I GZ 247/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Sz 397/26 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonego wpisu sądowego w sprawie ze skargi S. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 27 lutego 2026 r. nr SKO/KD/503/2524/2025 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 18 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej zwany: sądem I instancji lub WSA), działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej zwanej: p.p.s.a.), w pkt 1. odrzucił skargę S. w S. (dalej zwanej: skarżącą) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej zwanego: SKO lub organem) z 27 lutego 2026 r. nr SKO/KD/503/2524/2025 w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w 2020 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami za zwłokę, w pkt 2. Postanowił zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 1 530 zł. W motywach orzeczenia sąd I instancji stwierdził, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że SKO doręczyło skarżącej ww. decyzję z 27 lutego 2026 r., za pośrednictwem usługi e-Doręczeń, 14 marca 2026 r. (dowód otrzymania decyzji w administracyjnych aktach sprawy). Skarżąca wniosła do sądu skargę na ww. decyzję, za pośrednictwem poczty, nadając przesyłkę poleconą 15 kwietnia 2026 r. W replice na odpowiedź organu na skargę skarżąca wyjaśniła, że organ dowolnie przyjął datę odbioru decyzji nie dokonując uprzedniej weryfikacji. Powołując się na wydruk z portalu administracyjnego podniosła, że otrzymała zaskarżoną decyzję 16 marca 2026 r. Podniosła nadto, że data uznania decyzji za doręczoną przypadała na sobotę 14 marca 2026 r., a zatem datą uznania decyzji za doręczoną jest pierwszy dzień, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Powołała się przy tym na przepis art. 57 § 4 k.p.a. regulujący kwestię obliczenia upływu terminu do wykonania czynności. Sąd I instancji uznał, że w sprawie zaistniała okoliczność przewidziana w przepisie art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (tekst jedn. Dz. U. 2026 r. poz. 3; dalej zwanej: u.d.e.). Podkreślił, że nie ma wątpliwości co do tego, że decyzja organu została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącej, (odebrana) 14 marca 2026 r. Okoliczność, że doręczenie decyzji nastąpiło w dzień wolny od pracy (sobota), nie ma wpływu na rozpoczęcie biegu terminu do zaskarżenia decyzji do sądu. Wobec doręczenia zaskarżonej decyzji 14 marca 2026r. (sobota), 30 - dniowy termin na wniesienie skargi do sądu rozpoczął swój bieg 15 marca 2026 r. (niedziela) i upłynął 13 kwietnia 2026 r. (poniedziałek). Skarga na opisaną wyżej decyzję SKO została złożona 15 kwietnia 2026 r. (data nadania na poczcie – k. 47) a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Przedmiotowemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 58 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. przez ich nieprawidłowe zastosowanie i błędne odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, podczas gdy skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona przez skarżącą z zachowaniem ustawowego terminu 30 dni od daty doręczenia decyzji; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 42 ust. 2 u.d.e. przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że dniem uznania korespondencji za doręczoną może być sobota lub dzień ustawowo wolny od pracy, podczas gdy wykładnia funkcjonalna, systemowa i logiczna tego przepisu wskazuje, że uznanie korespondencji za doręczoną może nastąpić wyłącznie w poniedziałek, wtorek, środę, czwartek lub piątek, które jednocześnie nie są dniami ustawowo wolnymi od pracy; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 83 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 4 k.p.a. w zw. z art. 42 ust. 2 u.d.e. przez ich błędne zastosowanie i pominięcie przez sąd I instancji, że czynność uznania korespondencji za doręczoną ma również charakter czynności terminowej, dla której ustawodawca przewidział termin jednego dnia, a tym samym ów jeden dzień jest jednocześnie terminem początkowym i końcowym, a w związku z tym, że termin ten upływałby w sobotę termin uznania korespondencji za doręczoną nastąpił w poniedziałek 18 marca 2026 r., albowiem był to następny dzień, który nie był dniem wolnym od pracy ani sobotą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczo argumentacja zażalenia nie mogła prowadzić do skutecznego podważenia legalności zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi, ponieważ prawidłowo sąd I instancji zauważył, że skarga została wniesiona po terminie, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z ww. przepisem skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt sprawy wynika, że korespondencja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej za pośrednictwem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego. Z dołączonego do akt Potwierdzenia otrzymania wynika, że korespondencja wpłynęła na adres do doręczeń elektronicznych pełnomocnika skarżącej 27 lutego 2026 r. o godz. 12:04:10, natomiast jako datę odebrania korespondencji przez adresata wskazaną w Potwierdzeniu otrzymania