I SAB/Łd 13/26

Dnia 28 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łodzi w przedmiocie przekazania odwołania postanawia: odrzucić skargę. W dniu 13 marca 2026 r. E. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łodzi w przedmiocie odrzucenia wniosków o dofinansowanie ze środków PFRON w ramach programu "[...]" Moduł [...], Obszar [...], Zadanie [...], tj. MOPS Łódź –[...]; MOPS Łódź – [...]; MOPS Łódź – [...]. Skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w okresie od marca 2025 r. do dnia wniesienia skargi. 2. stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 3. zobowiązanie Dyrektora MOPS w Łodzi do wydania decyzji merytorycznych w powyższych sprawach w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. 4. na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej p.p.s.a - o wskazanie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku wiążącej oceny prawnej, potwierdzającej, że u osób do 16. roku życia orzeczenie o niepełnosprawności (bez stopnia) jest wystarczające do uzyskania pomocy. 5. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości po 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) na każde dziecko na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. 6. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonemu działaniu organu zarzuciła rażące naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) zwanej k.p.a. - poprzez oparcie ustaleń faktycznych w zakresie terminowości przekazania akt wyłącznie na dacie redakcyjnej pisma przewodniego (13 lutego 2026 r.), z pominięciem weryfikacji faktycznej daty nadania przesyłki w placówce pocztowej (brak numeru nadania w aktach), co doprowadziło do usankcjonowania nieprawdy; 2. art. 133 § 2 k.p.a. - poprzez uchybienie 7-dniowemu terminowi na przekazanie odwołania wraz z aktami, co w sposób bezprawny tamuje bieg postępowania i pozbawia mnie realnej możliwości korzystania z konstytucyjnego prawa do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy; 3. art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art, 61 § 3a k.p.a. - poprzez świadome zignorowanie odwołania wniesionego przez ePUAP (12 stycznia 2026 r.) i brak wezwania do uzupełnienia braków, przy jednoczesnym wydaniu nowej decyzji w dniu 14 stycznia 2026 r. Działanie to stanowi niedopuszczalne obejście przepisów o toku instancyjnym i jest próbą restytucji terminu do wydania decyzji kosztem moich praw procesowych; 4. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię zapisów dokumentu "Kierunki działań oraz warunki brzegowe obowiązujące realizatorów programu [...] w 2025 roku", polegającą na utożsamieniu wymogu posiadania orzeczenia o niepełnosprawności z wymogiem posiadania stopnia niepełnosprawności w stosunku do osoby małoletniej. 5. naruszenie przepisów procedury administracyjnej poprzez brak indywidualnego rozpatrzenia wniosków oraz zignorowanie dokumentacji medycznej (symbol 12-C). • naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a.: organ I instancji nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wskazań SKO. Ignorowanie wytycznych organu wyższego stopnia stanowi rażące naruszenie porządku prawnego. • naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.: organ nie dopełnił obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Prawidłowe rozstrzygnięcie wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i dokonania właściwej kwalifikacji adresata programu. • naruszenie art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez brak pouczenia o trybie i terminie wniesienia odwołania, co w świetle uznania rozstrzygnięcia za decyzję administracyjną, stanowiło próbę pozbawienia strony prawa do kontroli instancyjnej. • naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.: decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, ani dowodów, na których się oparł, co czyni rozstrzygnięcie arbitralnym. 6. ignorowanie decyzji SKO w Łodzi oraz utrwalonej linii orzeczniczej NSA, co stanowi naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). 7. w trybie autokontroli (art. 132 k.p.a.) organ pierwszej instancji nie może wydać kolejnej negatywnej decyzji, jeśli nie uwzględnia odwołania strony w całości. 