I C 463/23

<p>Sygn. akt I C 463/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 11 września 2024 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>sędzia Anna Gajewska</p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <p>Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Zuzga</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2024 r. w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółki jawnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">E.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>o r z e k a</p> <p>I.  Zasądza od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block"> (...) Spółki jawnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">E.</span> kwotę 3 668,80 zł (trzy tysiące sześćset sześćdziesiąt osiem złotych 80/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28.02.2023r. do dnia zapłaty.</p> <p>II.  Zasądza od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block"> (...) Spółki jawnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">E.</span> kwotę 1 946,00 zł (jeden tysiąc dziewięćset czterdzieści sześć złotych 0/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.</p> <p>III.  Nakazuje zwrócić powodowi <span class="anon-block"> (...) Spółki jawnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">E.</span> </p> <p>kwotę 204,00 zł (dwieście cztery złote 0/100), tytułem nie wykorzystanej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego, zapisanej pod pozycją 570020101781.</p> <p>IV.  Nakazuje pobrać od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 76,00 zł (siedemdziesiąt sześć złotych 0/100), tytułem nie pokrytych wydatków na opinię biegłego.</p> <p>V.  Wyrokowi w punkcie I. do kwoty 1 393,24 zł (jeden tysiąc trzysta dziewięćdziesiąt trzy złote 24/100) nadać rygor natychmiastowej wykonalności.</p> <p>Sygn. akt I C 463/23</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block"> (...) spółka jawna</span> wytoczył powództwo przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> o zapłatę kwoty 3 668,80 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 lutego 2023 roku do dnia zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 8 lutego 2023 roku doszło do zdarzenia, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód <span class="anon-block">S. (...)</span>. Sprawca szkody objęty był ochroną ubezpieczeniową OC u strony pozwanej, stąd poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody bezpośrednio u niej.</p> <p>Koszty naprawy uszkodzonego pojazdu wyniosły 9 426,37 złotych brutto. Powód nabył wierzytelność na podstawie umowy cesji. Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego dokonał weryfikacji kosztorysu i faktury VAT i wypłacił powodowi bezsporną kwotę odszkodowania z tytułu naprawy pojazdu uszkodzonego w łącznej wysokości 5 757,57 złotych.</p> <p>Nakazem zapłaty z dnia 25 października 2023 roku wydanym w sprawie I Nc 215/23 Sąd Rejonowy w Piszu zasądził od pozwanego na rzecz powoda całość dochodzonego roszczenia wraz z kosztami postępowania.</p> <p>Pozwany w terminie wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, uznał powództwo do kwoty 1 393,24 złotych oraz wniósł o oddalenie powództwa w pozostałej części.</p> <p>W uzasadnieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwany wskazał, że odszkodowanie na naprawę auta obliczone zostało na podstawie zweryfikowanego kosztorysu powoda. W ocenie pozwanego wysokość zapłaconego odszkodowania była wystarczająca do przeprowadzenia naprawy w jednym z zakładów naprawczych współpracującym z pozwanym z zachowaniem jej wymogów technologicznych.</p> <p>Pozwany podkreślił, że poszkodowanego poinformowano o możliwości naprawy auta w jednym z warsztatów zrzeszonych w sieci naprawczej <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z rozliczeniem jej kosztów w formie bezgotówkowej i z udzieleniem gwarancji jakości wykonanej naprawy. Zastrzeżono też, że w przypadku podjęcia naprawy w warsztacie innym, niż wskazany przez pozwanego wysokość kosztów naprawy będzie zaakceptowana tylko do kwoty kosztów naprawy w warsztacie <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>W dniu 8 lutego 2023 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód marki <span class="anon-block">S.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>. Sprawca w dacie zdarzenia objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span>.</p> <p> <em> <!-- -->(okoliczności bezsporne)</em> </p> <p>W dniu 8 lutego 2023 roku pomiędzy <span class="anon-block">P. J.</span>, a <span class="anon-block"> (...) spółką jawną</span> została zawarta umowa przelewu wierzytelności, na mocy której <span class="anon-block">P. J.</span> przelał swoją wierzytelność względem <span class="anon-block"> (...) Zakładu (...)</span> w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 8 lutego 2023 roku w pojeździe <span class="anon-block">S. (...)</span> o numerze rejestracyjnym, <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>W tym samym dniu <span class="anon-block">P. J.</span> upoważnił <span class="anon-block"> (...) spółkę jawną</span> do odbioru odszkodowania za wynajem auta zastępczego oraz naprawę pojazdu.