II GZ 283/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2026 r. sygn. akt III SA/Lu 220/26 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonego wpisu od skargi w sprawie ze skargi T. S.R.L. w M., Ukraina na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 16 stycznia 2026 r. nr 0601-IGC.4802.254.2025 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 6 maja 2026 r., sygn. akt III SA/Lu 220/26, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę T. S.R.L. w M., Ukraina (dalej: spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 16 stycznia 2026 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym (punkt pierwszy postanowienia) oraz zwrócił spółce 400 zł uiszczone tytułem wpisu od skargi (punkt drugi postanowienia). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że spółka wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki oraz złożenie aktualnego wypisu z rejestru osób prawnych Republiki Ukrainy dotyczącego spółki wraz z jego tłumaczeniem na język polski przez polskiego tłumacza przysięgłego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono spółce 14 kwietnia 2026 r. Sąd podał, że w odpowiedzi na wezwanie 21 kwietnia 2026 r. nadesłano pismo z wyjaśnieniami i wypis z Jednolitego Państwowego Rejestru Osób Prawnych i Fizycznych – Przedsiębiorców i Organizacji Społecznych z 10 kwietnia 2026 r. (dalej: rejestr) oraz podpisaną skargę. W ocenie Sądu z przedłożonej dokumentacji nie wynika, by osoba, która skargę podpisała, była uprawniona do reprezentowania spółki. Sąd wyjaśnił, że z przesłanego wypisu z rejestru wynika, że B. K. został wpisany do wyżej wymienionego rejestru jako osoba fizyczna – przedsiębiorca 9 kwietnia 2026 r. Sąd podkreślił, że w piśmie z 21 kwietnia 2026 r. B. K. wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą na terenie Ukrainy w imieniu własnym, podkreślając jednocześnie, że nie prowadzi działalności w formie osoby prawnej zarejestrowanej na terenie Ukrainy. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że skargę w niniejszej sprawie złożyła osoba prawna oraz że skarga została wniesiona 2 marca 2026 r., a więc przed wpisaniem B. K. w rejestrze jako osoba fizyczna – przedsiębiorca. W ocenie Sądu nie wynika z przesłanego wypisu, że B. K. był uprawniony do reprezentowania spółki, a zatem i do podpisania skargi. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B. K., zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu, na podstawie art. 194 § 1a w związku z art. 58 § 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi usunięcia braków formalnych, gdyż prawidłowa analiza całości akt sprawy, począwszy od weryfikacji "protokołu Kontroli Drogowej z 2024.11.04", kolejno wskazanego tam w treści numeru EORI przewoźnika oraz imienia i nazwiska (nazwa) właściciela pojazdu "FOB K. B.", potwierdzenia złożenia wpłaty w kwocie 12 300 zł w aktach sprawy – jednoznacznie wskazuje, że organ i funkcjonariusz w Oddziale Celnym w Dołhobyczowie błędnie wpisał dane przedsiębiorcy jako T. S.R.L. (spółka w Mołdawii), a kolejno Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej postanowieniem z 16 lipca 2025 r. wszczął bez prawidłowej analizy dokumentów, w tym numeru licencji i numeru EORI przewoźnika ukraińskiego wydanej na rzecz FOB B. K., postępowanie z urzędu w stosunku do "T. S.R.L." z Mołdawii, z danymi adresowymi firmy transportowej FOB B. K., a już sama wstępna weryfikacja nazwy przez organy celne winna była doprowadzić do zmiany nazwy podmiotu, gdyż w stosunku do podmiotu z Mołdawii nie ma zastosowania umowa pomiędzy Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów, gdzie w dalszym toku postępowania ograny celne, jak też Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, jak również Sąd Administracyjny w Lublinie, nie dostrzegły błędu w prawidłowym oznaczeniu podmiotu, w stosunku do którego prowadzono postępowanie, a przewoźnik nie jest podmiotem profesjonalnym, aby