III SA/Wa 919/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od listopada 2015 r. do lipca 2016 r. oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. określił P. Sp. z o.o. (dalej: "Skarżący, "Strona", "Spółka") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od listopada 2015 r. do lipca 2016 r. w łącznej kwocie 21.274.126,00 zł. W dniu 9 września 2019 r. do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. wpłynęło odwołanie od przedmiotowej decyzji. Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie Stron zarzuciła naruszenie art. 239b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej "O.p."), polegający na braku uprawdopodobnienia przez organ, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ drugiej instancji") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R.. DIAS wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. tj.: Strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Natomiast jako okoliczności uprawdopodobniające, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od listopada 2015 roku do lipca 2016 roku nie zostanie wykonane wskazano m.in.: brak majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych tj. określonych w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia [...] sierpnia 2019 r., na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, ustalenia poczynione przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O., iż Spółka dokonała odliczenia podatku od towarów i usług z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane od podmiotów: I. sp. z o.o., K. sp. z o.o., P.(2) sp. z o.o., N. sp. z o.o. i C. sp. z o.o., gdyż podmioty te w łańcuchu transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia pełniły tylko rolę pośrednika w obsłudze papierowej transakcji, który miał wydłużyć łańcuch i wpłynąć na złożoność czynności w ustaleniu udziału firm w obrocie paliwem, ustalenia, iż Spółka nieprawidłowo identyfikowała miejsca dostawy towarów w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia, co w ocenie organów podatkowych skutkuje, w przypadku wszystkich faktur wystawionych przez w/w podmioty wskazane jako dostawcy, brakiem możliwości odliczenia podatku od towarów i usług wykazanego w tych fakturach, ustalenia, iż Spółka nie uregulowała zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do lipca 2015 r. w wysokości 13.275.712,65 zł. Organ drugiej instancji podniósł, że Strona nie posiada żadnych nieruchomości - siedziba i plac manewrowy były dzierżawione. Ustalono, iż Spółka posiada jeden zarejestrowany pojazd (naczepa ciężarowa Cysterna 2007 [...]), natomiast nie posiada nieruchomości. Na podstawie informacji Krajowego Rejestru Sądowego wskazano, że Skarżący posiada zaległości podatkowe o wartości ponad 7.000.000,00 zł. DIAS zwrócił również uwagę, że Spółka została wykreślona z rejestru podatników VAT w dniu 4 października 2018 r. Na podstawie bilansów Spółki za lata 2015-2017, rachunków zysków i strat za lata 2015-2017, zeznań CIT-8 za lata 2015-2017 organy wywiodły, że Skarżący w 2015 roku osiągnął dochód w wysokości 3.371.478,88 zł, natomiast w latach 2016-2018 ponosił straty na działalności gospodarczej. Ponadto DIAS powołał, że w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 od lipca 2016 r. do września 2018 r. Spółka nie wykazała nabycia środków trwałych, a stan majątku trwałego Spółki nie uległ zwiększeniu w stosunku do stanu z końca 2016 r. Wskazano również, że Spółka od grudnia 2015 r. do września 2018 r. w deklaracjach podatkowych VAT-7 składanych do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. wykazywała tylko kwoty do przeniesienia na następny miesiąc, jedynie za grudzień 2015 roku oraz kwiecień-lipiec 2016 r. wykazała kwoty podatku do zwrotu na rachunek bankowy. DIAS podał, że od 10 października 2018 r. do chwili obecnej Spółka nie składa deklaracji VAT-7. Na podstawie deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych PIT-4R ustalono, że zatrudnienie w Spółce wynosiło w grudniu 2016 r. - 16 osób, w grudniu 2017 r. wynosiło 1 osobę, natomiast w styczniu 2018 r. - 1 osobę. W ocenie organu drugiej instancji wykazano, że zachodzi prawdopodobieństwo niewykonania przez Stronę zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okres