II SAB/Ke 137/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nagłowicach w przedmiocie zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu leków w listopadzie 2025 r. postanawia: odrzucić skargę. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę z 15 czerwca 2026 r. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nagłowicach, w której podał znak sprawy: GOPS.070.281.2025 oraz wskazał, że "z powodu braku reakcji na zażalenie składam skargę do SKO i WSA Kielce". W odpowiedzi na skargę Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nagłowicach wyjaśnił, że 6 listopada 2025 r. skarżący złożył wniosek o refundację leków wraz ze specyfikacją. Ze względu na pobyt wnioskodawcy w Schronisku dla Osób Bezdomnych w Kielcach organ wystąpił do MOPR w Kielcach o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. 27 listopada 2025 r. wpłynął do organu przeprowadzony wywiad. 28 listopada 2025 r. została wydana decyzja przyznająca zasiłek celowy z przeznaczeniem na pokrycie zakupu części leków w miesiącu listopadzie w wysokości 200 zł. Decyzja została wysłana skarżącemu poprzez e-doręczenie 28 listopada 2025 r. Wypłata zasiłku nastąpiła na konto bankowe strony 1 grudnia 2025 r. Z akt administracyjnych wynika, że w sprawie o znaku: GOPS.070.281.2025 Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Nagłowicach (GOPS) rozpoznawał wniosek M. P. datowany na 5 listopada 2025 r. (złożony w organie 6 listopada 2025 r.) o "refundację" kwoty przeznaczonej na leki w miesiącu listopadzie 2025 r. Jak podał organ w odpowiedzi na skargę, decyzja ta stała się ostateczna, gdyż skarżący nie złożył od niej odwołania. Z akt nie wynika również, aby skarżący wniósł w trakcie postępowania administracyjnego "zażalenie", o jakim mowa w skardze. Tym samym Sąd uznał, że pismo z 15 czerwca 2026 r. stanowi skargę na bezczynność Kierownika GOPS w Nagłowicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawniony jest do orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9). Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszym przypadku przeszkodę do merytorycznego rozpoznania sprawy stanowi okoliczność wniesienia skargi na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nagłowicach w przedmiocie zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu leków w listopadzie 2025 r. już po załatwieniu przez organ wniosku skarżącego datowanego na 5 listopada 2025 r. (złożonego do tego organu 6 listopada 2025 r.), co nastąpiło poprzez wydanie decyzji z 28 listopada 2025 r. W decyzji tej Kierownik GOPS w Nagłowicach przyznał skarżącemu zasiłek celowy z przeznaczeniem na pokrycie części zakupu leków w miesiącu listopadzie 2025 r. w kwocie 200 zł. W uchwale z 22 czerwca 2020 r. o sygn. II OPS 5/19 (dostępnej na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), podjętej w składzie 7 sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności). W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że treść powyższego przepisu nie uprawnia do wniosku, że dopuszczalne jest merytoryczne orzekanie przez sąd w sprawie ze skargi na bezczynność, złożonej w dacie, gdy kwestionowane postępowanie zostało zakończone, zaś z samego "deklaratoryjnego" charakteru wydanego na tej podstawie orzeczenia nie można wyprowadzać żadnych innych wniosków, niż wynikające z analizy treści przepisu, na podstawie którego orzeczenie zastało wydane. Stwierdzenie, na podstawie p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności następuje w wyniku uwzględnienia skargi na bezczynność, której przedmiot określony jest zdefiniowanym w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stanem bezczynności (czyli takim, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a), istniejącym w dacie wniesienia skargi i zakwestionowanym ponagleniem. Z tego powodu należy przyjąć, że ocena zasadności skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi (por. T. Woś (w) T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, 6 wyd., str. 876; A. Kabat (w) B. Dauter, A. Kabat. M. Niezgódka- Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 7, str. 490). NSA podkreślił także, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w procesie odszkodowawczym na podstawie art. 4171 § 3 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niewydanie orzeczenia lub decyzji. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Stanowisko wyrażone w przywołanej wyżej uchwale Sąd orzekający w sprawie podziela i przyjmuje jako własne. Wynika z niego, że za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należy uznać okoliczność braku przedmiotu zaskarżenia w chwili wniesienia skargi, rozumianego jako bezczynność niedającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia. Wniosek skarżącego o przyznanie zasiłku celowego polegającego na refundacji zakupu leków w miesiącu listopadzie 2025 r. został załatwiony ostateczną decyzją z 28 listopada 2025 r. wydaną przez organ, któremu skarżący zarzuca bezczynność. Decyzja ta została doręczona skarżącemu za pośrednictwem doręczeń elektronicznych 1 grudnia 2025 r. o godz. 09:47:32 (k. 7 akt admin.), co powoduje, że weszła do obrotu prawnego. Tym samym skargę jako niedopuszczalną z powodu braku przedmiotu zaskarżenia należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.