II GZ 280/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 797/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 14 stycznia 2026 r. nr BOL.610.120.2025 w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego postanawia: oddalić zażalenie. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 kwietnia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 797/26, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 14 stycznia 2026 r. w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 1 sierpnia 2025 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w sprawie podstawą zakazu wprowadzania do obrotu było stwierdzenie nieprawidłowości oznakowania produktu, która może narażać konsumentów na nabycie produktu niezgodnego z ich oczekiwaniem. Sąd podkreślił, że ochrona interesu konsumentów winna mieć pierwszeństwo przed ewentualnymi skutkami ekonomicznymi wykonania decyzji, na które powołuje się spółka (m.in. utrata produktu, konieczność jego zutylizowania i poniesienia związanych z tym kosztów), których odwrócenie będzie możliwe, np. w trybie odszkodowawczym za działania władzy publicznej. Zdaniem Sądu niezależnie od powyższego, oceny negatywnych skutków ekonomicznych dla skarżącej i tak nie dałoby się przeprowadzić, gdyż skarżąca powołała się wprawdzie na marnotrawienie gotowego produktu oraz powstanie znaczących strat finansowych, w tym poniesienie kosztów utylizacji, ale nie opisała swojej sytuacji finansowej i nie przedstawiła żadnej dokumentacji w tym zakresie. W konsekwencji, w ocenie Sądu, w sprawie niemożliwe było dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji rzeczywiście skutkować będzie znacznymi stratami finansowymi po stronie skarżącej. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wykonanie zaskarżonych decyzji nie stanowi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, jak również poprzez brak proporcjonalnego wyważenia interesu publicznego oraz interesu skarżącej, mimo że odmowa udzielenia ochrony tymczasowej prowadzi do nieodwracalnych skutków wyłącznie po stronie skarżącej, w szczególności do: a) definitywnej i faktycznej eliminacji z obrotu produktów objętych zaskarżonymi decyzjami z uwagi na upływ daty minimalnej trwałości, skutkującej niemożnością realnego wykonania ewentualnego korzystnego rozstrzygnięcia sądu oraz b) szkody finansowej i wizerunkowej związanej z utratą produktów i koniecznością ich utylizacji, podczas gdy wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie narusza interesów konsumentów i nie prowadzi do powstania jakiegokolwiek realnego zagrożenia dla interesu publicznego, co przy prawidłowym i zgodnym z art. 61 § 3 p.p.s.a. wyważeniu kolidujących wartości powinno prowadzić do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej; 2. art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 i 166 p.p.s,a. poprzez przyjęcie, że produkty objęte zaskarżonymi decyzjami stanowią produkty zafałszowane, bez należytego wyjaśnienia podstaw takiego stanowiska, mimo że okoliczność ta nie była przedmiotem postępowania, ani nie wynika z treści zaskarżonych decyzji, a jakość handlowa produktów została potwierdzona wynikami badań niekwestionowanymi przez organy, przy jednoczesnym wskazaniu przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w postępowaniu wpadkowym nie jest on uprawniony do dokonywania merytorycznej oceny sprawy. W związku z powyższym skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, tj. w zakresie zakazu wprowadzenia do obrotu produktu skarżącej, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym koszów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej zasady wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. Przepis ten przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia powyżej wskazanych negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Wnioskodawca zobowiązany jest zatem we wniosku skonkretyzować rodzaj i rozmiar szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu, by sąd badający wniosek mógł dokonać analizy, czy rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym, powinien on dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że nie było podstaw do zastosowania wobec skarżącej środka prawnego w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA prawidłowo uznał, że niemożliwe było dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji rzeczywiście skutkować będzie znacznymi stratami finansowymi po stronie skarżącej z uwagi na nieopisanie sytuacji finansowej oraz brak przedłożenia jakiejkolwiek dokumentacji finansowej skarżącej. Podkreślenia wymaga, że aby zbadać, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie się do jej aktualnej sytuacji materialnej. Skarżąca natomiast nie zobrazowała w żaden sposób swojej sytuacji finansowej. Argumentując konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca poprzestała na twierdzeniach o marnotrawieniu produktu i poniesieniu znaczących strat finansowych, w tym poniesieniu kosztów utylizacji produktu. Odnosząc się do kwestii nieodwracalnych, zdaniem skarżącej, skutków nieudzielenia skarżącej ochrony tymczasowej, wyjaśnić trzeba, że ewentualne szkody wynikające z wykonania zaskarżonej decyzji będą możliwe do naprawienia, albowiem w przypadku jej uchylenia, skarżąca będzie mogła domagać się odszkodowania za niesprzedane lub zutylizowane produkty. Ponadto, jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji, możliwa jest zmiana oznakowania w zakresie sposobu podawania % zawartości tłuszczu kakaowego i ponowne wprowadzenie partii do obrotu. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zmiany bądź uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, albowiem Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił wniesione w tej sprawie zażalenie.