V KK 320/24
Supreme Court2025-12-15
Case number
V KK 320/24
Court
Sąd Najwyższy
Judgment date
2025-12-15
Type
Postanowienie
Judgment text
V KK 320/24
POSTANOWIENIE
Dnia 18 grudnia 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Bednarek
w sprawie S.S. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 18 grudnia 2025 r.
wniosku obrońcy skazanych o wyłączenie SSN Z.K. od udziału w sprawie
kasacyjnej o sygn. akt V KK 320/24,
postanowił:
wniosek obrońcy skazanych A.P. i S.S. o wyłączenie SSN Z.K.
pozostawić bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z 22 października 2025 r., SSN Z.K. został wyznaczony do
rozpoznania kasacji w sprawie zarejestrowanej w Sądzie Najwyższym pod sygn. V
KK 320/24
Wnioskiem z 6 listopada 2025 r. obrońca skazanych A.P. i S.S. wniósł o
wyłączenie od rozpoznania ww. sprawy SSN Z.K. W złożonym wniosku podniósł,
że okoliczności związane z uzyskaniem statusu sędziego Sądu Najwyższego przez
sędziego Z.K. w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radę
Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. prowadziłoby, gdyby ww. sędzia rozstrzygał
ww. sprawę do naruszenia standardu z art. 6 ust. 1 EKPC, standardu
konstytucyjnego, a także do przyjęcia, że sąd w takim składzie będzie sądem
nienależycie obsadzonym w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
V KK 320/24 2
Obrońca nie rozwijając powyższej kwestii, tak sformułowany wniosek
skonkludował, że aktualna – według niego – pozostaje również argumentacja
przedstawiona w postanowieniu uchylającym postanowienie o uznaniu kasacji za
oczywiście bezzasadną, jak również w postanowieniach Sądu Najwyższego
z 9 września i 21 października 2025 r. w przedmiocie wyłączenia innych sędziów.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Wniosek o wyłączenie SSN Z. K. jako niedopuszczalny z mocy ustawy
należało pozostawić bez rozpoznania.
Na wstępie należy podkreślić, że zasadnicza część przedstawionych przez
wnioskodawcę argumentów nie mogła zostać rozpoznana w trybie 41 § 1 k.p.k.
Sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że
mogłaby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności w danej
sprawie. Z kolei na podstawie art. 29 § 5 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie
Najwyższym (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 622), ustawodawca dopuścił możliwość
badania spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności z
uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania
po powołaniu, na wniosek uprawnionego, jeżeli w okolicznościach danej sprawy
może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności,
mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących
uprawnionego oraz charakteru sprawy. Zatem zakres przedmiotowy drugiej
regulacji jest węższy od przewidzianego w art. 41 § 1 k.p.k. Porównanie obu tych
regulacji prowadzi natomiast do wniosku, że art. 29 § 5 uSN. stanowi lex specialis
względem art. 41 § 1 k.p.k. W ujęciu bowiem temporalnym przepis 29 § 5 uSN jest
przepisem późniejszym względem art. 41 § 1 k.p.k., co pozwala twierdzić, że
wprowadzenie go do porządku prawnego wywiera skutek derogujący art. 41 § 1
k.p.k. w tej części, w której przedmioty obu regulacji się pokrywają. Wyprowadzony
wniosek jest również uprawniony, biorąc chociażby pod uwagę treść wyroku
Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca 2020 r., P 22/19, w którym uznano art. 41 §
1 w zw. z art. 42 § 1 k.p.k., stosowany odpowiednio na podstawie art. 74¹ pkt 1
ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zakresie, w jakim dopuszcza
rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania
sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady
V KK 320/24 3
Sądownictwa, w skład której wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a
ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa za niezgodny z
art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Konsekwencją zaprezentowanej wykładni jest zatem stwierdzenie
niedopuszczalności zastosowania art. 41 § 1 k.p.k. w sytuacji, w której z treści
wniosku o wyłączenie sędziego wynika, że dotyczy on okoliczności
towarzyszących powołaniu sędziego i jego postępowania po powołaniu (vide:
postanowienie Sądu Najwyższego z 30 października 2025 r., II KB 36/25).
Przechodząc do dalszych rozważań, przywołać należy stanowisko Sądu
Najwyższego wynikające z treści postanowienia z 8 października 2025 r., sygn. II
KB 45/24, z którego wynika, że potencjalne zakwestionowanie przez sąd
niezawisłości sędziego objętego wnioskiem sformułowanym na podstawie tego
przepisu wywołuje nie tylko skutki procesowe, które dotyczą postępowania -
w kontekście którego doszło do wyłączenia (jak to ma miejsce przy wyłączeniu na
podstawie art. 41 k.p.k. i art. 42 k.p.k.), ale także pociąga za sobą skutki
potencjalnie dotkliwe dla sędziego osobiście. W związku z tym sędziemu musi
zostać zagwarantowane prawo do obrony. Z tego też względu ustawodawca,
wprowadzając w art. 29 § 5 uSN wyjątkową możliwość oceny wpływu, jak
i okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego, które mogłyby mieć wpływ na
jego sposób orzekania, nie tylko obwarował tę możliwość wieloma wymogami
formalnymi, ale – w sytuacji, gdyby wniosek został uwzględniony– przyznał
sędziemu prawo do złożenia odwołania (art. 29 § 21 uSN). Regulacja ta jest
konsekwencją uwzględnienia norm konstytucyjnych i gwarantuje sędziom ochronę
przed niesłusznymi pomówieniami. Konieczne jest więc wykazanie, że
w okolicznościach danej sprawy wątpliwości, które dotyczą powołania sędziego
i jego postępowania po powołaniu, mogą prowadzić do naruszenia standardu
niezawisłości lub bezstronności przy rozpoznawaniu danej sprawy, od rozpoznania
której sędzia miałby zostać wyłączony. Podnoszone natomiast zarzuty nie mogą
mieć nadto charakteru abstrakcyjnego i odnosić się do całych grup powołanych
sędziów (vide postanowienie SN z 10 sierpnia 2023 r., V KK 162/22). Z uwagi więc
na to, że wnioskodawca zdecydował się złożyć wniosek w oparciu o art. 41 § 1
k.p.k. i poprzestał na argumentach systemowych związanych z powołaniem
V KK 320/24 4
sędziego Z.K. na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego, wniosek powyższy
należało uznać za niedopuszczalny z mocy ustawy i pozostawić go bez
rozpoznania.
Mając powyższe okoliczności na uwadze orzeczono jak w części
dyspozytywnej nn. postanowienia.
Małgorzata Bednarek
[WB]
[r.g.]