I SA/Wa 383/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2026 r. nr KOC/6971/Op/25 w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: - odrzucić skargę. - A. M. (dalej jako: "skarżący") wniósł, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2026 r. nr KOC/6971/Op/25 w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak legitymacji skargowej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 15 stycznia 2026 r. nr KOC/6971/Op/25 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 10 października 2025 r. nr OPS.FI.ZRŚ.5120.171.2025 w przedmiocie odpłatności za pobyt H. M. w [...] w Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...] w [...]. Adresatem obu tych decyzji była wyłącznie M. M., zaś analiza ich treści nie budzi wątpliwości, że obowiązek stanowiący przedmiot zawartego w nich rozstrzygnięcia dotyczył wyłącznie jej osoby, a nie skarżącego. W tym stanie rzeczy, skoro skarżący nie był adresatem zaskarżonej decyzji, ani nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją, zaś zawarte w niej rozstrzygnięcie nie dotyczy jego praw i obowiązków, to należało uznać, że jego skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego, a w rezultacie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.