II SA/Go 59/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2025 r. sprawy ze skargi K. B., K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] maja 2024 r. Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji projektowanej na działce o nr ewid. [...], polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 6,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy [...] wyjaśnił, iż została ona wydana w rezultacie ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2024 r. decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] września 2023 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Decyzje te poprzedzone były z kolei decyzją Kolegium nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] października 2022 r. (odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji) oraz przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2024 r. Wójt Gminy [...] wskazał, że dla ww. terenu brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym dla realizacji planowanej inwestycji niezbędne było ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji, co wynika z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1506 ze zm., dalej u.p.z.p.). Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. i zasadniczo sprowadzają się one do konieczności kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego dla inwestycji uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), odpowiadającej ochronie gruntów rolnych i leśnych zgodności charakteru zabudowy z charakterem gruntów (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności planowanej zabudowy z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., natomiast niespełnienie choćby jednego z tych warunków musi prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Następnie organ wskazał, że przepis art. 61 ust 3 u.p.z.p. stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1378 z późn. zm., dalej u.o.z.e.). Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 22 tej ustawy przez instalację odnawialnego źródła energii należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego, a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. W powyższej definicji ustawodawca nie wskazuje limitu mocy dla wskazanego urządzenia, ani też limitu powierzchni, który by ograniczał stosowanie ww. przepisu. Dalej organ I instancji powołał orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej" oraz wskazał, że z dniem 29 sierpnia 2019 r. nastąpiła zmiana brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego uregulowania, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się nie tylko do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, ale także do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Zmiana ustawy w zakresie brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zdezaktualizowała zatem rozbieżności w orzecznictwie, jakie pojawiały się w zakresie definiowania urządzeń infrastruktury technicznej. Organ wskazał, że brzmienie powyższego przepisu jest jednoznaczne i odpowiada celom ustawy, wobec czego planowaną inwestycję należy zakwalifikować jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii w zw. z art. 2 pkt 22 tej ustawy. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Konsekwencją powyższego jest brak konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W związku z tym odstąpiono od przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przewidzianej w z art. 61 ust 5a u.p.z.p. w ww. zakresie. W ocenie organu I instancji pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy, zostały w niniejszej sprawie spełnione. Na podstawie wypisu z ewidencji gruntów ustalono, iż nieruchomość objęta wnioskiem (działka o nr ewid. [...]) stanowi teren oznaczony symbolami RIVb, RiVa, RV, RVI - "grunty orne" o łącznej powierzchni 4,6752 ha. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Projektowane zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., a inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ wyjaśnił również, że stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. decyzja wymagała uzgodnień w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 57, dalej k.p.a.) ze Starostą [...] odnośnie ochrony gruntów rolnych. W tym zakresie, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r. znak: [...] projekt decyzji uzgodniony został pozytywnie. Ponadto organ wskazał, że sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. powierzono osobie uprawnionej zgodnie z art. 5 pkt 4 ww. ustawy, tzn. posiadającej dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie gospodarki przestrzennej. W związku z powyższym, w ocenie organu zaistniała podstawa do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] (znak [...]) z dnia [...] maja 2024 r. wnieśli M.J, K.B. oraz K.B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] . decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2024 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że planowaną inwestycję należało zakwalifikować jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 w zw. z art. 2 pkt 22 u.o.z.e. W świetle bowiem tych przepisów, przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii promieniowania słonecznego, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Konsekwencją powyższego jest brak konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi określone w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 29 sierpnia 2019 r. mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, przesądza, że warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, czyli dotyczących spełnienia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa oraz zapewnienia inwestycji dostępu do drogi publicznej, nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wynika również, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy. W szczególności takiego rozróżnienia nie sposób wywieść z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Kolegium podkreśliło, że taka interpretacja przytoczonych przepisów u.p.z.p. jest dominująca w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych. Ze względu zatem na treść art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 6 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. [...], powinno koncentrować się wyłącznie na ustaleniu, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a także czy zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że wnioskowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) i w związku z tym wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Z powyższego wynika, że w przypadku zabudowy systemami fotowoltaicznymi kryterium