I CSK 3563/24

I CSK 3563/24 POSTANOWIENIE 29 maja 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek na posiedzeniu niejawnym 29 maja 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku S.S. i L.S. z udziałem Gminy J., Powiatu […] - Zarządu Dróg Powiatowych i Skarbu Państwa - Starosty Powiatu […] o ustanowienie służebności drogi koniecznej, na skutek skargi kasacyjnej Gminy J. od postanowienia Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 11 czerwca 2024 r., V Ca 190/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. orzeka, że wnioskodawcy i uczestnicy ponoszą koszty postępowania kasacyjnego związane ze swoim udziałem w sprawie. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z wymienionych przesłanek. I CSK 3563/24 2 Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. m.in. postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.). Skarżąca, uzasadniając wskazaną przesłankę, ograniczyła się do lakonicznego stwierdzenia, że została ona spełniona wobec oparcia zaskarżonego rozstrzygnięcia na wadliwej opinii biegłego geodety, co miało stanowić – w jej ocenie - naruszenie art. 233 k.p.c. i art. 145 § 2 i 3 k.c. W postępowaniu kasacyjnym nie można skutecznie kwestionować prawidłowości ustaleń faktycznych, co zostało zastrzeżone wyraźnie w art. 398 13 § 2 k.p.c. Nie można zatem uznać tak skonstruowanej skargi kasacyjnej za oczywiście uzasadnioną. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. Grzegorz Misiurek (M.M.) [a.ł]