I CSK 4209/23
Supreme Court2026-07-15
Case number
I CSK 4209/23
Court
Sąd Najwyższy
Judgment date
2026-07-15
Type
Postanowienie
Judgment text
I CSK 4209/23
POSTANOWIENIE
13 lipca 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
na posiedzeniu niejawnym 13 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa N.Ś.
przeciwko Bankowi w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej Banku w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 28 lipca 2023 r., I ACa 1995/22,
uzupełnia postanowienie Sądu Najwyższego
z 24 czerwca 2025 r., wydane w sprawie o sygnaturze akt
I CSK 4209/23, w ten sposób, że dodaje punkt 2 o treści:
„zasądza od pozwanej na rzecz powódki 2700 (dwa tysiące
siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego".
UZASADNIENIE
Pismem z 17 lipca 2025 r. pełnomocnik powódki N.Ś. wniósł
o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 24 czerwca 2025 r. w sprawie
o sygn. akt I CSK 4209/23 przez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów
postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CSK 4209/23 2
Wniosek należało uznać za zasadny.
Pełnomocnik powódki w terminie wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną,
w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym wywołanym
wniesieniem skargi kasacyjnej przez pozwany bank wynosiła 110 000 zł. Zgodnie
z § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r., poz. 215 ze zm.)
wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej wynosi 5400 zł.
W niniejszej sprawie powódka przed Sądem Najwyższym była
reprezentowana przez tego samego pełnomocnika, co przed Sądem drugiej
instancji.
W konsekwencji koszty powódki wyniosły 2700 zł i należało orzec na
podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r., poz. 215 ze zm.).
Należało zatem uzupełnić wyrok na podstawie art. 351 § 3 w zw.
z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. i orzec jak w sentencji niniejszego orzeczenia.
(P.H.)
[SOP]