I SO/Op 4/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Judecki po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 marca 2026 r., nr 1601-IOA.4246.2.2025 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu niewypełnienia obowiązków wynikających z przepisów ustawy o grach hazardowych zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Op 434/26 wniosku C. Sp. z o.o. w L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. C. Sp. z o.o. w L. (zwana dalej: "skarżącą", "wnioskodawcą") - zastąpiona przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 24 marca 2026 r. nr 1601-IOA.4246.2.2025 w przedmiocie kary pieniężnej w kwocie 13.000 zł z tytułu niewypełnienia obowiązków wynikających z ustawy o grach hazardowych. Wniesienie skargi poprzedziło złożenie przez skarżącą bezpośrednio do tut. Sądu, wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 24 marca 2026 r. o wymierzeniu kary. Wniosek ten został zarejestrowany pod sygn. akt I SO/Op4/26 i stanowi przedmiot niniejszego postanowienia. Skarżąca w piśmie z dnia 7 maja 2026 r. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) [dalej: ppsa] wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie wnioskodawca wyjaśnił, że organ rozpoczął już działania windykacyjne wobec niego, co grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie niesłuszne kary administracyjnej będzie stanowić duża szkodę finansową dla Spółki, pogorszy jej sytuację ekonomiczną i utrudni bieżące jej funkcjonowanie. Skarżąca wskazała też, że warto zauważyć, że świadczy usługi telekomunikacyjne na rzecz wielu abonentów, zaś zapłata kary rodzi ryzyko utraty ciągłości świadczenia usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 ppsa). Natomiast po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ppsa). W orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien spełniać określone wymogi, których to złożony w skardze wniosek nie spełnia. Przede wszystkim powinien on zawierać uzasadnienie - jego brak uniemożliwia bowiem sądowi merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06). Uzasadnienie wniosku powinno być szczególnie wnikliwe, aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wnioskodawca, powołując w uzasadnieniu określone fakty, powinien również uprawdopodobnić ich wystąpienie (postanowienie NSA z 8 listopada 2006 r., II FZ 666/06). Strona wnioskująca o udzielenie ochrony tymczasowej nie może przenosić na sąd ciężaru poszukiwania okoliczności, wskazujących na zasadność złożonego wniosku. W niniejszej sprawie, wnioskodawca - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - poza przywołaniem sformułowania ustawowego, w żaden - poddający się jakiejkolwiek ocenie sposób - nie uzasadnił swojego żądania. W szczególności nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (strat finansowych - jak to ujęto w skardze) w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Nie przedstawił żadnych argumentów, przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów, czy interesów klientów Spółki, następstw wykonania decyzji. Pełnomocnik ograniczył się jedynie do ogólnych twierdzeń, że zaskarżona decyzja podlega już egzekucji, a kwota w niej wskazana jest znaczna. Tak skonstruowany wniosek uniemożliwia jednak dokonanie oceny przez Sąd, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadnie podnosi się natomiast w orzecznictwie, że nie można przenosić na sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje (postanowienie NSA z 14 stycznia 2015 r., II OZ 1399/14). Jednocześnie należy wskazać, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.). Nałożona na skarżącą kara posiada rzeczywiście charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki spełnienia takiego świadczenia są odwracalne. Ponadto, wnioskodawca nie przedstawił jednocześnie innych argumentów, mogących stanowić podstawę do wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Co również istotne, postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego art. 49 ppsa. Oznacza to, że w przypadku braku uzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy, zwłaszcza reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika. Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ppsa uznał, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek, o których stanowi wskazany przepis prawa, a które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Z tej przyczyny brak było podstaw do wstrzymania jej wykonania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i art. 61 § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenia sądów administracyjnych są udostępniane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).