II SA/Go 459/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi kasacyjnej E.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt II SA/Go 459/22 w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla pkt II zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt II SA/Go 459/22, II. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie, w którym nie obejmuje przyznania skarżącej E.S. świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] stycznia 2022 r. do [...] lutego 2022 r. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] marca 2022 r. E.S. zwróciła się do Burmistrza o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką K.G.. W toku postępowania ustalono, iż wnioskodawczyni sprawuje opiekę nad matką, która zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] marca 2022 r. posiada znaczny stopień niepełnosprawności od [...] stycznia 2022 r. oraz wymaga stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. E.S. nie może podjąć żadnej pracy zarobkowej oraz złożyła oświadczenie, iż z dniem [...] stycznia 2022 r. zrezygnowała z prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wnioskodawczyni jest jedynym dzieckiem K.G. i nie posiada żadnego orzeczenia o niepełnosprawności. Dnia 29 kwietnia 2022 r., złożyła oświadczenie o wyborze świadczenia pielęgnacyjnego jako świadczenia korzystniejszego, w miejsce dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] Burmistrz odmówił E.S. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na treść art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 615 – w wersji obowiązującej w dacie wydania tej decyzji, dalej u.ś.r.), bowiem niepełnosprawność K.G. powstała w wieku dorosłym. Po wniesieniu przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza i w tym zakresie przyznało E.S. od dnia [...] marca 2022 r. świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaną opieką nad K.G. w wysokości 2119 zł miesięcznie na stałe, a także przyznało składkę na ubezpieczenie zdrowotne w okresie pobierania świadczenia pielęgnacyjnego z zastrzeżeniem, że nie opłaca się składki jeżeli strona podlega ubezpieczeniu z innych tytułów. Kolegium uznało za niesporne okoliczności dotyczące stanu zdrowia K.G., konieczności opieki oraz pomocy osoby drugiej w codziennym życiu oraz że wnioskodawczyni właściwie sprawuje opiekę nad matką. Organ I instancji dokonał interpretacji art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia zmiany stanu prawnego spowodowanego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13, którego skutkiem jest utrata domniemania konstytucyjności przez art. 17 ust. 1b we wskazanym zakresie z dniem publikacji w Dzienniku Ustaw, tj. 23 października 2014 r. Przy rozpatrywaniu od tej daty wniosków o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego składanych przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej organy mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia z wyłączeniem części przepisu art. 17 u.ś.r. uznanej za niekonstytucyjną, tzn. bez względu na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego E.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w części dotyczącej okresu od 27 stycznia 2022 r. do 30 marca 2022 r. Wyjaśniła, iż nie zgadza się z powyższą decyzją w części wskazanego okresu, ponieważ jej mama posiada nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, na podstawie którego w ocenie skarżącej przysługuje wyrównanie świadczeń od dnia złożenia wniosku, przy czym terminy złożenia wniosku o świadczenie zgodnie z ustawą o świadczeniach rodzinnych zostały zachowane. Ponadto z dniem [...] stycznia 2022 r. skarżąca złożyła oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego, wobec czego przysługuje jej wyrównanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt II SA/Go 459/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w zakresie, w którym nie obejmuje ona przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] marca 2022 r. do [...] marca 2022 r. oraz w pkt II oddalił skargę w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] stycznia 2022 r. do [...] lutego 2022 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił m.in., iż wprawdzie przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżąca pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy, jednakże przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.b u.