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: umowa przelewu wierzytelności k. 11-12, upoważnienie k. 25v-26)</em> </p> <p>W dniu 24 lutego 2023 roku <span class="anon-block"> (...) spółka jawna</span> wystawiła fakturę za naprawę uszkodzonego pojazdu. Koszt naprawy samochodu <span class="anon-block">marki S.</span> wyniósł 9 426,37 złotych brutto.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: faktura VAT k. 21-21v, kalkulacja naprawy k. 22-25)</em> </p> <p>Ubezpieczyciel wszczął postępowanie likwidacyjne szkody, uznał swoją odpowiedzialność i decyzją z dnia 28 lutego 2023 roku przyznał i wypłacił <span class="anon-block"> (...) Spółce Jawnej</span> odszkodowanie w kwocie 6 057,57 złotych za naprawę pojazdu.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: decyzja z 28.02.2023r. k. 26v-27)</em> </p> <p>Szacunkowy koszt naprawy uszkodzeń pojazdu <span class="anon-block">marki S.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, z użyciem oryginalnych części zamiennych wynoszą 9 027,68 złotych brutto przy stawce dla warsztatu nieautoryzowanego oraz kwotę 10 046,12 złotych brutto przy stawce dla <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">S.</span>.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej <span class="anon-block">P. A.</span> wraz z opinią uzupełniającą k. 78-101, k. 128-131)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.</p> <p>W świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 34;art. 34 ust. 1;art. 36;art. 36 ust. 1)">art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a>, odpowiedzialnością ubezpieczyciela co do zasady rządzą reguły dotyczące odpowiedzialności odszkodowawczej posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem, w tym ogólne przepisy o wynagrodzeniu szkody (zwłaszcza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 362;art. 363)">art. 361-363 k.c.</a>), z tą jednak istotną różnicą, że w ramach odpowiedzialności z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne.</p> <p>Przywrócenie stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu wiąże się z reguły z koniecznością wymiany niektórych jego elementów, które uległy zniszczeniu. Ze względu na okoliczność, że niejednokrotnie części pojazdu, uszkodzonego w trakcie zdarzenia wyrządzającego szkodę, były eksploatowane już przez określony czas, dłuższy lub krótszy, powstaje kwestia, na czym ma polegać przywrócenie do stanu sprzed wyrządzenia szkody. W szczególności, czy przywrócenie do stanu poprzedniego uzasadnia użycie nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu.</p> <p>Zagadnienie to było przedmiotem rozpoznania, na wniosek Rzecznika Ubezpieczonych, przez skład powiększony Sądu Najwyższego, który uchwałą z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie III CZP 80/11 rozstrzygnął, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi.</p> <p>Sąd Najwyższy uznał w wyniku wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2;art. 363;art. 363 § 2)">art. 361 § 2 i art. 363 § 2 k.c.</a>, że ubezpieczyciel, w ramach umowy o odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę jako całości. Przywrócenie do takiego stanu oznacza, że pojazd ma być sprawny technicznie i zapewnić poszkodowanemu komfort jazdy w takim stopniu jak przed zdarzeniem. Jeżeli w tym celu należy wymienić uszkodzoną część, to niewątpliwie jest to normalne następstwo działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> Zakładając, że nie da się jej naprawić w taki sposób, aby przywrócić ją do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę, część ta musi zostać zastąpiona inną nową częścią. W takiej sytuacji zakład ubezpieczeń powinien ustalić wysokość odszkodowania z uwzględnieniem cen części nowych, skoro bowiem chodzi o przywrócenie do stanu poprzedniego pojazdu jako całości, to nie ma, co do zasady znaczenia, że w miejsce części starych wmontowano części nowe. W szczególności nie ma żadnych podstaw prawnych, aby zawsze odrębnie oceniać wartość części i jeżeli części stare były już w chwili wypadku częściowo zużyte, z tego powodu obniżać należne odszkodowanie za przywrócenie do stanu poprzedniego całego pojazdu.</p> <p>Kwestia odpowiedzialności pozwanego za szkodę powstałą w pojeździe marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> była bezsporna.</p> <p>Spór koncentrował się na ustaleniu kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu i w konsekwencji na ustaleniu wysokości należnego powodowi odszkodowania.</p> <p>Powołany na wniosek stron biegły sądowy z zakresu techniki samochodowej, <span class="anon-block">P. A.</span>, w sporządzonej na piśmie opinii stwierdził jednoznacznie, że wysokość kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu, uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 8 lutego 2023 roku, wynosi 10 046,12 złotych brutto przy zastosowaniu stawek dla <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">S.</span> oraz 9 027,68 złotych brutto przy zastosowaniu stawek dla warsztatów nieautoryzowanych. Naprawa pojazdu odbyła się w Autoryzowanej Stacji Obsługi <span class="anon-block">S.</span>, stąd należy przyjąć, że koszt naprawy pojazdu wynosi 10 046,12 złotych brutto.</p> <p>W opinii uzupełniającej biegły w sposób jasny i rzeczowy odniósł się do zarzutów pełnomocnika strony pozwanej, podtrzymując swoją opinię podstawową.