III SAB/Po 186/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi. I. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wywiedzionego od postanowienia Burmistrza Gminy [...] z 18 czerwca 2025 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zarządzeniem z 16 czerwca 2026 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych poprzez nadesłanie skargi opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie skarżąca została pouczona, że pismo wnoszone do sądu administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego (również załączniki do tego pisma) musi zostać podpisane przez stronę albo elektronicznym podpisem zaufanym lub podpisem osobistym. W przedmiotowej sprawie zostało podpisane jedynie pismo przewodnie z dnia 20 kwietnia 2026 r. przesyłające skargę, natomiast sama skarga z dnia 20 kwietnia 2026 r. zawierająca zarzuty i jej treść nie zawiera podpisu. Przedmiotowe wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącej 17 czerwca 2026 r. W zakreślonym terminie nie usunięto braków formalnych skargi. Pismem z 17 czerwca 2026 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę wobec wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast w myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z art. 46 § 2a i § 2b P.p.s.a. w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczono stronie 17 czerwca 2026 r. Termin do wykonania wezwania upłynął z dniem 24 czerwca 2026 roku (środa), który nie był dniem wolnym od pracy. Pomimo upływu zakreślonego terminu wezwanie pozostało niewykonane. Oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło odnieść skutku oczekiwanego przez stronę. Stosownie do art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W orzecznictwie przyjmuje się, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 października 2021 r. III SA/Gl 927/21 oraz wskazane tam orzecznictwo, dostępne pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki, np. nie została w prawidłowy sposób podpisana, sąd ją odrzuci. Również w doktrynie przyjmuje się, że następstwem procesowym każdego cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez sąd postępowania. Zanim jednak sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny, obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi, a także skuteczność wniesienia skargi. Jeżeli skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, sąd skargę odrzuca, a nie umarza postępowanie (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 161). W kontrolowanym postępowaniu skarżąca mogłaby cofnąć skargę, gdyby wszczęła ona skutecznie postępowanie sądowoadministracyjne. Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w oznaczonym terminie. W konsekwencji, rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi nie jest dopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, skarga nie mogła otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie I postanowienia. W myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zwrócił stronie uiszczony wpis wobec odrzucenia skargi.