od listopada 2015 roku do lipca 2016 roku w łącznej wysokości 21.274.126,00 zł. DIAS nie podzielił zarzutów zażalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 239b § 2 O.p. polegający na braku uprawdopodobnienia przez organ, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zdaniem Skarżącego, organ podatkowy naruszył przepisy ustawy Ordynacja podatkowa poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny. Ponadto Skarżący zarzucił, że organ nie ustosunkował się w uzasadnieniu wydanego postanowienia do drugiej przesłanki, w postaci konieczności uprawdopodobnienia, że Skarżący nie wykona zobowiązania wynikającego z decyzji. W ocenie Strony, organ podatkowy nie wskazał jakichkolwiek okoliczności, pozwalających przyjąć, że Skarżący nie wykona ciążącego na nim zobowiązania podatkowego. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu postanowienia stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest okoliczność, czy organy w sposób prawidłowy wykazały zaistnienie przesłanki, wskazanej w art. 239b § 2 O.p., warunkującej możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Zdaniem pełnomocnika Skarżącego organ odwoławczy nie ustosunkował się "w żaden sposób do drugiej przesłanki w postaci koniczności uprawdopodobnienia, że Skarżący nie wykona zobowiązania wynikającego z decyzji". W ten sposób skonstruowany zarzut pełnomocnika jest w istocie zarzutem in abstracto, bowiem wydaje się, że nie został dostrzeżony zasadniczy fragment uzasadnień postanowień organów podatkowych. Zdaniem Sądu zarzut pełnomocnika podniesiony w skardze jest więc absolutnie chybiony. W skarżonym postanowieniu jak i w postanowieniu organu I instancji, organy wskazały zarówno jak należy rozumieć termin "uprawdopodobnienie, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane" oraz wskazały przyczyny (okoliczności) zachodzące w rozstrzyganej sprawie wskazujące na ww. uprawdopodobnienie. Mając powyższe na uwadze należy za organami wskazać, że możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej warunkowana jest spełnieniem dwóch przesłanek. Katalog okoliczności stanowiących pierwszą przesłankę wskazany jest w art. 239 § 1 pkt 1-4 O.p. Organ podatkowy musi więc wykazać zaistnienie, co najmniej jednej z przesłanek zawartej w powyższym zestawieniu. Drugą przesłanką jest właśnie konieczność uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organy, prawidłowo odwołały się do rozumienia terminu "uprawdopodobnienie" wypracowanego w judykaturze. Miarodajne w tym zakresie jest ustalenie zawarte w wyroku NSA z dnia 26 sierpnia 2020 r. (I FSK 1373/17), gdzie sąd stwierdził, że "uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 239b § 2 o.p., polega zasadniczo na prezentacji okoliczności wystarczających do powzięcia obawy, przypuszczenia o prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania podatkowego określonego decyzją nieostateczną, natomiast nie chodzi tu o udowodnienie niewykonania zobowiązania". Zatem kontroli Sądu w niniejszej sprawie powinny podlegać zaprezentowane przez organ okoliczności, które stanowiły podstawę przypuszczenia o prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał następujące okoliczności: i) brak majątku Skarżącego odpowiadający wysokości zaległości podatkowej w kwocie ponad 21 mln zł.; ii) odliczenie podatku VAT z faktur, wystawionych przez wskazane w skarżonym postanowieniu podmioty, stwierdzających czynności które nie zostały dokonane; iii) nie uregulowanie zaległości podatkowych w podatku VAT w łącznej kwocie ponad 13 mln zł.; iv) ponoszenie straty podatkowej w latach 2016-2018; v) wykazywanie w okresie od 12/2015 r. do 9/2018 r. (z podanymi w postanowieniu wyjątkami) w deklaracjach podatkowych VAT-7 tylko kwot do przeniesienia na następny miesiąc; vi) od 10/2018 r. nie składanie deklaracji podatkowych VAT-7; vii) spadek zatrudnienia z 16 osób w 2016 r. do 1 osoby w 2017 r. i 2018 r. W ocenie Sądu powyższe okoliczności świadczą, że zachodzi prawdopodobieństwo niewykonania przez Skarżącego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towaru i usług za okresy od listopada 2015 r. do lipca 2016 r. w łącznej wysokości 21.274.126,00 zł. Organy zatem uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.