III SAB/Kr 63/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia: odrzucić skargę. K. J. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, zarzucając, że organ nie rozpoznał merytorycznie jego odwołania od decyzji od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia 14 lipca 2009 r. nr 30/BM/2005 dotyczącej równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem Skarżącego wydana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu 26 sierpnia 2009 r. decyzja nr 42/2009 nie stanowi decyzji odwoławczej w rozumieniu k.p.a.. W konsekwencji Skarżący wnosi o stwierdzenie bezczynności organu, uznanie wskazanej czynności za bezskuteczną, zobowiązanie organu do wydania merytorycznej decyzji odwoławczej, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. podnosząc, że środek ten pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną i prewencyjną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie. Wskazał, że postępowanie odwoławcze zostało zakończone decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr 42/2009 z 26 sierpnia 2009 r., wydaną po rozpoznaniu odwołania Skarżącego od decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr 30/BM/09. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 14 kwietnia 2011 r. (III SA/Kr 1018/09), wobec czego nie można mówić o bezczynności organu. Organ podniósł ponadto, że skarga jest niedopuszczalna w świetle uchwały NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, zgodnie z którą skarga na bezczynność nie przysługuje po zakończeniu postępowania wydaniem decyzji ostatecznej. Dodatkowo wskazał, że sprawa była już wielokrotnie przedmiotem prawomocnych rozstrzygnięć sądów administracyjnych, co uzasadnia odrzucenie skargi także z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Zdaniem organu wszystkie zarzuty dotyczące bezczynności, przewlekłości, rażącego naruszenia prawa, zobowiązania do wydania decyzji oraz przyznania sumy pieniężnej są bezzasadne, ponieważ odwołanie zostało rozpoznane i zakończone zgodnie z przepisami k.p.a. oraz w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej, niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Przewlekłość to zatem nie tylko długotrwała bezczynność, ale także sytuacja, w której organ np. mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. I GSK 631/20, opubl. w CBOSA). W judykaturze i piśmiennictwie przyjmuje się, że z przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy, które organ przekazał sądowi wraz z odpowiedzią na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie decyzją z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr 42/2009 po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego od decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr 30/BM/09 uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz wygasił z dniem 1 maja 2005 r. decyzję nr 16/99 Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu Skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. oddalił skargę K. J. na tę decyzję. To po pierwsze. A po drugie skarga na bezczynność w tej sprawie poprzedzona ponagleniem z dnia 6 lutego 2026 r. została wniesiona przez Skarżącego w dniu 8 lutego 2026 r. a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji ostatecznej. Wskazując na powyższe uwypuklić trzeba, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) przesądzono, iż "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Powyższe uprawnia Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a. orzekł zatem jak w sentencji.