnie pobranych organowi właściwemu ze względu na nowe miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy przemawia również system finansowania świadczeń rodzinnych oraz nowelizacja przepisu art. 20 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, w wyniku której wprowadzono do systemu prawa art. 20 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym w przypadku powzięcia informacji o zmianie miejsca zamieszkania osoby, której przyznano świadczenie wychowawcze, dotychczasowy organ właściwy przekazuje wydaną decyzję lub informację o przyznanym świadczeniu wychowawczym wraz z aktami sprawy organowi właściwemu ze względu na nowe miejsce zamieszkania osoby, której przyznano świadczenie wychowawcze w celu ich dalszej realizacji. Przepisy regulujące postępowanie w sprawach dotyczących przyznania świadczeń rodzinnych i świadczenia wychowawczego są zaś w dużej mierze tożsame. Ponadto organ podniósł, że nawet jeżeli przyjąć, że Prezydent [..] naruszył przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych odnośnie do właściwości, to nie zmienia to oceny prawnej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. było organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, zgodnie z art. 17 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej oba podniesione zarzuty oparte zostały na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż przepisy zawarte w art. 20 ust. 2 u.ś.r. oraz w art. 3 pkt 11 u.ś.r. mają charakter przepisów procesowych. Zarzut naruszenia przez zaskarżony wyrok Sądu I instancji przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności, jest nieuzasadniony. Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości lub z rażącym naruszeniem przepisów prawa jest bez wątpienia podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W toku postępowania sądowoadministracyjnego stwierdza nieważność decyzji sąd administracyjny, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane odpowiednio z rażącym naruszeniem prawa oraz przez organ niewłaściwy miejscowo. Zgodnie z art. 20 ust. 2 u.ś.r. postępowanie w sprawie świadczeń rodzinnych prowadzi organ właściwy. Abstrahując od potrzeby wprowadzenia tej regulacji do ustawy, uznać należy ten przepis za normę zadaniową, adresowaną do właściwego organu, nakładającą na niego obowiązek wykonania opisanego w nim zadania. Stosownie do art. 32 ust. 1 u.ś.r. organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń. Przepis art. 32 ust. 1 u.ś.r. ma charakter przepisu kompetencyjnego, określającego upoważnienie do działania w określonych kategoriach spraw administracyjnych (właściwość rzeczowa) i na określonym szczeblu (właściwość funkcjonalna). Nie normuje on jednak właściwości miejscowej. Zagadnienie to zostało uregulowane w art. 3 pkt 11 u.ś.r. zgodnie z którym organem właściwym jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron, a jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju. Uregulowanie zagadnienia właściwości miejscowej w u.ś.r. prowadzi do wniosku, iż rozwiązania te mają charakter przepisów specjalnych względem rozwiązań prawnych k.p.a. (w stosunku do przepisu art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a.) i nie stanowią ich powtórzenia. Miarodajne dla ustalenia organu właściwego miejscowo w świetle art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. będzie miejsce zamieszkania (pobytu) strony w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego w danej sprawie administracyjnej. Z kolei organem właściwym dla wszystkich spraw enumeratywnie wymienionych w art. 32 ust. 1 u.ś.r. będzie wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne, a więc na dzień ubiegania się, czyli składania wniosku w sprawie. Dla jasności wywodu podnieść w tym miejscu wypada, że przepis ten uzależnia właściwość miejscową organu od miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie lub miejsca zamieszkania osoby otrzymującej świadczenie rodzinne. Rozróżnienie to jest następstwem przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych przepisów materialnych zawartych w u.ś.r, które bądź wskazują podmioty, które mogą ubiegać się o przyznanie oznaczonych świadczeń rodzinnych (np. art. 17c ust. 1 i 2 u.ś.r.) bądź podmioty, które otrzymują określone świadczenie (np. art. 16 ust. 2 u.ś.r.). W przypadku świadczeń rodzicielskich, będących przedmiotem rozpoznawanej sprawy, o właściwości miejscowej przesądza miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne. Oznacza to, że miejscowo właściwym dla wszystkich spraw określonych w art. 32 ust. 1 u.ś.r. będzie wójt, burmistrz, prezydent właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy z chwili składania wniosku o świadczenie. W konsekwencji zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych i pobrała je nienależnie będzie wójt, burmistrz lub prezydent właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy na dzień ubiegania się o świadczenie rodzinne. W tym samym kierunku interpretacji powyższych przepisów podążało dotychczasowe orzecznictwo sądowoadministracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd wyrażany w postanowieniach NSA z dnia 28 lipca 2017 roku sygn. akt I OW 91/17 oraz z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OW 150/17 (opublikowane na www. cbosa). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy przyjąć należy, że organem właściwym w sprawach dotyczących świadczenia rodzicielskiego wypłaconego w okresie od 28 marca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. (a więc także od 20 kwietnia do 16 października 2017 r.) będzie Burmistrz W., który wydał decyzję przyznającą te świadczenia. Późniejsza zmiana miejsca zamieszkania przez skarżącą (od 1 stycznia 2018 r.) dla oceny jego właściwości nie ma więc znaczenia. W konsekwencji czego w przedmiocie tym nie mógł wszcząć postępowania, jak też wydawać w nim merytorycznej decyzji Prezydent [.].. Organem odwoławczym dla decyzji wydawanych na gruncie u.ś.r. przez Burmistrza W., jak również Prezydenta [..] jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Nieważność decyzji organu I instancji w związku z naruszeniem przepisów o właściwości, pociąga za sobą nieważność decyzji organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję obarczoną wadą kwalifikowaną nieważności, przy czym podstawą tą jest, jak wskazał Sąd I instancji, przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a to w związku z rażącym naruszeniem przez organ II instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegający na niedostrzeżeniu naruszenia przepisów o właściwości. Zarzut naruszenia przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez Sąd I instancji nie został jednakże podniesiony w skardze kasacyjnej i z tej przyczyny nie może stać się przedmiotem orzekania przez Sąd II instancji. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje na niewłaściwe odczytanie treści uzasadnienia Sądu I instancji i przyjęcia przez autora skargi kasacyjnej, iż zaskarżona decyzja wydana została przez organ niewłaściwy miejscowo i z tej przyczyny stwierdzono jej nieważność. Jest to założenie błędne, w oparciu o które następnie sformułowano skargę kasacyjną, która treściowo tym samym nie nawiązuje do argumentów podniesionych przez Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu. Z powyższych przyczyn zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., jak również przepisy art. 20 ust. 2 u.ś.r. oraz art. 3 pkt 11 u.ś.r. nie znajduje uzasadnienia. Pozbawiony jest podstaw zarzut naruszenia przepisu art. 151 p.p.s.a przez niezastosowanie tego przepisu i nie oddalenie skargi. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012r., I OSK 294/12; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15). Zarzut niezastosowania określonego przepisu mógłby okazać się skuteczny jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepis, który w jej przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez nią wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia, gdyż zarzut pozbawiony jest takiego elementu. Ponadto zarzut naruszenia przepisu art. 151 p.p.s.a. nie mógł się ostać w związku z bezzasadnością zarzutów omówionych powyżej. Z tych przyczyn nie dopatrując się naruszenia przepisów podniesionych w zarzutach skargi kasacyjnej wyrok Sądu I instancji uznać należało za prawidłowy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Do rozpoznania wniosku adwokata działającego w ramach prawa pomocy o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej właściwy jest na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.