II OZ 753/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Op 248/26 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 stycznia 2026 r., nr SKO.40.2164.2025.li w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej postanawia: oddalić zażalenie. S. sp. z o.o. z siedzibą w S. (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 30 stycznia 2026 r., nr SKO.40.2164.2025.li, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z 14 maja 2025 r., znak: AB.3135.29.2025.SB, którą wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 25.954,38 zł, za niezgodne z przepisami uchwały nr XIII/199/19 Rady Miasta Opola z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń w Opolu (Dz.Urz.Woj.Opolskiego z 2019 r. poz. 2310) umieszczenie wolnostojącej dwustronnej tablicy reklamowej w formie bilbordu reklamowego na dz. nr [...] obręb: [...] przy ul. [...] w O. oraz nałożono obowiązek dostosowania lub usunięcia ww. wolnostojącej dwustronnej tablicy reklamowej w formie bilbordu reklamowego. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że niezwłoczne wykonanie decyzji, wiąże się z koniecznością uiszczenia znacznej kwoty pieniężnej przed merytorycznym rozstrzygnięciem skargi przez Sąd, co doprowadzi do uszczuplenia środków obrotowych przedsiębiorstwa skarżącej. W dobie niestabilnej sytuacji gospodarczej, nagłe wycofanie z budżetu firmy tak istotnej kwoty może naruszyć jej płynność finansową, uniemożliwiając regulowanie bieżących zobowiązań wobec kontrahentów oraz pracowników. Szkoda ta będzie miała charakter "znaczny", gdyż jej wysokość nie jest relatywnie niska w stosunku do obrotów strony, a proces odzyskiwania tych środków w przypadku późniejszego uchylenia decyzji (procedura nadpłaty) jest długotrwały i nie rekompensuje utraconych korzyści wynikających z braku możliwości obrotu tym kapitałem. Skarżącą wskazała także, że wykonanie decyzji, która z dużym prawdopodobieństwem zostanie usunięta z obrotu prawnego jako wydana z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, kłóci się z zasadą sprawiedliwości społecznej i ochrony jednostki przed arbitralnością władzy publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Op 248/26, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że skarżąca nie uzasadniła należycie, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Przywołane argumenty wniosku zostały oparte na ogólnych twierdzeniach, nie odnoszących się do indywidualnej finansowej sytuacji skarżącej. W ocenie Sądu, fakt zobowiązania do wpłaty nawet znacznej kwoty nie stanowi o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. O takiej obawie można byłoby mówić jedynie po dokonaniu szczegółowej analizy sytuacji finansowej skarżącej oraz jej zestawieniu z wysokością zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. Dokonanie takiej oceny, wobec braku stosownych twierdzeń i dowodów, jest natomiast niemożliwe. Pełnomocnik nie nadesłał żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową i majątkową skarżącej, ani nawet nie przedstawił szczegółowych i zindywidualizowanych twierdzeń w tym zakresie. Dodatkowo Sąd zauważył, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od oceny zasadności samej skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że Sąd błędnie zbagatelizował skutki, jakie dla przedsiębiorstwa niesie za sobą nagła konieczność uiszczenia kwoty blisko 26.000 zł. W dobie aktualnej, niestabilnej sytuacji gospodarczej, nagłe i przymusowe wycofanie z budżetu operacyjnego przedsiębiorstwa tak istotnej kwoty stanowi bezpośrednie uderzenie w jej płynność finansową. W ocenie skarżącej, trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., wykraczają w niniejszej sprawie poza samą sferę przejściowego uszczuplenia zasobów finansowych. Wykonanie zaskarżonej decyzji pociąga za sobą bezpośrednie ryzyko utraty płynności finansowej, co w realiach rynkowych w konsekwencji skutkować może paraliżem operacyjnym Spółki, w tym również brakiem możliwości terminowego regulowania zobowiązań wobec pracowników oraz kontrahentów. Mogące powstać w ten sposób zatory płatnicze generują nieodwracalne szkody wizerunkowe oraz wystawiają skarżącą na sankcje w postaci kar umownych lub konieczności zapłaty licznych odszkodowań, których późniejsze odzyskiwanie w drodze odszkodowawczej od Skarbu Państwa będzie procesem długotrwałym i niepewnym. Z punktu widzenia trwałości przedsiębiorstwa, ewentualny zwrot środków w ramach procedury nadpłaty w perspektywie kilku lat nie zrekompensuje dzisiejszego zamrożenia kapitału obrotowego, które może doprowadzić do nieodwracalnego zerwania więzi gospodarczych i utraty pozycji rynkowej Spółki. Skarżąca podkreśliła także, że Sąd odmawiając wstrzymania wykonania decyzji skupił się wyłącznie na braku wyciągów finansowych, pomijając cel instytucji ochrony tymczasowej. Wskazała, że kara finansowa została nałożona na podstawie rażąco rozbieżnych pomiarów powierzchni (17,24 m2 oraz 22,54 m2) dokonanych przez ten sam organ w odstępie niespełna dwóch miesięcy. Zdaniem skarżącej, z perspektywy oceny zagrożenia "znaczną szkodą" nie można ignorować faktu, że obciążanie przedsiębiorcy tak dolegliwą sankcją, nastąpiło w sposób rażąco arbitralny i faworyzujący organ kosztem strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Uprawdopodobnienie przesłanek nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony, gdyż sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił, że wniosek skarżącej nie zawierał takiej argumentacji, popartej stosowną dokumentacją, która mogłyby stanowić podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dokumentacji takiej nie przedłożono również przy zażaleniu, mimo że Sąd I instancji wskazał na konieczność przedstawienia "dokumentów obrazujących sytuację finansową i majątkową skarżącej". Podnieść należy, że nie dla każdego podmiotu uiszczenie kwoty wynikającej z decyzji wymierzającej karę pieniężną (w tym przypadku kwoty 25.954,38 zł) musi wiązać się ze znaczną szkodą. To trzeba wykazać w indywidualnej sprawie. Temu obowiązkowi skarżąca nie sprostała. Ograniczyła się jedynie do niczym nie popartej argumentacji, stanowiącej w jej ocenie wystarczającą podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej. Tymczasem wobec zaniechania zobrazowania swojej sytuacji finansowej, jako gołosłowna, nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Jeszcze raz należy podkreślić, że do wykazania (uprawdopodobnienia), że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Ponadto, na co zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, oceniając wniosek o wstrzymanie sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Ocena ta nie jest też przesłanką wskazaną w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc zakładana w skardze możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji, na co wskazała skarżąca, nie oznacza, że jej wykonanie, niejako automatycznie, powinno być wstrzymane. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.