II GZ 310/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 1084/24 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej oraz zwrotu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1084/24 w sprawie ze skarg [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 31 stycznia 2024 r. nr DHRT.WORK.6082.2.2018.905 w przedmiocie zmiany i zatwierdzenia projektu oferty ramowej postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 6 marca 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 1084/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną [...] (dalej: "skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1084/24, w sprawie ze skarg skarżącej, [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 31 stycznia 2024 r., nr DHRT.WORK.6082.2.2018.905, w przedmiocie zmiany i zatwierdzenia projektu oferty ramowej, oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Odpis ww. wyroku doręczono pełnomocnikowi skarżącej 25 listopada 2026 r. Pismem z 22 grudnia 2025 r. skarżąca wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku, adresując przesyłkę ją zawierającą bezpośrednio do NSA, który otrzymał ją 29 grudnia 2025 r., a przekazał WSA w Warszawie – 9 stycznia 2026 r. Odrzucając skargę kasacyjną na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), WSA w Warszawie stwierdził, że skarżąca wniosła ją z uchybieniem terminu, który upływał 29 grudnia 2025 r., natomiast skarżąca wniosła skargę kasacyjną bezpośrednio do NSA, w związku z czym datą wniesienia skargi kasacyjnej była data jej przekazania Sądowi I instancji, tj. 9 stycznia 2026 r. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, jak również zarzucając naruszenie art. 178 i art. 177 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP przez przyjęcie, że nieprawidłowe jest wniesienie skargi kasacyjnej bezpośrednio do NSA, tj. z pominięciem WSA, co skutkowało przyjęciem, że skarga kasacyjna została wniesiona po terminie (ze względu na to, że została przekazana WSA przez NSA po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej) i w konsekwencji odrzuceniem skargi kasacyjnej i pozbawieniem skarżącej prawa do rozpoznania sprawy przez sąd II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowił art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do treści art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Sąd I instancji przyjął, że w sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do NSA, z pominięciem właściwego WSA datą jej wniesienia jest data jej przekazania przez NSA właściwemu WSA. Prawidłowość tej wykładni przepisów skarżąca kwestionuje w zażaleniu, nie podważając ustaleń faktycznych WSA stanowiących podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszone przez skarżącą argumenty nie mogły odnieść skutku. Po pierwsze, skarga kasacyjna powinna zostać sporządzona przez profesjonalny podmiot, o czym stanowi art. 175 p.p.s.a. Wysoki stopień sformalizowania skargi kasacyjnej, systemowo zdeterminowany objęciem jej przymusem adwokacko-radcowskim przejawia się m.in. w obwarowaniu warunków jej sporządzania i wnoszenia nieznanymi pozostałym pismom w postępowaniu sądowoadministracyjnym (np. skardze do sądu wojewódzkiego) obostrzeniami. Wychodząc z tego założenia, ustawodawca nie przewidział w stosunku do skargi kasacyjnej normatywnego odpowiednika art. 53 § 4 p.p.s.a., który sanuje termin do wniesienia skargi w przypadku jej wniesienia z pominięciem organu, bezpośrednio do WSA. Skargę do WSA strona może wnieść samodzielnie, natomiast w przypadku skargi kasacyjnej co do zasady musi posłużyć się profesjonalnym pełnomocnikiem, którego obowiązkiem jest znajomość przepisów tworzących procedurę sądowoadministracyjną, w tym wymogów dotyczących terminu do wniesienia ww. środka zaskarżenia i jego adresowania. Po drugie, wykazywana przez skarżącą prawna analogia z art. 369 § 3 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 468 ze zm.; dalej: "k.p.c.") jedynie potwierdza prawidłowość stanowiska Sądu I instancji. Skoro ustawodawca przyjął tego typu regulację w procedurze cywilnej, to, gdyby jego wolą było wprowadzenie analogicznego rozwiązania do procedury sądowoadministracyjnej, zamiar ten znalazłby odzwierciedlenie w stosownej nowelizacji p.p.s.a. Poza tym, co nie mniej istotne, apelacja nie jest na gruncie k.p.c. objęta przymusem adwokacko-radcowskim. Konkludując, należy podkreślić, że zaprezentowania przez Sąd I instancji wykładnia art. 177 § 1 p.p.s.a. pozostaje zgodna z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m.in. postanowienia NSA z: 10 lipca 2026 r., sygn. akt III OZ 318/26; 29 października 2024 r., sygn. akt I FZ 212/24; 11 stycznia 2022 r., sygn. akt I FZ 286/21, 20 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 199/19; 13 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3234/15; 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 119/16; 9 grudnia 2015 r., I OZ 1613/15; z 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 707/15; 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 59/15; 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 810/14). Wobec powyższego należało stwierdzić, że Sąd I instancji niewadliwie wyłożył relewantne z punktu widzenia sprawy przepisy i prawidłowo je zastosował – czego skutecznie nie podważyła skarżąca – co skutkowało oddaleniem zażalenia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. ----------------------- 2