IV SA/Wa 783/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.) Asesor WSA Marian Wolanin Asesor WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o wyłączenie sędziego Małgorzaty M., sędziego Małgorzaty M. oraz asesor Agnieszki Ł. w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia (...) marca 2007r. Nr (...) w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Telekomunikacji i Poczty postanawia: wniosek oddalić UZASADNIENIE A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w sentencji decyzję Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Do rozpoznania sprawy wyznaczono sędziego WSA Małgorzatę M., sędziego WSA Małgorzatę M. oraz asesor WSA Agnieszkę Ł. Na rozprawie w dniu 28 września 2007r. skarżący zażądał wyłączenia składu sędziowskiego od rozpoznawania sprawy. Podniósł, że sędziowie "naruszają normy konstytucyjne, uchylają się od wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, co wskazuje na brak ich bezstronności i wyrobiony pogląd w sprawie". Zdaniem skarżącego w tej sytuacji powinno zapaść postanowienie o wyłączeniu sędziów od rozpoznawania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że na rozprawie w dniu 28 września 2007r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wyłączenie składu sędziowskiego od rozpoznawania jego sprawy, zarzucając sędziom brak obiektywizmu i łamanie prawa. Żądanie wyłączenia sędziów, jako nieuzasadnione, nie może zostać uwzględnione. Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniejszych związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych, sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyłączenie sędziego następuje wówczas, jeśli między sędzią a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 tej ustawy). Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takiego stosunku osobistego pomiędzy sędzią a jedną ze stron lub jej przedstawicielem, który wymaga oceny, czy sytuacja ta może wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Stanowisko skarżącego w tej sprawie wynika z przyjęcia całkowicie innych założeń, ponieważ skarżący w istocie podważa obiektywizm, kompetencje sędziów oraz zarzuca im niechęć do wyjaśnienia sprawy. Wnioskodawca nie podał natomiast takich okoliczności, które wskazywałyby że istnieje miedzy nim, a sędzią Małgorzatą M., sędzią M. oraz asesor Agnieszką Ł. jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, który mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Potwierdzają to również oświadczenia sędziów, których wyłączenia domagał się skarżący. Takie postępowanie skarżącego nie stanowi korzystania z przysługujących stronie uprawnień procesowych, ale jest działaniem obliczonym na podważanie autorytetu sądów jako takich. Powołane przez skarżącego okoliczności nie stanowią ustawowych przesłanek wyłączenia sędziów. Skoro zatem wniosek ten nie został oparty na przewidzianych przez prawo przesłankach, brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Ponieważ w sprawie nie występują też przyczyny wyłączenia sędziów z mocy ustawy, wniosek skarżącego, jako nieuzasadniony, należało oddalić, na podstawie art. 22 § 1 powołanej ustawy.