korygować błędy w nazwie, gdyż nie jest to jego rolą w toku postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, jednakże to od przewoźnika "FOB K. B." organ celny pobrał kaucję i to kierowca przewoźnika został ukarany dodatkowo mandatem karnym w kwocie 1500 zł (vide dowody z dokumentów – potwierdzenie wpłaty oraz kopia mandatu karnego w załączeniu), tym samym należy podnieść, że przewoźnik jest uprawniony do podpisania skargi na błędnie wydane decyzje naruszające jego prawa majątkowe. B. K., na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom stawianym pismom w postępowaniu sądowym. Warunkiem formalnym wynikającym z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest podpisanie pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do regulacji zawartej w art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Na podstawie art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Podmioty te mają jednak obowiązek wskazać podstawę swojego umocowania. Należy zauważyć, że wypełnienie wszystkich warunków formalnych określonych w art. 46-47 p.p.s.a. spoczywa na skarżącym. Wniesienie pisma zawierającego wszystkie wymagane prawem elementy, a także uzupełnienie jego ewentualnych braków, należy zaliczyć do wyłącznych czynności skarżącego. Przechodząc zatem do zbadania zasadności zażalenia, wskazać należy, że wniesiona w imieniu spółki skarga została podpisana przez B. K.. Do skargi nie została dołączona dokumentacja, która wykazałaby umocowanie B. K. do reprezentacji spółki w sprawie. Wobec powyższego prawidłowo wezwano spółkę do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki oraz złożenie aktualnego wypisu z rejestru dotyczącego spółki wraz z jego tłumaczeniem na język polski przez polskiego tłumacza przysięgłego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. B. K. w zakreślonym terminie, odpowiadając na wezwanie, wyjaśnił w piśmie z 21 kwietnia 2026 r., że prowadzi działalność gospodarczą na terenie Ukrainy i nie prowadzi działalności w formie osoby prawnej zarejestrowanej na Ukrainie. Na potwierdzenie powyższych informacji do pisma dołączono wypis z rejestru. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że braki wskazane w wezwaniu nie zostały uzupełnione w sposób prawidłowy, bowiem z powyższych dokumentów przedłożonych do akt spawy nie wynika, by B. K. był uprawniony do reprezentacji spółki i tym samym, do podpisania skargi. Należy zwrócić uwagę, że B. K. podpisując się pod pismami zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak pod samą skargą oraz zażaleniem, wskazywał nazwę spółki w nagłówkach pism. Także w udzielonych pełnomocnictwach do doręczeń B. K. wskazywał spółkę w nagłówkach. Skoro B. K., jako podmiot wnoszący pisma w toku postępowania, wskazywał właśnie spółkę, to Sąd pierwszej instancji władny był wystosować to wezwanie do spółki. Dopiero na etapie zażalenia B. K. zaczął kwestionować podmiot, do którego zaskarżona decyzja była skierowana, jednocześnie nadal wskazując spółkę w zażaleniu oraz w przedłożonym pełnomocnictwie do doręczeń. B. K. nie podjął próby wyjaśnienia źródła nieścisłości w jego pismach, poprzestając na stwierdzeniu, że organ popełnił błąd. W konsekwencji, skoro adresatem zaskarżonych decyzji była spółka T. S.R.L. w M., Ukraina (zaskarżona decyzja k. 84-92 akt adm.; decyzja organu pierwszej instancji k.51-58 akt adm.) i ze skargi wniesionej do WSA wynika, że dotyczy ona tej decyzji (w nagłówku wskazano dane tej spółki tj. nazwę, adres i numer rejestru, do skargi dołączono pełnomocnictwo do doręczeń w kraju udzielone przez B. K. w imieniu spółki - k. 12 akt sądowych), a B. K. pomimo wezwania przez Sąd nie wykazał należycie umocowania do podpisania tej skargi w imieniu spółki - należy uznać, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi z powodu nieuzupełnienia jej braku formalnego jest prawidłowe. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.