</p> <p>Sąd w pełni podziela opinię podstawową i opinie uzupełniającą biegłego, bowiem spełniały one stawiane im wymogi, odzwierciedlały staranność i wnikliwość w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiadały w sposób wyczerpujący i zrozumiały na postawione pytanie, a przytoczona na ich uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. Zauważyć należy, iż opinia biegłego podlega, jak i inne dowody, ocenie według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c</a>, lecz odróżniają je szczególne kryteria oceny. Stanowią je zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotowe opinie sporządzone zostały przez biegłego <span class="anon-block">P. A.</span> zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną. Biegły przy wydawaniu opinii dysponował całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.</p> <p>W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla odpowiedzialności ubezpieczyciela nie ma znaczenia, jakim kosztem i czy w ogóle poszkodowany dokonał naprawy pojazdu. Roszczenie o świadczenia należne w ramach ustawowego ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej (OC) z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego, jest wymagalne niezależnie od tego, czy naprawa została już dokonana. Wysokość świadczeń obliczać należy na podstawie ustaleń co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych sposobów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów niezbędnych materiałów i robocizny według cen z daty ich ustalenia <em> <!-- -->(vide wyrok Sądu Najwyższego z 27.06.1988r., I CR 151/88, Legalis; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 15.11.2001r., III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74 i powoływane tam orzeczenia)</em>. Niezależnie zatem od tego, czy poszkodowany naprawił uszkodzony pojazd, należy mu się od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie ustalone według zasad <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 2)">art. 363 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a>, co oznacza, że jego wysokość ma odpowiadać kosztom usunięcia opisanej wyżej różnicy w wartości majątku poszkodowanego, a ściślej – kosztom przywrócenia pojazdowi jego wartości sprzed zdarzenia powodującego szkodę.</p> <p>Należy również podnieść, iż poszkodowany nie miał obowiązku skorzystania z oferty pozwanego ubezpieczyciela i dokonania naprawy w warsztacie współpracującym z pozwanym. Poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania warsztatu oferującego usługi najtańsze. Poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. W praktyce będą to zazwyczaj autoryzowane warsztaty naprawcze związane z określoną marką samochodu i prowadzące obsługę serwisową pojazdu. Wybierając takie warsztaty, poszkodowany może się kierować m.in. ich fachowością, rzetelnością technicznej obsługi i poziomem prac naprawczych oraz określonymi niekiedy profitami połączonymi ze stałą obsługą serwisową. Co więcej, wybranemu warsztatowi naprawczemu poszkodowany mógłby powierzyć naprawę kompleksową, jeżeli obejmowałaby ona kilka różnych fragmentów uszkodzonego pojazdu <em> <!-- -->(tak, m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 13.06.2003r., III CZP 32/03, Legalis)</em>. W interesie poszkodowanego leży przede wszystkim naprawa umożliwiająca przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, a niezbędnymi kosztami naprawy są koszty wynikające ze stawek obowiązujących w warsztacie, któremu powierzył on wykonanie naprawy.</p> <p>Reasumując, w oparciu o wyliczenia biegłego i na podstawie powołanych wyżej przepisów, mając na uwadze kwotę wypłaconą już powodowi tytułem odszkodowania, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki dochodzoną pozwem kwotę 3 668,80 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 lutego 2023 roku do dnia zapłaty.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł według norm przepisanych w oparciu o przepis § 2 pkt 3) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W tym przypadku jest to kwota 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwota 34 zł tytułem zwrotu opłaty od udzielonego pełnomocnictwa, kwota 200 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu i kwota 812 zł tytułem zwrotu zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 80;art. 80 ust. 1)">art. 80 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 84;art. 84 ust. 2)">art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a>, Sąd zwrócił powodowi <span class="anon-block"> (...) Spółce jawnej</span> kwotę 204 złotych tytułem niewykorzystanej zaliczki na opinię biegłego.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 83;art. 83 ust. 2)">art. 83 ust. 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113;art. 113 ust. 1)">art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a>, Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 76 złotych tytułem zwrotu wydatków na opinię biegłego, które tymczasowo wyłożone zostały przez Skarb Państwa.</p> <p>Wyrokowi w punkcie I. do kwoty 1 393,24 złotych Sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 333;art. 333 § 1;art. 333 § 1 pkt. 2)">art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c.</a>, wobec uznania roszczenia przez pozwanego.</p> </div>