decydującym o obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej jest powierzchnia zabudowy rozumiana jako powierzchnia faktycznie zajęta pod zabudowę, przeznaczona do faktycznego przekształcenia. Powierzchnia zabudowy w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, według deklaracji wnioskodawcy zawartej we wniosku, wyniesie maksymalnie 35.000 m2, a zatem powyżej 1 ha. W związku z tym, na etapie składania wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor miał obowiązek legitymowania się decyzją, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tym zakresie wydana została przez Wójta Gminy [...] decyzja nr [...] z dnia [...] września 2021 r. znak: [...], w której Wójt Gminy [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Odpis tego dokumentu znajduje się w aktach sprawy organu I instancji. Ponadto Kolegium wskazało, że projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami. W związku z treścią odwołania Kolegium wskazało, że stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi m.in. w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a także ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p.). W niniejszej sprawie, w punkcie 8 zaskarżonej decyzji określającym wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wskazano, że realizację inwestycji należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich; projektowana inwestycja nie może utrudniać dostępu i korzystania z nieruchomości sąsiednich; decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich; należy stosować odpowiednie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2023 r., poz. 822 z późn. zm,); projekt zagospodarowania terenu inwestycji oraz projekty budowlane obiektów należy uzgodnić w zakresie i formie wymaganej przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium, skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w u.p.z.p. powinna znaleźć konkretyzację w Prawie budowlanym, to powyższe zastrzeżenia zawarte w zaskarżonej decyzji należy uznać za prawidłowe i wystarczające. Niezależnie od powyższego Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta jedynie określa "ramy urbanistyczne" dla zamierzenia inwestycyjnego i ustala czy jest ono prawnie dopuszczalne. Nie narzuca natomiast żadnych konkretnych rozwiązań ani też nie wprowadza ograniczeń poza tymi, o których mowa w art. 61 u.p.z.p., tj. w zakresie ustalenia parametrów dla planowanego zamierzenia. Kolegium podkreśliło, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną, co wynika z treści art. 56 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W orzecznictwie wskazuje się, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17). Odmowa ustalenia warunków zabudowy musi więc opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym konkretne ograniczenia. Brak społecznej akceptacji nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Podstawą wydania decyzji odmownej może być wyłącznie projektowanie inwestycji niezgodnej z przepisami ustawy lub przepisami odrębnymi. Również okoliczność, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajduje się obszar przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod tereny planowanego mieszkalnictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, nie mogła stanowić podstawy odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, ze względu na uregulowanie zawarte w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który w odniesieniu do inwestycji obejmującej instalację odnawialnego źródła energii nie uzależnia możliwości pozytywnego lub negatywnego rozstrzygnięcia od stanu zagospodarowania terenu, czyli od zasady tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2024 r. wnieśli K.B i K.B., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p. - poprzez uznanie, że planowana farma fotowoltaiczna jest urządzeniem infrastruktury technicznej, pomimo istniejącej w tym zakresie rozbieżności orzecznictwa sądowo-administracyjnego, wedle którego inwestycja tego typu ma charakter zabudowy przemysłowej, co normatywnie przesądza przepis § 3 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Z uwagi na wielkość i moc produkcyjną do 6,0 MW planowaną farmę fotowoltaiczną należy uznać za urządzenie produkcji przemysłowej, czyli zakład produkcyjny. Oznacza to w konsekwencji brak podstawy prawnej do odstąpienia od oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Nie budzi bowiem wątpliwości, że budowa elektrowni fotowoltaicznej doprowadzi w efekcie do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu zamierzonej inwestycji z dotychczasowej funkcji rolniczej na funkcję przemysłową, za taką bowiem uznać należy produkcję (wytwarzanie) i sprzedaż energii elektrycznej (wyroki NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt: II OSK 3036/15; z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt: II OSK 794/16); 2) naruszenie art. 2 i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez zaniechanie dokonania jakiejkolwiek oceny wpływu zamierzonej budowy farmy fotowoltaicznej na wartość rynkową mającego charakter rolniczy siedliska skarżących, jak i działek sąsiednich, graniczących bezpośrednio z terenem zamierzonej inwestycji o charakterze przemysłowym, w kontekście niebudzących wątpliwości potencjalnie szkodliwych, zgodnie z § 3 pkt 54 lit. b rozporządzenia, niewykluczonych i możliwych emisji związanych z funkcjonowaniem farmy fotowoltaicznej. Podnosząc powyższe skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2024r. znak: [...], a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...], którą organ ten ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 6 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu. Rozstrzygnięcia te wydane zostały po niespornym ustaleniu, iż działka, na której ma zostać zrealizowane zamierzenie znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to okoliczność determinowała konieczność uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do zastosowania przez orzekające w niej organy art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 1-2 tego artykułu nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. W związku z tym należy przypomnieć, że znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, a obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r. brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524). W przepisie tym dodano zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Zatem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - w zakresie w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p. - nie powinien, zdaniem Sądu, budzić większych