8. naruszenie art. 2 i art. 45 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie stronie skorzystania z rzetelnej procedury administracyjnej i próby załatwienia sprawy "poza procedurą" (jako zwykłą informację, a nie decyzję), co zamyka drogę do kontroli sądowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor MOPS w Łodzi wniósł o: 1. odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., 2. w przypadku uznania, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi - oddalenie skargi w całości, 3. w przypadku uwzględnienia skargi: a) niestwierdzanie, że bezczynność i przewlekłość postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, b) oddalenie wniosku o zobowiązanie Dyrektora MOPS w Łodzi do wydania decyzji merytorycznych w sprawie, c) oddalenie wniosku o wskazanie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku wiążącej oceny prawnej, potwierdzającej, że u osób do 16. roku życia orzeczenie o niepełnosprawności (bez stopnia) jest wystarczające do uzyskania pomocy, d) oddalenie wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości po 10.000,00 zł na każde dziecko, 4. na podstawie przepisu art. 119 pkt) 2 lub 4) p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, 5. w przypadku uznania niniejszej skargi za skargę na decyzję MOPS z dnia 23 grudnia 2025 r. - odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, 6. zasądzenie od skarżącej na rzecz podmiotu, którego skarga dotyczy, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca działając jako rodzic niepełnoletnich dzieci N. B., B. B. oraz T. B. w dniu 9 marca 2025 r. złożyła na platformie SOW (System Obsługi Wsparcia) do MOPS w Łodzi wniosek o dofinansowanie ze środków PFRON w ramach programu "[...]" Moduł [...] Obszar [...] Zadanie [..]: likwidacja barier w dostępie do uczestniczenia w społeczeństwie informacyjnym - na zakupu sprzętu komputerowego. Wnioski zostały zarejestrowane pod nr: [...], [...], [...]. W dniu 17 czerwca 2025 r. złożone przez skarżącą wnioski zostały odrzucone za pośrednictwem platformy SOW z powodu niespełniania kryteriów ww. programu. W dniu 1 lipca 2025 r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Dyrektora MOPS w Łodzi w sprawie odrzucenia wniosków (w dniu 18 lipca 2025 r. sprawa została przekazana przez MOPS w Łodzi do SKO w Łodzi drogą pocztową), zaś w dniu 7 lipca 2025 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora MOPS w Łodzi w sprawie odrzuconych wniosków (w dniu 18 lipca 2025 r. za pośrednictwem poczty sprawa została przekazana przez MOPS w Łodzi do SKO w Łodzi). Decyzjami z dnia 13 sierpnia 2025 r. SKO w Łodzi uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz postanowieniami z dnia 13 sierpnia 2025 r. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Decyzje z dnia 13 sierpnia 2025 r. zostały doręczone do MOPS w Łodzi w dniu 3 września 2025 r. W dniu 24 września 2025 r. Dyrektor MOPS w Łodzi poinformował skarżącą o ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Łodzi i podtrzymaniu uzasadnienia o negatywnym rozpatrzeniu wniosku. Pismo zostało wysłane do skarżącej w dniu 25 września 2025 r. Skarżąca w dniu 10 października 2025 r. złożyła przez ePUAP odwołanie od decyzji Dyrektora MOPS w Łodzi. W dniu 17 października 2025 r. MOPS w Łodzi drogą pocztową przekazał do SKO w Łodzi akta sprawy wraz z odwołaniem skarżącej oraz własnym stanowiskiem (odebrano 20 października 2025 r. przez SKO w Łodzi). W dniu 25 listopada 2025 r. została wydana przez SKO w Łodzi decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzję doręczono do MOPS w Łodzi w dniu 9 grudnia 2025 r. W dniu 23 grudnia 2025 r. Dyrektor MOPS w Łodzi drogą pocztową zawiadomił skarżącą, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy podtrzymuje uzasadnienie o negatywnym rozpatrzeniu wniosków (decyzja znak WRSON.520.239.2025). W dniu 12 stycznia 2026 r. skarżąca przez ePUAP złożyła odwołanie od decyzji z dnia 23 grudnia 2025 r. w sprawie odrzucenia wniosków. W dniu 14 stycznia 2026 r. Dyrektor MOPS w Łodzi poinformował Skarżącą w formie pisemnej, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy podtrzymuje uzasadnienie o negatywnym rozpatrzeniu wniosków (decyzja znak WRSON.520.239.2025), zaś w dniu 2 lutego 2026 r. drogą pocztową MOPS w Łodzi przekazał sprawę do SKO w Łodzi. W dniu 6 lutego 2026 r. (w rzeczywistości w dniu 4 