I GSK 1256/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Beata Sobocha-Holc sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) sędzia NSA Joanna Kolanowska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Bk 168/25 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 27 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 168/25 po rozpoznaniu skargi T. B. (dalej "strona", "skarżący"), uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na 2023 r., zasądził od Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy W dniu [...] czerwca 2023 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Sokółce wniosek o przyznanie płatności na 2023 r., w którym ubiegał się o przyznanie płatności w ramach Interwencji w formie płatności bezpośrednich do podstawowego wsparcia dochodów i płatności redystrybucyjnej do powierzchni 233,27 ha, płatności do ekoschematu rolnictwo węglowe i zarządzanie składnikami odżywczymi w formie praktyki międzyplony ozime/wsiewki śródplonowe do powierzchni 150,80 ha, praktyki zróżnicowana struktura upraw, praktyki wymieszanie obornika z glebą na gruntach ornych w ciągu 12 godzin do powierzchni 64,79 ha, praktyki wymieszanie słomy z glebą do powierzchni 51,70 ha, płatności do ekoschematu retencjonowanie wody na trwałych użytkach zielonych, wsparcia dochodów związanego z produkcją do roślin pastewnych do powierzchni 72,87 ha, wsparcia dochodów związanego z produkcją do roślin strączkowych na nasiona do powierzchni 7,21 ha oraz uzupełniającej płatności podstawowej do powierzchni 190,38 ha. W dniach 12 lipca 2023 r., 23 lipca 2023 r., 29 września 2023 r., 2 października 2023 r. skarżący składał zmiany do wniosku. Natomiast w dniu 16 października 2023 r. skarżący złożył oświadczenie o wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności lub siły wyższej. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Sokółce decyzją z dnia [...] maja 2024 r., nr [...], umorzył postępowanie w części dotyczącej powierzchni wycofanej w dniu 29 września 2023 r. i w dniu 2 października 2023 r., uznał działanie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności oraz przyznał skarżącemu podstawowe wsparcie dochodów, płatność do praktyki międzyplony ozime/wsiewki śródplonowe, płatność do praktyki zróżnicowana struktura upraw, praktyki wymieszanie obornika z glebą na gruntach ornych w ciągu 12 godzin, uzupełniającą płatność podstawową do powierzchni stwierdzonej, płatność redystrybucyjną do powierzchni wynikającej z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. z 2024 r. poz. 1741), dalej "ustawa redystrybucyjna", płatność do roślin strączkowych na nasiona, płatność do roślin pastewnych, płatność do praktyki wymieszanie słomy z glebą zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku i płatność do ekoschematu retencjonowanie wody na trwałych użytkach zielonych do powierzchni stwierdzonej powierzchni potwierdzonej przez Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa. W następstwie odwołania skarżącego decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...], Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi BP. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] stycznia 2025 r. Kierownik BP wydał decyzję nr [...], na mocy której: umorzył postępowanie w części dotyczącej powierzchni wycofanej w dniu 29 września 2023 r. i w dniu 2 października 2023 r.; uznał działanie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w odniesieniu do powierzchni (0,30 ha) działki rolnej oznaczonej kodem literowym BE położonej na działce ewidencyjnej o nr: [...]; odmówił uznania działania siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...]; przyznał skarżącemu podstawowe wsparcie dochodów do powierzchni pomniejszonej, płatność redystrybucyjną do powierzchni maksymalnej wynikającej z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy redystrybucyjnej, płatność do praktyki międzyplony ozime/wsiewki śródplonowe, płatność do praktyki zróżnicowana struktura upraw, praktyki wymieszanie obornika z glebą na gruntach ornych w ciągu 12 godzin i uzupełniającą płatność podstawową do powierzchni stwierdzonej, płatność do roślin strączkowych na nasiona, płatność do roślin pastewnych, płatność do praktyki wymieszanie słomy z glebą zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku, a płatność do ekoschematu retencjonowanie wody na trwałych użytkach zielonych do powierzchni pomniejszonej. W następstwie odwołania skarżącego decyzją z dnia [...] marca 2025 r., nr [...], Dyrektor POR utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z 27 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 168/25 ją uwzględnił i uchylił decyzję organu II instancji. Sąd I instancji wskazał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów podniesionych w odwołaniu mających podważyć ustalenia w przedmiocie powierzchni działek oznaczonych literami [...], [...] oraz [...]. Chodzi tu w szczególności o twierdzenia skarżącego dot. braku przeprowadzenia kontroli na miejscu czy różnic między ustaleniami co do powierzchni w kolejnych latach. Brak jakiejkolwiek wypowiedzi Dyrektora POR w przedmiocie tych zagadnień narusza art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 u.w.r.o.w. oraz art. 27 ust. 1 pkt 2 u.w.r.o.w., jak również jest sprzeczny z zasadą budzenia zaufania do organów władzy publicznej. Choć z uwagi na treść art. 4 i 27 u.w.r.o.w. obowiązki organów przyznających płatności są ograniczone w stosunku do typowych reguł postępowania administracyjnego wynikających z k.p.a., to jednak do tych obowiązków należy z pewnością odniesienie się do dostarczonego przez stronę materiału dowodowego. Wypowiedź organu odwoławczego sprowadza się natomiast do ogólnego wskazania, że odwołanie jest niezasadne, stwierdzenia prawidłowości postępowania przed organem pierwszej instancji oraz wyjaśnienia, że skarżący odpowiada za treść wniosku. W ocenie sądu organ odwoławczy powinien wprost odnieść się do zarzutów strony. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że na tym etapie sąd nie może stwierdzić czy organy prawidłowo ustaliły MKO, czy podnoszone dowody i twierdzenia są uzasadnione i czy istniała potrzeba wykonania kontroli na miejscu. Zagadnienia te, podobnie jak kwestia ewentualnych różnic między ustaleniami MKO w latach poprzednich i następnych w stosunku do roku 2023, powinny zostać w pierwszej kolejności ocenione przez organ odwoławczy. Taka decyzja wyrażająca jednoznaczne stanowisko Dyrektora POR w tej materii mogłaby zostać poddana realnej, a nie jedynie iluzorycznej ocenie sądu administracyjnego. Następnie Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w Łomży, podstawie art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2025 roku, sygn. akt I SA/Bk 168/25, uchylający decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży nr [...] z dnia [...] marca 2025 roku w przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na 2023 roku. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Białymstoku zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania/sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 kpa oraz art. 4 ustawy i art. 27 ust. 1 pkt 2 z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 polegającej na przyjęciu, że wskazane przepisu ustawy miały zastosowanie w sprawie, podczas, gdy do płatności bezpośrednich na 2023 rok mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 2. naruszenie prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania/sprawy, tj,: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 66 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, polegającej na przyjęciu, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się w pełni do argumentacji strony skarżącej, podczas, gdy organ odniósł się do zgłaszanych przez stronę argumentów tj. wskazywany brak przeprowadzenia kontroli na miejscu czy różnice między ustaleniami co do powierzchni w kolejnych latach, a Sąd pominął okoliczność, że powyższa argumentacja skarżącego nie miała wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadniając zarzuty organ, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o: 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, 3. zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 4. rozpoznanie skargi kasacyjnej bez rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają sformułowane w skardze kasacyjnej skierowane przeciwko rozstrzygnięciu sądu I instancji zarzuty. Jak stanowi art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie: naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarga kasacyjna w sprawie oparta została na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na podniesienie przez organ w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutów prawa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z uwagi na ich komplementarny charakter zostaną one rozpoznane łącznie. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora ARiMR uznał, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się w pełni do argumentacji strony skarżącej. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że rację ma autor skargi kasacyjnej, który wskazał, że w sprawie niniejszej zastosowanie miała ustawa z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1741 ze zm.), dalej "ustawa o Planie Strategicznym", a nie jak wskazał sąd pierwszej instancji ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2023 r. poz. 2298), w szczególności mylnie powołany w uzasadnieniu art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Przywołany art. 27, co umknęło uwadze autora skargi kasacyjnej, jest odpowiednikiem przepisu art. 66 ustawy o Planie Strategicznym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie zidentyfikował istotę naruszenia prawa procesowego polegającego na naruszeniu przez organ zasady budzenia zaufania do organu, bowiem ten rozpoznając odwołanie skarżącego nie odniósł się do kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnień. Wadliwość podstawy prawnej wyroku nie prowadzi jednak do jego uchylenia, albowiem sentencja odpowiada prawu, a prawidłowa podstawa prawna oceny zachowania organu prowadzi do tożsamego wniosku o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 5 ustawy o Planie Strategicznym z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a. chyba że niniejsza ustawa stanowi inaczej. Natomiast stosownie do art. 66. ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym zasady określone w k.p.a. w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy zasady te ulegają pewnej modyfikacji. Zgodnie bowiem z wskazanym przepisem organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zgodnie zaś z ust. 2. strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego wynika, że w postępowaniu przed organami ARiMR ustawodawca dokonał modyfikacji obowiązujących na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego nie tylko zasady prawdy obiektywnej (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.), ale i zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa). W orzecznictwie wskazuje się że do zmian należy zaliczyć odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., co oznacza, że organy ARiMR zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto przyjęto zasadę, że "ciężar dowodu ciąży na osobie która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne". Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 k.p.a. (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 1538/18; wyrok NSA z 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GSK 710/17; te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Skoro obowiązek zebrania materiału dowodowego został przerzucony na strony postępowania oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu, organ nie jest obowiązany do podjęcia z urzędu (lub na wniosek strony) wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także – do zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny (por. wyrok NSA z 10 lipca 2019 r. sygn. akt I GSK 1331/18, tamże). Organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 10 lipca 2019 r. sygn. akt I GSK 1367/18, tamże). Podsumowując, z postępowania dotyczącego przyznania płatności ekologicznej zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zatem przepisy te dotyczące ustaleń faktycznych na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prane, np. w zakresie przedstawienia dowodów świadczących o uprawnieniu strony do wnioskowanych płatności. Nie oznacza to jednak wyłączenia obowiązku sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten zachowuje zastosowanie także w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o Planie Strategicznym i nakłada na organ obowiązek wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przeciwnie, w związku z tym, że ciężar udowodnienia okoliczności sprawy został przeniesiony na stronę postępowania, przepis artykułu nabiera szczególnego znaczenia. Obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania organu. W sprawie niniejszej ma również zastosowanie przepis art. 127 k.p.a., zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Przepis ten realizuje konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą każda sprawa indywidualna, rozpoznawana i rozstrzygana decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Trafnie zatem sąd I instancji uznał, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie odpowiada wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Strona ma prawo poznać pełen tok czynności rozumowych organu, które doprowadziły go do określonych konkluzji. Zwrócić należy uwagę, iż zakres środków dowodowych i sposób ich procedowania określony jest w przepisach art. 66 ustawy o Planie Strategicznym. Istotne są dowody, wyjaśnienia i zakres żądań zgłoszonych przez skarżącego. Jeśli tak wytyczony zakres postępowania oraz czynności przeprowadzone z urzędu wskazują na rozbieżności między przyznaną a wnioskowaną pomocą, to obowiązkiem organu jest prawidłowe uzasadnienie decyzji odmownej, w którym organ odniesienie się szczegółowo do wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, wszystkich środków dowodowych oraz przyczyn, które przemówiły za ich wiarygodnością i mocą dowodową, bądź doprowadziły do wniosków dowodowych. Rozważania takie muszą być poczynione oddzielnie do każdego ze środków dowodowych oraz w odniesieniu do całości zgromadzonego materiału dowodowego. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu odwoławczego narusza istotnie przepis art. 107 § 3 k.p.a., co słusznie dostrzegł sąd I instancji. Nie budzi wątpliwości, na co trafnie zwrócił uwagę również Sąd pierwszej instancji, że art. 66 ustawy o Planie Strategicznym wprowadza szczególne rozwiązania dotyczące postępowania dowodowego. Organ prowadząc postepowanie odwoławcze naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu mających podważyć ustalenia w przedmiocie powierzchni działek. Chodzi tu w szczególności o twierdzenia skarżącego dotyczące braku przeprowadzenia kontroli na miejscu czy różnic między ustaleniami co do powierzchni w kolejnych latach. Organ odnosząc się do tych zarzutów stwierdził jedynie ogólnie, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie natomiast uznał, że organ odwoławczy nie sprostał wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji oceny konkretnych zarzutów podniesionych w odwołaniu ani nie wyjaśnił, jakie znaczenie przypisał przedstawionym przez stronę dowodom i twierdzeniom kwestionującym prawidłowość ustaleń dotyczących powierzchni działek. Tymczasem skarżący w odwołaniu wskazywał na konkretne okoliczności, które – w jego ocenie – podważały prawidłowość ustaleń organu, w szczególności odnośnie ustaleń dotyczących maksymalnego kwalifikowanego obszaru dla działek oznaczonych kodami literowymi [...], [...] i [...], brak przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz ustalenia prowadzenia działalności rolniczej, w sytuacji gdy okoliczność ta była podnoszona i znajdowała odzwierciedlenie w bazach referencyjnych prowadzonych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa za kolejne lata (2024 i 2025 – dla działek oznaczonych kodami literowymi [...] i [...], 2025 – dla działki oznaczonej kodem literowym [...]). Organ nie wyjaśnił jednak, z jakich przyczyn okoliczności te uznał za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia. Poprzestał na stwierdzeniu, że odwołanie nie zawiera argumentów mogących mieć wpływ na wynik sprawy oraz że powierzchnia wykluczona stanowi obszar, na którym nie stwierdzono deklarowanej uprawy. Takie stwierdzenia mają charakter konkluzji, nie zaś uzasadnienia pozwalającego odtworzyć tok rozumowania organu. W konsekwencji uznać należy, że sąd I instancji trafnie przyjął, że uzasadnienie decyzji nie pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej w zakresie oceny, dlaczego organ odmówił znaczenia argumentom przedstawionym przez stronę. Skarga kasacyjna, koncentrując się na wykazaniu prawidłowości przyjętej przez organ metody ustalania powierzchni kwalifikowanej oraz braku obowiązku przeprowadzenia kontroli na miejscu, nie podważa jednak zasadniczej przyczyny uchylenia decyzji przez sąd I instancji. Trafnie bowiem uznał on, że uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia, jakie znaczenie organ przypisał konkretnym dowodom i twierdzeniom przedstawionym przez stronę. Trafnie też WSA uznał, że dopiero po dokonaniu przez organ odwoławczy oceny tych zarzutów będzie możliwe odniesienie się do ich zasadności oraz ocena prawidłowości ustalenia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru. Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieusprawiedliwioną i oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a.