III SA/Kr 1094/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika A. L. o cofnięcie skargi w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 czerwca 2022r., nr WO-II.6233.5.2021 w przedmiocie odmowy zmiany imienia postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego M. B. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania UZASADNIENIE A. L., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 czerwca 2022r., nr WO-II.6233.5.2021 w przedmiocie odmowy zmiany imienia. Pismem z dnia 17 stycznia 2023r. pełnomocnik skarżącej cofnęł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd, o ile nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli cofnięcie skargi jest skuteczne, sąd zobligowany jest w myśl art. 161 § pkt 1 p.p.s.a. umorzyć postępowanie. Sąd stwierdził, że cofnięcie skargi w sprawie niniejszej nie zmierzało do obejścia prawa i nie spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności, więc na podstawie art. 161 § pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), należało postępowanie sądowoadministracyjne umorzyć. Należy przy tym nadmienić, że zaskarżona decyzja organu II instancji była zgodna z wola skarżącej, a skarżąca jedynie niewłaściwie ją odczytała, co zostało przyznane w piśmie jej pełnomocnika z dnia 17 stycznia 2023r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18) i na tej podstawie pełnomocnikowi przyznano wynagrodzenie w wysokości 240 zł podwyższone o stawkę podatku VAT obowiązującą w dniu orzekania.