lutego 2026 r. – przyp. Sądu) skarżąca złożyła odwołanie od decyzji z dnia 14 stycznia 2026 r. w sprawie odrzucenia wniosków, zaś w dniu 16 lutego 2026 r., MOPS w Łodzi drogą pocztową przekazał do SKO w Łodzi akta sprawy wraz z odwołaniem skarżącej oraz własnym stanowiskiem (odebrano 18 lutego 2026 r. przez SKO w Łodzi). W dniu 13 lutego 2026 r. skarżąca złożyła do Wojewody Łódzkiego skargę na działalność Dyrektora MOPS w Łodzi w zakresie rażącego i uporczywego naruszenia prawa oraz ignorowania decyzji organu odwoławczego. W dniu 16 lutego 2026 r. skarżąca złożyła ponaglenie na bezczynność i rażącą przewlekłość postępowania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łodzi w sprawie odrzucenia wniosków. W uzasadnieniu ponaglenia wskazała, że w dniu 4 lutego 2026 r. nadała listem poleconym odwołanie od decyzji MOPS. Organ I instancji otrzymał przedmiotowe odwołanie w dniu 6 lutego 2026 r. Wobec powyższego bezskutecznie upłynął zakreślony w art. 133 § 2 k.p.a. termin, w którym organ pierwszej instancji był zobowiązany przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego. Uwzględniając powyższe strona wniosła o - stwierdzenie, że organ I instancji dopuścił się bezczynności i przewlekłości; - wyznaczenie MOPS-owi terminu 3 dni na przekazanie akt do SKO. - zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych rażącej przewlekłości (art. 37 § 6 k.p.a.). W dniu 27 lutego 2026 r. do MOPS w Łodzi doręczono również z SKO w Łodzi postanowienie o uznaniu ponaglenia skarżącej za nieuzasadnione, jak również decyzję z dnia 27 lutego 2026 r. o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania organu I instancji w sprawie zakończonej decyzją z dnia 14 stycznia 2026 r. znak: WRSON.520.239.2025 informującą E. B. wniosków [...], pozostawania nadal w obrocie prawnym decyzji Dyrektora MOPS w Łodzi z dnia 23 grudnia 2025 r. W piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2026 r. skarżąca podtrzymała zarzut zarówno bezczynności, jak i rażącej przewlekłości postępowania. Wskazała, że działania organu polegające na wielokrotnym wydawaniu pism niebędących decyzjami, ignorowaniu wytycznych organu odwoławczego oraz przetrzymywaniu akt sprawy, stanowią klasyczny przykład "pozorowanych czynności", które w orzecznictwie sądów administracyjnych są zrównywane z bezczynnością. W jej ocenie organ I instancji w swojej odpowiedzi na skargę bagatelizuje fakt niewydania odrębnych rozstrzygnięć dla każdego z dzieci. Tymczasem fakt, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze już w dniu 13 sierpnia 2025 r. wydało trzy odrębne decyzje uchylające wcześniejsze rozstrzygnięcia MOPS, nakładało na organ obowiązek trzykrotnej, indywidualnej analizy sytuacji każdego z dzieci. Ignorowanie tych wyroków przez ponad pół roku w stosunku do całej trójki małoletnich dowodzi rażącego charakteru bezczynności. W kolejnym piśmie procesowym – z dnia 29 kwietnia 2026 r. – skarżąca sformułowała wnioski o: 1) zwrócenie się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi o niezwłoczne przekazanie akt administracyjnych spraw o sygnaturach: SK0.4116.1-3.2026, SK0.4104.25.2026 oraz SK0.4116.4.2026 w formie elektronicznej (pliki źródłowe PDF), 2. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów elektronicznych (wyżej wymienionych akt SKO) na okoliczność wykazania rzeczywistej daty wydania rozstrzygnięć, antydatowania dokumentów przez organ oraz pozorowania załatwienia sprawy przed wniesieniem skargi, 3. zobowiązanie Sądu do zweryfikowania metadanych oraz podpisów elektronicznych ww. dokumentów przy użyciu aplikacji do weryfikacji podpisu kwalifikowanego (Szafir). Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z dnia 13 lipca 2026 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Łd 7/26 oznaczono przedmiot sprawy jako przewlekłość Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łodzi w przedmiocie wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON. Ponadto z tej sprawy została wyłączona skarga E. B. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łodzi w sprawie przekazania odwołania w celu nadania jej odrębnego biegu, następnie zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Łd 13/26. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3 p.p.s.a.). Przepis art. 58 § 1 p.p.s.a. określa kompetencje sądu administracyjnego i jego zakres w fazie badania dopuszczalności skargi. Jego redakcja jednoznacznie wskazuje, że sąd administracyjny zanim przystąpi do merytorycznego rozpoznania skargi obligowany jest zbadać dopuszczalność skargi. Zarazem przepis ten ma charakter ogólny (blankietowy). Zawarty w nim katalog przesłanek niedopuszczalności nie jest bowiem pełny, zamknięty, gdyż obok wprost wymienionych konkretnych przesłanek ustawodawca wprowadził przesłankę w postaci "innych przyczyn". I to ta przesłanka jako pojęcie niedookreślone wymaga każdorazowej oceny w okolicznościach faktycznych danej konkretnej sprawy. Takie ujęcie tej przesłanki powoduje, jak podkreśla judykatura, że nie może ona co do zasady stanowić samodzielnej podstawy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2024 r., III OSK 1052/24, LEX nr 3726750). Zważywszy na tą regulację prawną sąd administracyjny pierwszej instancji - badając dopuszczalność skargi – przede wszystkim ocenia, czy istnieje jej przedmiot należący do zakresu kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 p.p.s.a. Spośród nich kluczowy - z uwagi na przedmiot wniesionej w tej sprawie skargi – przepis pkt 8 i pkt 9 art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (9). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość zastosowanie znajduje również art. 53 § 2b p.p.s.a., w myśl którego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Rozważając dopuszczalność wniesionej w tej sprawie skargi w przedmiocie bezczynności organu pierwszej instancji w sprawie nieprzekazania odwołania organowi odwoławczemu w kontekście tych przesłanek – Sąd stwierdza, że skardze nie może być nadany bieg. Przedmiotem ponaglenia skarżącej – co wprost i jednoznacznie z niego wynika – była "bezczynność i rażąca przewlekłość postępowania" w sprawie odrzucenia wniosków o dofinansowanie ze środków PFRON w ramach "[...]", Moduł [...], Obszar[...], Zadanie [...], polegająca na nieprzekazaniu złożonego w dniu 4 lutego 2026 r. odwołania od decyzji MOPS z dnia 14 stycznia 2026 r. i akt postępowania do SKO, w terminie 7 dni, stosownie do art. 133 § 2 k.p.a. Jak skarżąca wskazała w uzasadnieniu ponaglenia w dniu 4 lutego 2026 r. nadała listem poleconym odwołanie od decyzji MOPS z dnia 14 stycznia 2026 r., które organ otrzymał w dniu 6 lutego 2026 r., termin na przekazanie odwołania upłynął w dniu 13 lutego 2026 r. W ponagleniu skarżąca podała, że do dnia 16 lutego 2026 r. akta te nie zostały przekazane do SKO, a organ pierwszej instancji nie wydał też decyzji w trybie autokontroli. Dodała, że "jest to działanie celowe, mające na celu uniemożliwienie kontroli instancyjnej i kolejną próbę wstrzymania biegu sprawy (...)". I to w kontekście tej czynności, tj. wniesienia ponaglenia, i tak sformułowanej jego treści należy ocenić dopuszczalność skargi. Ponaglenie z jednej strony stanowi punkt odniesienia do oceny bezczynności lub przewlekłości postępowania, z drugiej zaś zakreśla granice skargi do sądu administracyjnego na bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego. Konfrontując to ponaglenie z treścią badanej skargi, Sąd stwierdza, że wnioski i argumentacja skargi odnoszą się, uogólniając je, do bezczynności i przewlekłości postępowania po marcu 2025 r. w wydaniu decyzji merytorycznej przez MOPS w związku z uchylającymi decyzjami SKO, przekazania akt sprawy do SKO pismem datowanym na 13 lutego 2026 r., bez uwzględnienia daty nadania przesyłki w placówce pocztowej, wadliwości oceny wniosku zakończonego decyzją z dnia 14 stycznia 2026 r. i błędnej wykładni dokumentów dotyczących przyznawania wnioskowanej pomocy, ignorowania decyzji SKO i orzecznictwa NSA, wadliwą autokontrolę przez MOPS, a także naruszenia prawa do rzetelnej procedury. Wobec tak sformułowanej skargi oraz rozdzielenia spraw w zakresie przewlekłości w sprawie przyznania pomocy i w zakresie bezczynności na nieprzekazanie odwołania organowi odwoławczemu - Sąd stwierdza, że postanowieniem z dnia 17 lipca 2026 r. w sprawie o sygn. akt I SAB 7/26 odrzucono skargę w przedmiocie przewlekłości rozpoznania sprawy przyznania pomocy, a przedmiotem skargi w tej sprawie jest wyłącznie bezczynność organu pierwszej instancji polegająca na nieprzekazaniu