VI SA/Wa 1084/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) Protokolant starszy referent Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2025 r. spraw ze skarg E. S.A. z siedzibą w W., A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2024 r., nr [...] w przedmiocie zmiany i zatwierdzenia oferty ramowej 1. ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt I, II, III i IV oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], a pozostałym zakresie skargę oddala; 2. oddala skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i H. Sp. z o.o. z siedzibą w W.; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz strony skarżącej E. S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE) zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2024 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), oraz z art. 206 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 34), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniosków Krajowej Izby Komunikacji Ethernetowej (KIKE) z 25 lipca 2019 r. oraz skarg [...] S.A. z siedzibą w W. (Skarżąca) z dnia [...] sierpnia 2019 r. i Polskiej Izby Komunikacji Elektronicznej (PIKE) z [...] sierpnia 2019 r. na decyzję Prezesa UKE z [...] lipca 2019 r. nr [...], rozpoznanych zgodnie z art. 54a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jako wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z 8 lipca 2019 r. zmieniającej i zatwierdzającej zmieniony projekt oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usługi transmisji radiofonicznych i telewizyjnych (dalej "Oferta [...]"): I. Uchylił decyzję z [...] lipca 2019 r. w części, tj. pkt I sentencji decyzji, dotyczącego zmiany Projektu Oferty [...] i zatwierdzenia zmienionego Projektu Oferty [...] - w zakresie Określonym w pkt 1-56 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy; II. Stwierdził, że w pozostałym zakresie decyzja ta pozostaje w mocy. III. Wprowadził Załącznik nr I do tej decyzji, stanowiący jej integralną część, zawierający Załącznik nr 1 A do Oferty [...], Załącznik nr 2 do Oferty [...], Załącznik nr 4. do Oferty [...], Załącznik nr 6. do Oferty [...] oraz nowy Załącznik nr 7. do Oferty [...]. IV. Wprowadził Załącznik nr II do tej decyzji, stanowiący jej integralną część, zawierający tajemnicę przedsiębiorstwa [...]. V. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne odwoławcze w stosunku do A. sp. z o.o. z siedzibą w W., H. sp. z o.o. z siedzibą w W., E. sp. z o.o. z siedzibą w W. i E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżący). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] (dalej "Decyzja [...]") Prezes UKE wyznaczył [...] jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej na krajowym hurtowym rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych w celu dostarczania treści radiofonicznych użytkownikom końcowym oraz nałożył na [...] m.in. obowiązek, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, polegający na przygotowaniu i przedstawieniu w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym. Decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] (dalej "Decyzja SMP TV") Prezes UKE wyznaczył [...] jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej na krajowym hurtowym rynku świadczenia usługi transmisji programów telewizyjnych w celu dostarczania treści telewizyjnych użytkownikom końcowym oraz nałożył na [...] m.in. obowiązek, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, polegający na przygotowaniu i przedstawieniu w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym. Pismem z 30 marca 2018 r. nr [...] [...] przedstawił uzasadnienie wysokości opłat w oparciu o ponoszone koszty (dalej "Uzasadnienie kosztowe I"), wskazując jednocześnie, iż informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Pismem z 24 kwietnia 2018 r. [...] wniósł o zatwierdzenie projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usługi transmisji radiofonicznych. Pismem z 24 kwietnia 2018 r. [...] wniósł o zatwierdzenie projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usługi transmisji telewizyjnych. Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Prezes UKE połączył postępowanie nr [...], którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usługi transmisji radiofonicznych oraz postępowanie nr [...], którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usługi transmisji telewizyjnych i od tej daty prowadził jedno postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia wspólnej oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usługi transmisji radiofonicznych i telewizyjnych o nr. [...]. W obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes UKE szczegółowo przypomniał przebieg postępowania w sprawie. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy Organ na wstępie przytoczył treść art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, art. 127 § 3 oraz art. 129 § 2 i art. 138 § 1 k.p.a. i wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę, kierował się dwiema przesłankami, określonymi w art. 43 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, tj. zgodnością projektu oferty ramowej z przepisami prawa oraz potrzebami rynku wskazanymi w decyzjach nakładających obowiązek przedłożenia oferty ramowej. Prezes UKE wyjaśnił, że dokonał ponownej analizy dotyczącej zgodności Projektu oferty z celami ustawy Prawo telekomunikacyjne, określonymi w art. 1 ust. 2 oraz celami polityki regulacyjnej Prezesa UKE, określonymi w art. 189 powołanej ustawy. Prezes UKE wziął również pod uwagę art. 42 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne wskazujący, że oferta ramowa o dostępie telekomunikacyjnym powinna określać warunki i zasady współpracy z operatorem, o którym mowa w ust. 1, tj. z operatorem o znaczącej pozycji rynkowej, na którego został nałożony obowiązek równego traktowania zgodnie z art. 36 ustawy Prawo telekomunikacyjne, lub wraz z tym obowiązkiem, obowiązek przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, oraz opłaty za usługi w zakresie dostępu telekomunikacyjnego. Odnosząc się z kolei do przesłanki wskazanej w art. 43 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, tj. zgodności projektu oferty ramowej z potrzebami rynku wskazanymi w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej, Prezes UKE dokonał ponownej, pełnej i całościowej analizy oraz oceny zgodności Projektu Oferty z potrzebami rynku wskazanymi w Decyzji [...] TV i Decyzji [...] Radio. Po ponownej szczegółowej i wszechstronnej analizie sprawy Prezes UKE doszedł do wniosku, że projekt Oferty [...] co do zasady odpowiada przesłankom określonym w art. 43 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, a tym samym nie wymaga zmian. Wszystkie zapisy niewskazane w sentencji niniejszej decyzji odpowiadają przepisom obowiązującego prawa oraz potrzebom rynku. W szczególności są odpowiedzią na potrzebę stworzenia warunków dla wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych w celu zapewnienia użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności, ceny i jakości usług oraz stworzenia warunków sprawnego i efektywnego uzyskania Dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej [...] w oparciu o przejrzyste zasady. Jednocześnie Prezes UKE stwierdził, że część zapisów Oferty [...] z uwagi na zmiany, które wystąpiły na rynku, wymaga wprowadzenia zmian określonych w sentencji decyzji. Szczegółowy opis wprowadzonych przez Prezesa UKE zmian oraz przesłanki ich wprowadzenia zawarto w dalszej części uzasadnienia decyzji. Organ odniósł się także do zarzutów podniesionych we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze (pismo z 6 marca 2024 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] zaskarżyła powyższą decyzję w całości wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: a) art. 43 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 w zw. z art. 40 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne polegające na określeniu w zaskarżonej decyzji, tj. w decyzji zmieniającej i zatwierdzającej ofertę ramową, opłat niższych niż ustalone przez [...] pomimo braku wydania uprzednio odrębnej decyzji na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne, tj. odrębnej decyzji ustalającej wysokość opłat; b) art. 40 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, polegające na ustaleniu w zaskarżonej decyzji opłat w wysokości niepokrywającej kosztów ponoszonych przez [...]; c) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 24 oraz art. 42 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz art. 104 § 2 k.p.a., polegające na wydaniu jednego rozstrzygnięcia w dwóch odrębnych sprawach; d) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 oraz art. 24 pkt 2 lit. a) ustawy Prawo telekomunikacyjne, polegające na nałożeniu zaskarżoną decyzją obowiązku publikowania na stronie internetowej szczegółowych informacji dotyczących obiektów, tj. informacji ogólnych, pomimo iż na [...] nie nałożono takiego obowiązku decyzjami wydanymi na podstawie art. 24 ustawy Prawo telekomunikacyjne, którymi nałożono na [...] obowiązek przygotowania i przedstawienia projektu oferty ramowej; e) art. 40 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, polegające na nieustaleniu opłat w związku z nałożonym obowiązkiem publikowania informacji ogólnych; f) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy oraz brak oparcia rozstrzygnięcia na dowodach w zakresie braku ustalenia opłat za przygotowanie i publikowanie informacji ogólnych; g) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 24 i art. 42 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne polegające na nałożeniu na [...] obowiązków dotyczących infrastruktury, która nie jest własnością [...], lecz podmiotów kontrolowanych przez [...] lub powiązanych z [...], pomimo tego, iż te podmioty nie zostały wyznaczone jako przedsiębiorcy o znaczącej pozycji rynkowej oraz nie nałożono na nich obowiązków regulacyjnych, w tym obowiązku stosowania oferty ramowej; h) art. 43 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 5b ust. 7 pkt 1) ustawy o zarządzaniu kryzysowym polegające na określeniu warunków o udostępnieniu informacji o infrastrukturze [...] w taki sposób, iż znane będą informacje obiektach, instalacjach, urządzeniach i usługach [...] ujętych w wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, pomimo tego, że do takich informacji stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych; i) art. 43 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, przez