oznaczono 14 marca 2026 r. o godz. 01:00:00. Sąd I instancji zasadnie przyjął tę datę jako datę doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem bieg od dnia następnego, tj. 15 marca 2026 r. (art. 83 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 k.c.), a upłynął z końcem 13 kwietnia 2026 r. Wobec wniesienia skargi po tej dacie sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Powyższa ocena znajduje potwierdzenie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2026 r. sygn. akt II OZ 558/26 (LEX nr 4108739), w którym wskazano, że okoliczność, iż doręczenie nastąpiło w sobotę, nie wyłącza rozpoczęcia biegu terminu do dokonania czynności procesowej od dnia następnego, zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 k.c. Kwestia doręczenia przesyłki w sobotę lub w dzień ustawowo wolny od pracy może mieć znaczenie wyłącznie dla określenia końca biegu terminu do dokonania czynności procesowej, stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. Przepis ten nie znajduje jednak zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy, albowiem trzydziesty dzień terminu do wniesienia skargi przypadał na 13 kwietnia 2026 r., tj. w poniedziałek. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. jest niezasadny. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 42 ust. 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dniem uznania korespondencji za doręczoną może być sobota lub dzień ustawowo wolny od pracy. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że skoro dzień wskazany w Potwierdzeniu otrzymania jako data doręczenia przypadł w sobotę, to – na podstawie art. 83 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 4 k.p.a. – skutek doręczenia powinien nastąpić dopiero w najbliższym dniu roboczym. Argumentacja ta opiera się na błędnym założeniu, że dzień określony w art. 42 ust. 2 u.d.e. stanowi termin w rozumieniu przepisów regulujących sposób obliczania terminów procesowych. Tymczasem przepis ten nie ustanawia terminu do dokonania czynności przez stronę, organ ani operatora wyznaczonego. Określa on jedynie moment, z którym ustawodawca wiąże skutek prawny w postaci uznania korespondencji za doręczoną. Zgodnie z art. 42 ust. 2 u.d.e. korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych. Przepis ten w sposób jednoznaczny wskazuje datę, z którą następuje skutek doręczenia, nie uzależniając jej od tego, czy przypada ona na dzień roboczy, sobotę czy dzień ustawowo wolny od pracy. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnego wyjątku ani nie odesłał do przepisów regulujących sposób obliczania terminów procesowych. Nie znajduje zatem podstaw twierdzenie skarżącej, że dzień następujący po upływie 14 dni stanowi "jednodniowy termin", do którego należałoby stosować art. 83 § 2 p.p.s.a. oraz art. 57 § 4 k.p.a. Przepisy te odnoszą się wyłącznie do terminów do dokonania czynności procesowych. Ich funkcją jest zapewnienie stronie realnej możliwości dokonania czynności w sytuacji, gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy. Nie regulują natomiast momentu powstania skutku prawnego, który następuje z mocy samej ustawy. Przyjęcie wykładni prezentowanej przez skarżącą prowadziłoby do niedopuszczalnego uzupełnienia treści art. 42 ust. 2 u.d.e. o dodatkowy warunek, zgodnie z którym uznanie korespondencji za doręczoną mogłoby nastąpić wyłącznie w dzień roboczy. Takiego ograniczenia ustawodawca jednak nie ustanowił. Gdyby wolą ustawodawcy było wyłączenie możliwości powstania skutku doręczenia w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, uczyniłby to wprost, podobnie jak uczynił to w art. 57 § 4 k.p.a. oraz art. 83 § 2 p.p.s.a. Brak analogicznej regulacji w ustawie o doręczeniach elektronicznych należy uznać za świadomy zabieg ustawodawcy, a nie lukę podlegającą uzupełnieniu w drodze wykładni. W konsekwencji okoliczność, że dzień doręczenia wskazany w Potwierdzeniu otrzymania przypadał w sobotę, pozostaje bez wpływu na skuteczność doręczenia. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 83 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 4 k.p.a. w zw. z art. 42 ust. 2 u.d.e. Przepisy te nie mogły znaleźć zastosowania, gdyż – jak już wskazano – art. 42 ust. 2 u.d.e. nie ustanawia terminu do dokonania czynności procesowej, lecz określa wyłącznie moment powstania skutku prawnego. Skutek ten następuje z mocy ustawy, bez potrzeby podejmowania jakiejkolwiek czynności przez organ, operatora lub adresata. Nie można zatem utożsamiać dnia, w którym następuje ustawowy skutek doręczenia, z terminem procesowym, do którego znajdują zastosowanie art. 83 § 2 p.p.s.a. oraz art. 57 § 4 k.p.a. Na marginesie należy zauważyć, że sama argumentacja zażalenia jest wewnętrznie niespójna. Skarżąca wywodzi bowiem, że wobec przypadającej w sobotę daty doręczenia skutek ten powinien nastąpić 18 marca 2026 r., podczas gdy pierwszym dniem, który nie był sobotą ani dniem ustawowo wolnym od pracy, był 16 marca 2026 r. (poniedziałek). Mając powyższe na uwadze, wszystkie zarzuty zażalenia należało uznać za bezzasadne, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.