ś.r. nie powinien być interpretowany w oderwaniu od treści art. 27 ust. 5 tej ustawy, zgodnie z którym w przypadku zbiegu uprawnień do kilku świadczeń rodzinnych, przysługuje jedno, wybrane przez osobę uprawnioną oraz od treści art. 24 ust. 2 tej ustawy, wprowadzającego zasadę ustalania prawa do świadczeń rodzinnych począwszy od miesiąca wpływu wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. W okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do zaakceptowania stanowiska Kolegium co do początkowej daty, od której organ ten przyznał skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego (tzn. od [...] marca 2022 r.). Jakkolwiek skarżąca w dacie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego miała przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy, jednakże w odpowiedzi na wezwanie organu co do konieczności wyboru świadczenia, złożyła oświadczenie o rezygnacji z tego ostatniego świadczenia i o wyborze świadczenia pielęgnacyjnego. Skoro zatem strona dokonała wyboru świadczenia, stosownie do art. 27 ust. 5 u.ś.r., to nie może zostać pozbawiona prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożony został wniosek (art. 24 ust. 2 u.ś.r.), a więc od [...] marca 2022 r., a nie dopiero od [...] marca 2022 r., jak orzekło Kolegium w zaskarżonej decyzji. Treść rozstrzygnięcia Kolegium sugeruje, iż organ ten co do zasady podzielił wskazane wyżej stanowisko, z tym że błędnie wskazał jako początkową datę okresu przysługiwania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego dzień [...] marca 2022 r., zamiast [...] marca 2022 r. Przeszkodą nie jest tu okoliczność pobierania w tym okresie przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdyż dopuszczalne jest rozliczenie obydwu świadczeń przyznanych na ten sam okres, z których jedno zostało wcześniej wypłacone, poprzez skompensowanie świadczeń i wypłatę nowego świadczenia za okres pokrywających się uprawnień, w wysokości różnicy pomiędzy kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą wypłaconego specjalnego zasiłku opiekuńczego. W przypadku złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i rezygnacji z prawa do kolidującego świadczenia, wykluczającego możliwość przyznania świadczenia wnioskowanego, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie uprawnionej, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Brak jest bowiem przepisów umożliwiających zmodyfikowanie tego przepisu, w tym w szczególności zmianę terminu początkowego ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie, w którym nie obejmuje ona przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] marca 2022 r. do [...] marca 2022 r., tzn. za okres miesiąca, w którym został złożony wniosek o przyznanie tego świadczenia – o czym orzeczono w pkt I wyroku. W tym zakresie Kolegium zostało zobowiązane do ponownego rozstrzygnięcia sprawy (art. 153 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd uznał, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od [...] stycznia 2022 r., tzn. od dnia, od którego datuje się ustalony znaczny stopień niepełnosprawności K.G. i od którego – jak skarżąca podała – złożyła przed organem I instancji oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego. Przepisy u.ś.r. nie przewidują bowiem podstawy do przyjęcia takiej daty początkowej okresu przysługiwania świadczenia pielęgnacyjnego. Z tego względu, w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] stycznia 2022 r. do [...] lutego 2022 r., skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. – o czym orzeczono w pkt II wyroku. Od powyższego wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. E.S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie obejmującym pkt II tego wyroku, zarzucając naruszenie: 1) na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu sprawy na podstawie akt poprzez pominięcie, że matka skarżącej uzyskała orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz konieczności stałej opieki innej osoby [...] marca 2022 r., ale wniosek ten złożyła [...] stycznia 2022 r., co wynika z części wstępnej orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, co oznacza, że wniosek skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony po uzyskaniu w/w orzeczenia przez jej matkę, a przed upływem 3 miesięcy od jego wydania; 2) na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tzn. art. 24 ust. 2a u.ś.r. poprzez jego niezastosowanie, a przez to brak ustalenia zasadnych podstaw prawnych żądania o przyznanie świadczenia od dnia [...] stycznia 2022 r. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. W zaskarżonej części oraz o uchylenie poprzedzającej ten wyrok części decyzji SKO, dotyczącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] stycznia 2022 r. do marca 2022 r., a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami adwokackimi według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., iż zaskarżony wyrok zawiera błędne wskazanie na temat braku przepisu pozwalającego przyznać świadczenie wstecznie. Przepisem takim jest art. 24 ust. 2a u.ś.r., który nie zakłada uznaniowości, ale wiąże organ administracyjny. Jest to przepis nakazujący wsteczne przyznanie świadczenia w stosunku do wniosku z ust. 2 art. 24 ustawy, o ile złożenie wniosku o przyznanie świadczenia nie dokonało się w tym samym miesiącu co miesiąc złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności i tenże wniosek związany z ustaleniem niepełnosprawności jest wcześniejszy, a wniosek o przyznanie świadczenia złożono bez przekroczenia 3 miesięcy od wydania orzeczenia o niepełnosprawności. Wszystkie przesłanki z tego przepisu zostały spełnione. Dopiero orzeczenie z [...] marca 2022 r. ustala potrzebę matki skarżącej do korzystania ze stałej opieki lub pomocy innej osoby, bowiem wcześniejsze orzeczenia o niepełnosprawności tego nie ustalały. Skarżąca domagała się świadczenia od [...] stycznia 2022 r., bowiem wcześniej prowadziła działalność rolniczą, której w tym dniu zaprzestała, choć zgodnie z art. 24 ust. 2a u.ś.r. świadczenie winna mieć przyznane od [...] stycznia 2022 r. Zastosowanie art. 24 ust. 2a u.ś.r. ma także daleko idący skutek w zakresie przyszłych praw emerytalnych skarżącej, bowiem bez uwzględnienia wniosku nie będzie miała zachowanego ciągu okresów składkowych, a także utraci okres składkowy, choć stratą także jest negowanie możliwości uzyskania pieniędzy zgodnie z omawianym przepisem, skoro skarżąca zaprzestała działalności zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Wskazany przepis umożliwia wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu dokonanie autokontroli zaskarżonego wyroku lub postanowienia, od którego przysługuje skarga kasacyjna. Przy czym jak wskazuje treść cytowanego przepisu, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i ponowne rozpoznanie sprawy może nastąpić wówczas, gdy sąd ten uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione lub w razie stwierdzenia przesłanek nieważności postępowania. Pod pojęciem oczywiście usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej należy rozumieć sytuację, w której brak jest jakichkolwiek wątpliwości przy ocenie szans uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zastosowanie autokontroli prowadzi w istocie do ponownego rozpoznania sprawy przez sąd I instancji w jej całokształcie. Sąd ten nie rozpoznaje skargi kasacyjnej działając jako sąd drugiej instancji, natomiast z mocy art. 179a p.p.s.a. ma kompetencje do uchylenia wydanego przez siebie orzeczenia i obowiązek rozpoznania sprawy na tym samym posiedzeniu. Przy czym użyty w cyt. przepisie zwrot "ponownie rozpoznaje sprawę", oznacza rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. (tj. w granicach danej sprawy bez związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną), a nie rozpoznanie sprawy w rozumieniu art. 183 § 1 p.p.s.a., tzn. w granicach skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2016 r., II FSK 1291/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wskazać należy, iż w oparciu o treść art. 176 § 2 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej zostało zawarte oświadczenie o zrzeczeniu się przez skarżącą rozprawy, co przy braku żądania organu przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu skargi kasacyjnej pozwoliło na wydanie niniejszego wyroku na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2 w związku z art. 179a p.p.s.a.). Dokonując autokontroli zaskarżonego w przedmiotowej sprawie wyroku z dnia 13 października 2022 r. w zakresie objętym skargą kasacyjną, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie jako oczywiście uzasadniona. Zasadny okazał sie zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 24 ust. 2a u.ś.r. poprzez jego niezastosowanie. W myśl art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, natomiast stosownie do treści art. 24 ust. 2a tej ustawy, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W rozpatrywanej sprawie materialnoprawne przesłanki zawarte w art. 24 ust. 2a u.