wydanie decyzji zatwierdzającej ofertę ramową, która nie odpowiada potrzebom rynku wskazanym w decyzjach nakładających obowiązek przedłożenia oferty ramowej w zakresie ustalenia wysokości bonifikat; j) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 34, art. 24 pkt 1, 2 i 2a), art. 21 ust. 2 oraz art. 43 ust. 5 ustawy Prawo telekomunikacyjne polegające na nałożeniu obowiązku zawierania umów na czas oznaczony bez ograniczeń czasowych, w tym na okres 10 lat, pomimo istnienia wymogu przeprowadzenia kolejnego przeglądu rynku właściwego w terminie 3 lat oraz braku możliwości rozwiązania umów zawartych na czas oznaczony, w przypadku zniesienia obowiązków regulacyjnych nałożonych na [...]; k) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 34 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz art. 152 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegające na nieokreśleniu uprawnienia [...] do odmowy udzielenia dostępu, gdy emisje w danym obiekcie wyczerpują limity promieniowania elektromagnetycznego, w sytuacji gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny przejmuje istniejącą emisję od [...] lub innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, pomimo iż w takim przypadku również może dojść do przekroczenia limitów promieniowania elektromagnetycznego. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Skargi na powyższą decyzję Prezesa UKE pismami z 6 marca 2024 r. wniosły także: A. sp. z o.o., H. sp. z o.o., E. sp. z o.o. i E. sp. z o.o. zaskarżając tę decyzję w części nakładającej obowiązki dotyczące infrastruktury stanowiącej własność Skarżącej. W skargach zawarto wniosek o stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji ww. Skarżące Spółki zarzuciły naruszenie: a) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 24 i art. 42 ust. 1 oraz w zw. art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, art. 7 Konstytucji RP, art. 6 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na określeniu w ofercie ramowej warunków dostępu telekomunikacyjnego do infrastruktury będącej własnością Skarżącej pomimo, iż Skarżąca nie została wyznaczona jako przedsiębiorca o znaczącej pozycji rynkowej oraz na Skarżącą nie nałożono obowiązków regulacyjnych, w tym obowiązku stosowania oferty ramowej; b) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 104 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na skierowaniu do Skarżącej zaskarżonej decyzji, która tylko w części rozstrzyga o sytuacji prawnej Skarżącej, pomimo iż nie zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty w części; c) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na skierowaniu przez Prezesa UKE decyzji pierwszoinstancyjnej do podmiotu niebędącego stroną tego postępowania. W uzasadnieniach skarg Skarżące Spółki przedstawiły argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedziach na skargi Organ wniósł o ich odrzucenie, ewentualnie oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. WSA w Warszawie w dniu 20 czerwca 2024 r. na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. postanowił połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1084/24 (ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W.), VI SA/Wa 1156/24 (ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.), VI SA/Wa 1157/24 (ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W.), VI SA/Wa 1158/24 (ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) i VI SA/Wa 1159/24 (ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) i prowadzić dalej pod sygnaturą akt VI SA/Wa 1084/24. Pisma z 5 sierpnia 2024 r. złożył Uczestnik postępowania Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji (KIGEiT) wnosząc o oddalenie skarg A. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. i H. Sp. z o.o. Pismem z 13 sierpnia 2024 r. E. wniosła: a) na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. z wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - z [...] czerwca 2023 r., sygn. akt [...] opatrzonego wzmianką o prawomocności celem wykazania, że 16 lipca 2024 r. prawomocnie uchylona została decyzja Prezesa UKE z [...] stycznia 2018 r. nr [...], którą nałożono na [...] obowiązek, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, polegający na przygotowaniu i przedstawieniu projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie niezbędnym do zapewnienia przez [...] dostępu do infrastruktury, służącej do świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych w celu dostarczania treści radiofonicznych użytkownikom końcowym, a w konsekwencji należy przyjąć, że na [...] nigdy nie ciążył powyższy obowiązek, b) w związku z prawomocnym uchyleniem decyzji Prezesa UKE z [...] stycznia 2018 r. nr [...]: - podniosła dodatkowy zarzut, tj. naruszenie art. 43 ust. 1 w zw. z art. 24 pkt 2 lit. a oraz art. 42 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne polegające na wydaniu decyzji zmieniającej projekty ofert ramowych i zatwierdzającej ofertę ramową pomimo tego, że należy przyjąć, iż na [...] nie ciążył obowiązek, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, polegający na przygotowaniu i przedstawieniu projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie niezbędnym do zapewnienia przez [...] dostępu do infrastruktury, służącej do świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych w celu dostarczania treści radiofonicznych użytkownikom końcowym; - uzupełniła argumentację dotyczącą zarzutu trzeciego skargi, tj. zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 w zw. z art. 24 oraz art. 42 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz art. 104 § 2 k.p.a. polegającego na wydaniu jednego rozstrzygnięcia w dwóch odrębnych sprawach. Pismem z 21 sierpnia 2024 r. Uczestnik postępowania KIGEiT wniosła o oddalenie skargi [...]