I CSK 2366/25

I CSK 2366/25 POSTANOWIENIE 25 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 25 listopada 2025 r. w Warszawie w sprawie z wniosku J. M. i Z. M. z udziałem J. B. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na skutek skargi kasacyjnej J. B. od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży z 19 marca 2025 r., I Ca 186/24, 1. odmawia dopuszczenia prokuratora do udziału w postępowaniu kasacyjnym; 2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 3. oddala wniosek J. M. i Z. M. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE J. B. – uczestnik postępowania z wniosku J. M. i Z. M. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży z 19 marca 2025. Na uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przytoczył zagadnienie prawne, czy można stwierdzić zasiedzenie części nieruchomości, jeśli nie jest możliwe określenie granicy korzystania z niej, zwłaszcza na terenach leśnych oraz czy możliwe jest stwierdzenie zasiedzenia ponad szczegółowo opisany przygraniczny pas gruntu. Ponadto skarżący wskazał, że składany środek I CSK 2366/25 2 zaskarżenia jest oczywiście uzasadniony, ponieważ nie została sprecyzowana granica zasiadywanej nieruchomości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W zakresie odmowy dopuszczenia prokuratora do udziału w postępowaniu kasacyjnym zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 29 października 2025 r., I CSK 2579/24. W przedmiocie odmowy przyjecia skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że choć zagadnienie prawne powinno zostać sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, to jednocześnie powinno odzwierciedlać istotny, nierozstrzygnięty jeszcze problem prawny. Musi zatem zostać sformułowane w sposób ogólny i abstrakcyjny, aby umożliwić udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. m.in. postanowienia SN z 25 września 2025 r., I CSK 1988/24; z 1 sierpnia 2025 r., I CSK 1278/25; z 11 stycznia 2024 r., I CSK 6184/22; z 13 grudnia 2023 r., I CSK 5954/22; z 25 października 2023 r., III USK 286/22). Natomiast powołanie się na przesłankę przewidzianą w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. jest uzasadnione jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023 r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23). I CSK 2366/25 3 Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie został należycie uzasadniony. Skarżący nie kwestionował sposobu zastosowania okreslonych przepisów prawa przez sądy meriti, lecz poszczególne ustalenia faktyczne, leżące u podstaw zaskarżonego orzeczenia. W szczególności podjął polemikę z ustaleniem dotyczącycm obszaru zasiadywanej nieruchomości. Z uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży wynika jednak, że granice zasiedzenia odpowiadały szczegółowo opisanym granicom działki stanowiącej przedmiot zbycia w umowie z 1984 r., zaś w sprawie nie wykazano, by wnioskodawcy posiadali nieruchomość w innym zakresie. Na etapie postępowania kasacyjnego kwestionowanie ustaleń faktycznych sądów powszechnych jest już zaś niedopuszczalne ze względu na treść art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania rozstrzygnął zaś na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. [a.ł] Mariusz Załucki