II FZ 556/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 1128/05 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 4 sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: 1) oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił D. A. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 31 maja 2006 r. w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 1128/05. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został skarżącej doręczony w dniu 28 września 2006 r., natomiast skarga kasacyjna wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu została wniesiona 18 czerwca 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia odmawiającego D. A. przywrócenia terminu Sąd wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie nastąpiło bez winy strony. Skarżąca bowiem jako przyczynę uchybienia terminu wskazywała swoją długotrwałą chorobę, uniemożliwiającą jej prowadzenie sprawy. W trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim zaś wykonywała w ograniczonym zakresie działalność gospodarczą, a także sporządzała inne pisma do Sądu w swojej sprawie (zażalenie z dnia 2 sierpnia 2006 r. na zarządzenie przewodniczącego Wydziału z dnia 10 czerwca 2006 r., wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od opłaty kancelaryjnej nadany 5 października 2006 r., kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez całkowite zwolnienie od kosztów sądowych nadany dnia 30 października 2006 r., sprzeciw z dnia 16 listopada 2006 r. od postanowienia referendarza z dnia 17 października 2006 r. wraz z wnioskiem o wyłączenie od rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy wszystkich sędziów orzekających w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, pismo procesowe nadane 5 marca 2007 r.). Oprócz tego skarżąca, działając jako pełnomocnik K. Sp. z o.o. z siedzibą w R., sporządziła i wniosła do Sądu skargę kasacyjną. Biorąc powyższe pod uwagę WSA w Łodzi uznał, że skoro skarżąca w czasie trwania swojej choroby mogła sporządzać inne pisma procesowe, to tym samym mogła, działając z należytą starannością, sporządzić w terminie skargę kasacyjną bądź wystąpić o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia dla niej pełnomocnika z urzędu do jej sporządzenia. W zażaleniu z dnia 6 sierpnia 2007 r. na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie bądź zmianę oraz o nie rozpoznawanie zażalenia do czasu podjęcia stanowiska przez Rzecznika Praw Obywatelskich w związku z wnioskiem skarżącej o jego udział w sprawie wniosku o przywrócenie terminu oraz przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej. Nie zgodziła się z argumentacją Sądu dotyczącą braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca podniosła, że w związku z chorobą na wniesienie skargi kasacyjnej zabrakło jej już sił, a ustanowienie pełnomocnika było w jej sytuacji niemożliwe. Wniosek skarżącej o nie rozpoznawanie zażalenia do czasu podjęcia stanowiska przez Rzecznika Praw Obywatelskich jest dla Sądu niezrozumiały, gdyż nie zawiera żadnych podstaw prawnych ani uzasadnienia takiego żądania. W związku z tym Sąd uznaje go za bezprzedmiotowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. To prawne zagadnienie zostało uregulowane przepisami art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Wskazane przepisy ustawowe uzależniają przywrócenie terminu od uprawdopodobnienia przez stronę, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Podzielić należy ocenę dokonaną w zaskarżonym postanowieniu, że skarżąca nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby brak winy w uchybieniu terminu. Zawarte we wniosku wyjaśnienia dotyczące długotrwałej choroby, w wyniku której skarżąca miała być pozbawiona możliwości działania i prawidłowego prowadzenia swoich spraw nie potwierdzają dochowania przez nią należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Zgodzić się należy z argumentacją Sądu pierwszej instancji, że skoro w trakcie swojej choroby D. A. prowadziła w ograniczonym zakresie działalność gospodarczą w zakresie doradztwa podatkowego oraz sporządzała z zachowaniem ustawowych terminów inne pisma procesowe w swojej sprawie, a także skargę kasacyjną dla spółki, której była pełnomocnikiem, to, działając z należytą starannością, mogła również sporządzić skargę kasacyjną w swojej sprawie. Wykonując zawód doradcy podatkowego skarżąca mogła bowiem sama sporządzić skargę kasacyjną w sprawie jej dotyczącej na podstawie art. 175 p.p.s.a. W razie zaś stwierdzenia przez skarżącą, że sama nie jest w stanie prowadzić swojej sprawy, przy jednoczesnym braku środków na opłacenie profesjonalnej pomocy prawnej, istniała jeszcze możliwość złożenia przez nią wniosku o przyznanie przez sąd prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika na podstawie art. 244 § 1 p.p.s.a. Nie sposób zgodzić się z argumentem D. A. przedstawionym w zażaleniu, jakoby w jej przypadku możliwość przyznania prawa pomocy była "wyłącznie czystą iluzją" (k. 4), zwłaszcza w świetle postanowienia WSA w Łodzi z dnia 21 marca 2007 r. przyznającego skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Przyjęcie przez skarżącą takiego założenia i w jego wyniku niepodejmowanie działań zmierzających do złożenia skargi kasacyjnej w ustawowym terminie nie może być uznane za działanie obiektywnie staranne. Chybiona jest więc argumentacja skarżącej dotycząca braku możliwości sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Zdaniem Sądu więc D. A. nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie przepisu art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej wyżej ustawy.