. W piśmie z 18 września 2024 r. Prezes UKE przedstawił replikę na stanowisko Skarżącej zawarte w piśmie z 13 sierpnia 2024 r. oraz wniósł o oddalenie zawartego w nim wniosku dowodowego. Pismem z 2 października 2024 r. [...] przedstawiła stanowisko w odpowiedzi na odpowiedź Prezesa UKE na skargę i stanowisko KIGEiT zawarte w piśmie z 21 sierpnia 2024 r. W pismach z 4 października 2024 r. A. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. i H. Sp. z o.o. przedstawiły stanowisko w związku z odpowiedziami Prezesa UKE na skargi oraz pismem KIGEiT z 5 sierpnia 2024 r. Pismem z 7 października 2024 r. KIGEiT wniosła o oddalenie wniosku dowodowego zawartego w piśmie [...] z 13 sierpnia 2024 r. W piśmie z 24 stycznia 2025 r. KIKE wniosła o oddalenie skarg [...] oraz A. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. i H. Sp. z o.o. Pismem z 25 marca 2025 r. [...] wniosła o szybkie rozpoznanie sprawy. Sąd na rozprawie w dniu 17 września 2025 r. uwzględnił wniosek o dopuszczenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentu wymienionego w piśmie [...] z 13 sierpnia 2024 r., uznając że dokument ten (z uwagi na jego treść) jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w rozumieniu powołanego przepisu w postępowaniu przed tutejszym Sądem, nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie i ma wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga [...] S.A. z siedzibą w W. jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04). Kontrolując wydane w sprawie decyzje zgodnie z powołanym kryterium Sąd stwierdził, że nie są one zgodne z prawem, jednakże z innych przyczyn niż podniesione w skardze [...]. Sąd, nie będąc bowiem związany zarzutami i wnioskami skargi, doszedł do przekonania, że decyzje Prezesa UKE w zakresie opisanym w punkcie 1) uzasadnianego wyroku wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, z uwagi na ziszczenie się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., które skutkować musiało wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego. Sprawa administracyjna poddana kontroli sądowej, dotyczyła rynku telekomunikacyjnego, za którego prawidłowe funkcjonowanie Organem odpowiedzialnym jest Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (art. 189 ust. 1 pkt 1, art. 190 ust. 1 i art. 192 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne). Organowi temu powierzono szereg obowiązków regulacyjnych i kontrolnych, służących realizacji zadań polegających m.in. na wspieraniu konkurencji w zakresie dostarczania sieci telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub świadczenia usług telekomunikacyjnych, w tym: zapewnienia użytkownikom osiągania maksymalnych korzyści w zakresie cen oraz różnorodności i jakości usług, zapobiegania zniekształcaniu lub ograniczaniu konkurencji na rynku telekomunikacyjnym, a także wspierania rozwoju rynku wewnętrznego, w tym usuwania istniejących barier rynkowych w zakresie działalności telekomunikacyjnej (art. 189 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne). W szczególności w relewantnym dla sprawy stanie prawnym - na mocy art. 43 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne - Prezes UKE, jako organ regulacyjny, odpowiadający za prawidłowe funkcjonowanie rynku telekomunikacyjnego, został umocowany do zatwierdzenia projektu oferty ramowej, do zobowiązania operatora do zmiany przedłożonego projektu oferty ramowej i jego zatwierdzenia, a w przypadku, gdy operator - pomimo nałożonego na niego obowiązku - nie przedstawił takiej oferty w terminie, do samodzielnego ustalenia oferty ramowej. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne oferta ta określa warunki i zasady współpracy z operatorem o znaczącej pozycji rynkowej oraz opłaty za usługi w zakresie dostępu telekomunikacyjnego. Ze względu na wymagany zakres unormowań decyzja w przedmiocie oferty ramowej jest wielowątkowa, obejmuje różne aspekty świadczenia usług przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej. Należą do nich - oprócz szeregu innych - wysokość i sposób naliczania opłat za poszczególne usługi, w tym opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego. Sąd administracyjny kontroluje działalność organów administracji publicznej z punktu widzenia kryterium legalności i to - co do zasady - według stanu z daty wydania przez Organ decyzji. Stąd też, powodem uchylenia przez ten Sąd decyzji Prezesa UKE o zatwierdzeniu oferty ramowej może być dopiero wykazanie, że przyjęte w niej postanowienia są wadliwe w sposób na tyle istotny i wyraźny, że decyzja ta jest sprzeczna z prawem (vide wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1087/17). Sytuacja taka zaistniała w rozpatrywanej sprawie z następujących przyczyn. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zostały określone w art. 145 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. dotyczy sytuacji, gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej decyzji. Decyzje te muszą ze sobą współistnieć w takim sensie, że jedna jest efektem drugiej, a jej brak w obrocie czyni drugą zbędną czy wręcz wadliwą. Chodzi o ścisły istotny związek przyczynowy (vide wyroki NSA z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 2393/15 i z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1557/22). Jest to taka zależność, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Termin "w oparciu" użyty w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest bowiem tożsamy ze zwrotem "na podstawie". Uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującą decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych (tak B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2019, s. 833). Związek pomiędzy decyzjami, bądź decyzjami i orzeczeniem sądu , o którym stanowi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, iż wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06). W skład pojęcia "w oparciu" użytego w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., wchodzą zarówno związki wynikające wprost z prawa materialnego, jak i zależność (związek o charakterze procesowym) spowodowana wyeliminowaniem z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji, np. kasatoryjnej, na podstawie której i w wykonaniu zaleceń której wydane zostały inne decyzje. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w toku wydawania decyzji. Dotyczy to na przykład podstaw wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. (vide wyrok składu 7 sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, opubl. w: ONSA i WSA 2006/2/39). Wskazać przy tym należy, że naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania powoduje uwzględnienie skargi niezależnie od tego czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, a także na jakim etapie rozstrzygania sprawy się pojawiło (w rozpoznawanej sprawie już po wydaniu zaskarżonych decyzji). Do uchylenia decyzji, w oparciu o którą została wydana inna decyzja, może dojść w szczególności w wyniku wyroku sądu. Prawomocny wyrok sądu wywiera bowiem skutek w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. A zatem w przypadku uchylenia decyzji wyrokiem sądu, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. zachodzi po uprawomocnieniu się tego wyroku. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. W sprawie tej zachodzą zatem przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., jako że kontrolowane na skutek wniesienia skargi [...] decyzje administracyjne Prezesa UKE wydano w oparciu o inną decyzję, to jest decyzję z [...] stycznia 2018 r. nr [...], która to została następnie uchylona w całości już po ponownym rozpatrzeniu sprawy w toku instancji. Prawomocne uchylenie ww. Decyzji [...] Radio nastąpiło na skutek wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z [...] lipca 2024 r., sygn. akt [...] oddalającego apelację Prezesa UKE od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - z [...] czerwca 2023 r., sygn. akt [...] (vide wyrok Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - z [...] czerwca 2023 r. sygn. akt [...], dołączony do wniosku dowodowego [...] zawartego w piśmie z 13 sierpnia 2024 r., wraz ze wzmianką o prawomocności). Prawomocne uchylenie ww. Decyzji [...] Radio nastąpiło więc 16 lipca 2024 r. Tym samym na skutek wydania wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z [...] lipca 2024 r., sygn. akt [...] ze skutkiem ex tunc została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja stanowiąca formalną podstawę rozstrzygnięć kontrolowanych przez Sąd w tej sprawie. Uchylenie wcześniejszej decyzji Prezesa UKE może bowiem rzutować na postępowanie sądowe z odwołania od późniejszej jego decyzji, jeżeli w decyzji tej organ regulacji ukształtował stosunki umowne między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w oparciu o obowiązki nałożone na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego we wcześniejszej (uchylonej) decyzji. Dlatego uchylenie decyzji podstawowej w postępowaniu z zakresu regulacji komunikacji elektronicznej może uzasadniać uchylenie decyzji zależnej, wydanej w oparciu o decyzję podstawową (vide wyrok z dnia [...] stycznia 2017 r., sygn. akt [...] i przywołane w nim orzecznictwo). Uchylenie Decyzji [...] Radio ze skutkiem ex tunc oznacza, że należy przyjąć fikcję prawną, że Decyzji tej nigdy nie było w obrocie, a na [...] nie ciążyły obowiązki regulacyjne określonej w Decyzji [...] Radio, w tym obowiązek polegający na przygotowaniu i przedstawieniu oferty ramowej do zatwierdzenia. Oznacza to, że należy również przyjąć, że obowiązek ten nie ciążył na [...] w dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] stycznia 2024 r. Zgodnie z treścią przepisu art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm., dalej: k.p.c.), zapadłe w postępowaniu cywilnym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 365 § 1 k.p.c. jest przepisem wyznaczającym zakres res iudicata, a zatem zakres obowiązku respektowania rozstrzygnięcia sądu powszechnego przez inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Przepis ten powinien być stosowany bezpośrednio także przez sądy administracyjne. Ratio legis art. 365 § 1 k.p.c. polega na tym, że przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych, co byłoby nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (vide wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 52/15 i przywołane w nim orzecznictwo). Ze wskazanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1) wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w pkt I, II, III i IV oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa UKE z 8 lipca 2019 r., a pozostałym zakresie, to jest punktu V, który nie dotyczył [...] S.A., oddalił jej skargę. [...] S.A. zaskarżyła bowiem wydane w sprawie decyzje Prezesa UKE w całości. O kosztach Sąd orzekł w punkcie 3) wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). Zasądzona kwota obejmuje zwrot: wynagrodzenia Pełnomocnika reprezentującego [...] S.A. z siedzibą w Warszawie – 480 zł, uiszczonej opłaty od skargi – 200 zł oraz uiszczonej opłaty skarbowej – 17 zł. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I FPS 3/06 (opubl. w: ONSAiWSA 2007 Nr 1, poz. 1) stwierdził, że obowiązek sporządzenia uzasadnienia wyroku z urzędu wynikający z art. 141 § 1 p.p.s.a. dotyczy także sytuacji, w której na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia kilka oddzielnych spraw pozostających w związku i w niektórych z nich oddalił skargę. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w powyższym przypadku art. 141 § 2 p.p.s.a. nie ma zastosowania. W tej więc sytuacji stronie, której skarga została oddalona, odpis wyroku z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu zostanie doręczony bez konieczności składania wniosku o jego sporządzenie. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skargi A. sp. z o.o., H. sp. z o.o., E. sp. z o.o. i E. sp. z o.o. podlegały oddaleniu z następujących przyczyn. Postępowanie administracyjne w tej sprawie prowadzone było na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2019 r., zmieniającą i zatwierdzającą zmieniony projekt oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usługi transmisji radiofonicznych i telewizyjnych. Zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w pkt V sentencji zaskarżonej decyzji, Prezes UKE na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne odwoławcze w stosunku do A. sp. z o.o., H. sp. z o.o., E. sp. z o.o. i E. sp. z o.o. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle lub nie ma ich do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (tak B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2019, s. 613). Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego, tj. takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1242/17). Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli brakuje któregokolwiek z elementów stosunku materialnoprawnego (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 r., sygn. akt II SA 70/98). Stroną postępowania administracyjnego jest, zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa, a więc taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 629/97). Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę (tak A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, M. Wilbrandt-Gotowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Lex/el. 2022, uwaga 9 do art. 28). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy, nie może jednakże tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1285/98). Oznacza to, że podmiot, dla którego z przepisów prawa nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Na mocy Decyzji [...] TV oraz Decyzji [...] Radio Prezes UKE określił rynek właściwy jako krajowy hurtowy rynek świadczenia usług oraz ustalił, że na tym rynku występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej oraz wyznaczył [...] jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej na tym rynku, a także nałożył na [...] obowiązki regulacyjne - w tym obowiązek przygotowania i stosowania oferty ramowej. W związku z tym postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji zmieniającej i zatwierdzającej ofertę ramową dotyczy przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, którym jest [...]. W Decyzji [...] Radio oraz Decyzji [...] TV udziały w rynku właściwym wynikające z zasobów posiadanych przez Spółki A., H., E. oraz E. (infrastruktura posiadana przez podmioty zależne i powiązane z [...]) zostały przypisane [...], jednak faktu tego nie można traktować jako nakładanie obowiązków regulacyjnych na inne podmioty niż [...]. Tym samym należy wskazać, że ww. Skarżące Spółki nie posiadały statusu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezesa UKE z [...] lipca 2019 r., jak również w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, Prezes UKE zasadnie w tym zakresie wskazał, że w związku z brakiem po stronie ww. Skarżących Spółek indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku w tej sprawie, należało wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ze wskazanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 2) wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi A. sp. z o.o., H. sp. z o.o., E. sp. z o.o. i E. sp. z o.o.