ś.r. zostały spełnione. W aktach sprawy znajduje się orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności K.G., przy czym okoliczności dotyczące stanu jej zdrowia, konieczności opieki oraz pomocy osoby drugiej w codziennym życiu oraz właściwego sprawowania przez skarżącą opieki nad matką – były w sprawie bezsporne. Orzeczenie to zostało wydane dnia [...] marca 2022 r., przy czym z jego treści wynika, iż wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności został złożony w dniu [...] stycznia 2022 r. Z kolei wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony dnia [...] marca 2022 r. Został zatem spełniony wymóg złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności w okresie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, co zgodnie z omawianym przepisem stanowi podstawę do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, tzn. od stycznia 2022 r. Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentu, iż skarżąca winna miec przyznane świadczenie pielęgnacyjne od [...] stycznia 2022 r. wskazać należy, iż wprawdzie zasadą jest, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznaje się od początku danego miesiąca, jednakże prawidłowa wykładnia przytoczonych wyżej przepisów wymaga uwzględnienia treści art. 17 u.ś.r., w tym jego ust. 1. Z jego brzmienia wynika bowiem, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje w razie spełnienia m.in. ustawowo określonej przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Ponadto w myśl art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r., w przypadku, gdy o świadczenia pielęgnacyjne ubiegają się rolnicy (...), świadczenie to przysługuje rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego. Podstawową przesłanką przyznania rolnikowi przedmiotowego świadczenia jest zatem rezygnacja z prowadzenia gospodarstwa rolnego, w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 17b ust. 2 zdanie pierwsze u.ś.r.). W toku postępowania o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego organy administracyjne mają obowiązek zbadania, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki podmiotowe i przedmiotowe warunkujące przyznanie wnioskowanego świadczenia i dopiero ich łączne spełnienie daje podstawę do uwzględnienia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji należy wskazać, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może zostać przyznane począwszy od daty, w której nastąpiło łączne spełnienie ustawowych przesłanek warunkujących jego przyznanie. Jak wyżej zaznaczono, przepisy art. 24 ust. 2 i ust. 2a u.ś.r., które regulują kwestie związane z okresem na jaki przyznawane jest prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, należy interpretować w powiązaniu z art. 17 oraz art. 17b u.ś.r., co prowadzi do wniosku, że prawo to nie może zostać przyznane na okres wcześniejszy od daty, w której spełnione zostały przesłanki przyznania świadczenia. Z okoliczności rozpatrywanej sprawy wynika, iż skarżąca złożyła oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia działalności rolniczej w dniu [...] stycznia 2022 r. W tej zatem dacie została spełniona wobec skarżącej materialnoprawna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny stanowi bowiem o spełnieniu wymogu "rezygnacji", z którym u.ś.r. wiąże przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok WSA w Lublinie z 9 grudnia 2021 r., II SA/Lu 773/21). Wobec powyższego, na podstawie art. 179a p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił pkt II własnego wyroku z dnia 13 października 2022 r. (pkt I sentencji) i jednocześnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie, w którym nie obejmuje ona przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] stycznia 2022 r. do [...] lutego 2022 r. (pkt II wyroku), co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi kasacyjnej w całości. Z kolei jeśli chodzi o okres od [...] do [...] marca 2022 r., został on objęty rozstrzygnięciem zawartym w pkt I wyroku z dnia [...] października 2022 r., którego nie obejmowała skarga kasacyjna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane będzie ponownie rozstrzygnąć sprawę w zakresie objętym pkt II niniejszego wyroku (a także w zakresie objętym pkt I wyroku z dnia [...] października 2022 r., który w tej części uprawomocnił się), biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej ocenę prawną (art. 153 p.p.s.a.), przy czym przed wydaniem decyzji wymagane będzie uzupełnienie materiału dowodowego sprawy poprzez załączenie do akt odpisu oświadczenia skarżącej z dnia [...] stycznia 2022 r. o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego (art. 17b ust. 2 u.ś.r.), gdyż obecnie oświadczenia tego brak w aktach sprawy. W wyroku omyłkowo nie zawarto orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania, przy czym stronie przysługuje prawo do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku w tym zakresie (art. 157 § 1 p.p.s.a.).