odwołania organowi odwoławczemu. Rozpoznając skargę w tym przedmiocie Sąd stwierdza, że zagadnienie dopuszczalności skargi na bezczynność i jak – wnosi skarżąca – przewlekłość w przekazaniu odwołania i akt postępowania przez organ pierwszej instancji do organu odwoławczego budziła wątpliwości na gruncie poprzedniego stanu prawnego - art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 p.p.s.a. z uwagi na zakres zastosowania pkt 4, odnoszący się do użytego w nim pojęcia "akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". W konsekwencji w judykaturze występowały rozbieżności interpretacyjne tego przepisu. Jednakże, wobec obecnego brzemienia art. 3 § 2 p.p.s.a. i dodanego do niego pkt 9, można przychylić się do uznania za dopuszczalną taką skargę. W pkt 9 ustawodawca posługuje się wszak odmiennym pojęciem – pojęciem "innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego". Zmiana ta, jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy wprowadzającej tą regulację (druk nr 3271), z jednej strony ograniczyła zakres pkt 3 i 4, a więc i dotyczącego bezczynności pkt. Z drugiej strony w dodanym pkt 9 rozszerzyła ten zakres na opieszałość organów w postępowaniach wyłączonych z zakresu pkt 4. Niemniej jednak nawet dopuszczenie skargi na bezczynność organu pierwszej instancji w przekazaniu odwołania i akt do organu odwoławczego w terminie 7 dni nie prowadzi automatycznie do uznania tej konkretnej skargi za dopuszczalną. Przesądzające znaczenie w tym aspekcie mają bowiem okoliczności indywidualne tej sprawy, a ściślej sekwencja zdarzeń. I to one przesądzają, że skarga ta jest niedopuszczalna. W dacie jej wniesienia organ nie pozostawał bowiem w bezczynności w przekazaniu odwołania wraz z aktami. Ale co więcej już w dacie złożenia w siedzibie organu ponaglenia nie pozostawał on w bezczynności, a tym bardziej w rażącej bezczynności czy wskazywanej przez skarżącą przewlekłości w ich przekazaniu. W tym zakresie istotna jest sekwencja zdarzeń. Sąd stwierdza, że w dniu 14 stycznia 2026 r. Dyrektor MOPS wydał kolejną decyzję w tej sprawie, a w dniu 2 lutego 2026 r. drogą pocztową przekazuje akta sprawy wraz z odwołaniem od decyzji z dnia 23 grudnia 2025 r. do SKO. Następnie, tj. w dniu 4 lutego 2026 r., skarżąca składa odwołanie od decyzji z dnia 14 stycznia 2026 r. W dniu 16 lutego 2026 r. MOPS drogą pocztową przekazał do SKO akta sprawy wraz z odwołaniem z dnia 4 lutego 2026 r. od decyzji Dyrektora MOPS z dnia 14 stycznia 2026 r. wraz z własnym stanowiskiem. W tym samym dniu skarżąca składa ponaglenie na nieprzekazanie jej odwołania od decyzji z dnia 14 stycznia 2026 r., w terminie 7 dni, zgodnie z art. 133 § 1 k.p.a. SKO postanowieniem z dnia 27 lutego 2026 r. ponaglenie skarżącej uznało za nieuzasadnione. W tym samym dniu wydało decyzję uchylającą decyzję z dnia 14 stycznia 2026 r. i umarzającą postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie zakończonej decyzją z dnia 14 stycznia 2026 r., która – co Sąd stwierdza z urzędu - stanowi przedmiot zaskarżenia w sprawie zarejestrowanej przez tut. Sąd pod sygn. akt I SA/Łd 252/26. Skargę na przewlekłość i bezczynność w nieprzekazaniu odwołania skarżąca złożyła w WSA w Łodzi natomiast w dniu 13 marca 2026 r. W tych okolicznościach Sąd nie ma najmniejszej wątpliwości, że skarga na "bezczynność i przewlekłość" została złożona po przekazaniu przez MOPS odwołania do SKO. Na dzień wniesienia skargi w tej sprawie, tj. 13 marca 2026 r. (data wniesienia skargi do MOPS w Łodzi), organ wywiązał się już z obowiązku przekazania odwołania skarżącej do organu drugiej instancji – dokonując tej czynności w dniu 16 lutego 2026 r. Czynność przekazania odwołania, której dotyczy skarga, została więc dokonana niemal miesiąc przed wywiedzeniem przedmiotowej skargi. Istotnym jest, że ocena wystąpienia każdego ze stanów opieszałości organu administracji dokonywana winna być przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi. Skoro więc w ocenianej sprawie, w momencie wniesienia skargi nie występował zarzucany skargą stan pasywności Dyrektora MOPS w Łodzi, to brak było podstaw do w merytorycznego rozpoznania takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie stwierdzania o tym, czy organ administracji dopuścił się bezczynności