wątpliwości interpretacyjnych. W przypadku bowiem odnawialnych źródeł energii, przepis ten wprost odsyła do definicji tych źródeł zawartych w odrębnej ustawie. Skoro ustawodawca nakazał, w procesie wydawania decyzji w sprawie warunków zabudowy dotyczącej odnawialnych źródeł energii, stosowanie definicji legalnej zawartej w odrębnej ustawie, to zdaniem Sądu organ administracji pozbawiony jest możliwości dokonywania takiej wykładni unormowań, które prowadziłoby do modyfikacji definicji legalnej, która byłaby w istocie jej kwestionowaniem. W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie prezentowane jest stanowisko zgodnie z którym treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p przesądza, iż warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. (por. wyroki NSA: z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22; z 22 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2249/22; z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22; z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21; z 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21). Podkreśla się przy tym, że jednoznaczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających m.in. z mocy czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21). Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21 nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. mocą ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej oraz energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomicznych. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te wartości w pełni uzasadniały odejście przez ustawodawcę od badania przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Należy zatem przyjąć, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej niezależnie od jej mocy i kwalifikacji inwestycji jako zabudowy przemysłowej, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p, nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1) oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2). Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że planowana inwestycja - farma fotowoltaiczna o mocy do 6 MW - jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Pojęcie "instalacji odnawialnego źródła energii" zostało zdefiniowane legalnie, jako instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Pojęcie "instalacji odnawialnego źródła energii" zostało zatem w ramach art. 2 pkt 13 u.o.z.e. zdefiniowane w sposób szeroki, obejmując swoim zakresem znaczeniowym wszystkie wskazane w nim instalacje, niezależnie od mocy zainstalowanej elektrycznej, w tym także małe instalacje i mikroinstalacje (art. 2 pkt 18 i 19 u.o.z.e.). Ponadto, w art. 2 pkt 22 u.o.z.e. wskazano, że odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Nie ma zdaniem Sądu argumentów o charakterze funkcjonalnym czy systemowym, które przeczyłyby tezie, że farma fotowoltaiczna stanowi instalację odnawialnego źródła energii, co w konsekwencji prowadzić by miało do postulowanego przez skarżących wniosku, iż warunki zabudowy muszą być ustalane dla takiej inwestycji z uwzględnieniem wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Urządzenia tworzące farmę fotowoltaiczną wykorzystują, zgodnie z definicją odnawialnego źródła energii zawartą w art. 2 pkt 22 u.o.z.e., promieniowanie słoneczne do wytwarzania energii elektrycznej. Skoro ustawodawca w roku 2019 znowelizował art. 63 ust. 3 u.p.z.p., to oznacza, że w sposób niebudzący wątpliwości wyraził wolę, aby dla tego typu instalacji warunki zabudowy były ustalane bez uwzględnienia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Wniosków z przedstawionej powyżej wykładni językowej oraz systemowej nie podważa przywoływany w skardze przepis § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który utożsamia zabudowę systemami fotowoltaicznymi z zabudową przemysłową. Słusznie wskazał NSA w wyroku z dnia 12 października 2022 r. II OSK 1482/21, że zaliczenie projektowanej inwestycji do zabudowy przemysłowej na gruncie § 3 ust. 1 pkt 54 ww. rozporządzenia nie powoduje, że zastosowanie w przypadku ustalania warunków zabudowy dla takiej inwestycji znaleźć powinien art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zakres desygnatów zwrotu "zabudowa przemysłowa" nie jest rozłączny z zakresem desygnatów określeń "urządzenie infrastruktury technicznej" lub "instalacja odnawialnego źródła energii". Z uwagi zatem na fakt, że przedmiotem postępowania było wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej farmy fotowoltaicznej o mocy do 6 MW zastosowanie w sprawie miał art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela opisane wyżej stanowisko NSA, iż lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, dokonywana jest na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i nie wymaga oceny przesłanek zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Organy stosując taką interpretację tych przepisów nie naruszyły przepisów prawa materialnego, w tym przepisów wskazanych w skardze. Wbrew zarzutom skargi nie było potrzeby ustalenia, wyjaśnienia i rozważenia kwestii związanych z tzw. ładem sąsiedzkim. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że wnioskowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) i w związku z tym wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.). Wydana przez Wójta Gminy [...] decyzja nr [...] z dnia [...] września 2021 r. znak: [...], w której Wójt Gminy [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pozostaje w obrocie prawnym. Nie mógł nadto zostać uznany za uzasadniony zarzut skargi naruszenia art. 2 i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez zaniechanie dokonania jakiejkolwiek oceny wpływu zamierzonej budowy farmy fotowoltaicznej, mającej bezspornie charakter przemysłowy, zarówno na wartość rynkową siedliska skarżących oraz innych sąsiednich działek osób trzecich. Należy podkreślić, że z reguły każda inwestycja ma wpływ na sąsiednie nieruchomości, a konstytucyjna ochrona własności obejmuje również ochronę swobody zabudowy nieruchomości. W związku z tym mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, omówione wyżej regulacje zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnoszące się do relacji prawa zabudowy nieruchomości i prawa do korzystania z nieruchomości sąsiednich, nie pozostają w sprzeczności z wyrażoną w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP zasadą ochrony własności. Mając na uwadze powyższe rozważania, bezzasadność podniesionych w skardze zarzutów oraz brak okoliczności podważających zaskarżoną decyzję, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.).