w przekazaniu odwołania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z uwagi na stan sprawy, wniesiona skarga nie mogła zatem zmierzać do uchylenia zarzucanego stanu opieszałości organu administracyjnego, a zatem, nie mogła realizować przedstawionego wyżej celu tej skargi (jej istoty), co uzasadniało jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2020 r., II OSK 26/20). W takich okolicznościach, co wymaga podkreślenia, judykatura zgodnie przyjmuje, że "jeżeli postępowanie administracyjne, którego prowadzeniu postawiono zarzut przewlekłości względnie bezczynności uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. Tym samym zachodzi niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.)" (tak np. wyrok NSA z dnia 31 marca 2023 r., III OSK 2670/21, LEX nr 3740012, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 5 lipca 2023 r., II SAB/Kr 95/23, LEX nr 3725887, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 16 maja 2023 r., II SAB/Wr 1566/22, LEX nr 3557323). "Za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, nawet w okolicznościach uprzedniego złożenia ponaglenia do organu administracji w toku postępowania administracyjnego, należałoby uznać – jak podnosi judykatura - okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia rozumianego, jako przewlekłość (odpowiednio bezczynność) nie dającą się usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia. (...) Jeżeli (...) sąd ustali brak przedmiotu zaskarżenia w postaci ustania przewlekłości postępowania administracyjnego wskutek wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji, to nie może dokonywać oceny spełnienia kolejnych warunków dopuszczalności wniesienia skargi, skoro sama skarga jest niedopuszczalna z powodu braku przedmiotu zaskarżenia" (tak wyrok NSA z dnia 17 marca 2023 r., III OSK 2563/21, LEX nr 3554648, wyrok NSA z dnia 17 marca 2023 r., III OSK 2564/21, LEX nr 3554963). Nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w konkretnej sprawie, w sytuacji, gdy sprawa została załatwiona (wyrok NSA z dnia 6 listopada 2020 r., II OSK 502/19, LEX nr 3116690). Stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje zatem w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie (postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2021 r., III OSK 7055/21, LEX nr 3286801). Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2025 r., II SAB/Kr 30/25, LEX nr 3855811). Wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym, co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność (przewlekłość) jest już takim właśnie stanem historycznym, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przewlekłość postępowania administracyjnego, jako stan faktyczny, nie jest stanem ciągłym, lecz ma swój kres w chwili rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie (wyrok NSA z dnia 26 marca 2025 r., III OSK 298/25, LEX nr 3855260). Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2023 r., II SAB/Bk 73/23, LEX nr 3631986). Istotne, aczkolwiek pomocnicze, znaczenie w sprawie ma, zdaniem Sądu, także stanowisko wyrażone przez NSA w dwóch uchwałach składu siedmiu sędziów: z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (w odniesieniu do bezczynności) oraz z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21 (w odniesieniu do przewlekłości). Zgodnie z tezą pierwszej uchwały, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do drugiej z uchwał, skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu, choć wskazane uchwały dotyczą wniesienia skarg na bezczynność/przewlekłość po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, to jednak stanowią one ważną wskazówkę w zakresie koniecznego podejścia do sprawowania sądowej kontroli także w przypadku tych wszystkich skarg na bezczynność lub przewlekłość w podjęciu czynności już zakończonych - przed wniesieniem takich skarg - w inny sposób niż przez wydanie aktu administracyjnego załatwiającego sprawę, w tym przez przesłanie odwołania do organu wyższego stopnia. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową merytorycznego rozpoznania skargi, w tym i zawartych w niej wniosków dowodowych. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. art. 3 § 2 pkt 9 i art. 53 § 2b p.p.s.a., odrzucił skargę. ds