I GSK 946/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. C. E. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 207/26 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. C. E. sp. o.o. w P. na czynność Starosty Kartuskiego w przedmiocie wypłaty dotacji postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 26 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 207/26 odrzucił skargę P. C. E. spółki o.o. z siedzibą w P. na czynność Starosty Kartuskiego w przedmiocie wypłaty dotacji. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. P. C. E. spółka z o.o. z siedzibą w P. – dalej: skarżąca, spółka lub strona - uzyskała dotację na realizację wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Starosta Kartuski decyzją z 28 października 2022r. wstrzymał wypłatę dotacji na rzecz skarżącej do dnia udostępnienia przez spółkę dokumentacji finansowej i organizacyjnej umożliwiającej przeprowadzenie czynności kontrolnych. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 20 stycznia 2023r. WSA w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z 13 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 308/23 oddalił skargę strony na ww. decyzję. Sąd I instancji postanowieniem z 2 grudnia 2024 r. Sąd odrzucił zażalenie strony na postanowienie WSA w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 13 lutego 2024 r. Spółka w piśmie z dnia 2 kwietnia 2025r., sporządzonym po udzieleniu przez organ pierwszej instancji informacji o zwrocie akt oraz odstąpieniu, z uwagi na upływ terminu, od czynności kontrolnych za 2019 rok i wznowieniu czynności kontrolnych za lata 2020 i 2021, wezwała Starostę Kartuskiego do zapłaty "odszkodowania" w łącznej kwocie 310 897,83 zł wskutek zaniżenia i niewypłacenia dotacji za miesiące od czerwca 2022r. do grudnia 2024r. Organ w odpowiedzi wskazał, że zwrot akt sprawy przez organ drugiej instancji umożliwił wznowienie czynności kontrolnych , a w konsekwencji możliwość wznowienia przekazywania dotacji. Starosta Kartuski decyzją z dnia 30 maja 2025r. uchylił decyzję z dnia 28 października 2022r. W uzasadnieniu wskazano, że od stycznia 2025r. zaistniały przesłanki wznowienia przekazywania dotacji na rzecz skarżącej. Strona, prawidłowo pouczona, nie skorzystała z prawa złożenia odwołania. W okresie od 27 października do grudnia 23 grudnia 2025r. strona kierowała do Starosty Kartuskiego, powołując numer decyzji z dnia 30 maja 2025r., ponaglenia dotyczące wypłaty dotacji za październik, , listopad, grudzień 2022r., za styczeń, luty , marzec , kwiecień 2023r., za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień , wrzesień i grudzień 2024r. Organ w odpowiedzi wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie. Spółka pismem z 5 stycznia 2026r. wniosła "ponaglenie na bezczynność Starosty Kartuskiego" oraz o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy, albowiem Starosta Kartuski nie wydał merytorycznej decyzji w sprawie dotacji za miesiące od czerwca 2022r. do grudnia 2024r. Organ w odpowiedzi podniósł, że ponaglenie jest bezprzedmiotowe. Czynność wypłaty dotacji nie należy do kognicji sądów administracyjnych, gdyż nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej wskazanych w przepisach wymienionych w art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych. Strona, na rzecz której nie wypłacono dotacji, może dowodzić zaistnienia szkody zgodnie z regułą ciężaru dowodowego określoną w art. 6 Kodeksu cywilnego. W skardze na powyższą czynność spółka wniosła o zobowiązanie organu do naliczenia i wypłaty na rzecz skarżącej dotacji celowej za okres od czerwca 2022r. do grudnia 2022r. Uzasadniając odrzucenie skargi WSA w Gdańsku podkreślił, że w sprawie strona o wstrzymaniu wypłat dotacji dowiedziała się treści decyzji z dnia 28 października 2022r. Uprawnienie strony nie było kwestionowane w odniesieniu do kolejnych miesięcy odrębnie, lecz jako skutek zaniechania przez stronę przedłożenia dokumentów umożliwiających przeprowadzenie kontroli. Decyzja była poddana kontroli sądowoadministracyjnej – wyrokiem z dnia 13 lutego 2024r. w sprawie sygn.. akt I SA/ Gd 308/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Postępowanie międzyinstancyjne zainicjowane wniesioną przez stronę skargą kasacyjną zastało zakończone postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024r., którym Sąd odrzucił zażalenie strony na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 13 lutego 2024r. W ocenie WSA pismo strony z dnia 2 kwietnia 2025r. zawierało żądanie zapłaty określonych kwot za wskazane miesiące od czerwca 2022r do grudnia 2024r. jako odszkodowania za szkodę powstałą wskutek "zaniżenia lub niewypłacenia" dotacji celowych na realizację zadania publicznego. W odpowiedzi organ wskazał, że wstrzymanie wypłat dotacji nastąpiło na mocy decyzji z dnia 28 października 2025r.. Zwrot akt sprawy przez organ drugiej instancji umożliwił wznowienie czynności kontrolnych , a w konsekwencji możliwość wznowienia przekazywania dotacji. W sprawie Starosta Kartuski wydał w dniu 30 maja 2025r. decyzję nr EK.4331.8.29.2021 w przedmiocie uchylenia w całości decyzji z dnia 28 października 2022r.Uchylona została decyzja stanowią ca podstawę wstrzymania wypłat. W uzasadnieniu decyzji z 30 maja 2025r. organ wskazał, że skutek uchylenia decyzji z 28 października następuje od stycznia 2025r. Strona skarżąca, prawidłowo pouczona o treści art. 127 § 1 k.p.a. nie skorzystała z prawa wniesienia odwołania – decyzja stała się ostateczna. Sąd podkreślił, że wielokrotne ponaglenia strony dotyczące wypłaty dotacji za wskazane miesiące od czerwca 2022r. do grudnia 2024r. zawierają wskazanie numeru znanej stronie , doręczonej w dniu 23 kwietnia 2025r. decyzji z 30 maja 2025r. W piśmie z dnia 5 stycznia 2026r zatytułowanym "ponaglenie na bezczynność Starosty Kartuskiego" strona wniosła o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy, albowiem Starosta Kartuski nie wydał merytorycznej decyzji w sprawie dotacji za miesiące od czerwca 2022r. do grudnia 2024r. W złożonej skardze strona skarżąca nie zarzuca bezczynności, lecz żądanie formułuje jako skargę na czynność zaniechania wypłaty dotacji za kolejne miesiące od czerwca 2022r. do grudnia 2024r. Sprawa zgodnie z żądaniem strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika została zarejestrowana jako skarga czynność - art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143- dalej p.p.s.a). Sąd I instancji podniósł, że Strona konsekwentnie pomija znany sobie fakt wydania w dniu 30 maja 2025r. decyzji dotyczącej okresu, w którym po wstrzymaniu wypłat dotacji prawo do wypłat zostało przywrócone. Zaniechanie przez stronę złożenia odwołania skutkuje procesową sytuacją niedopuszczalnością uznania, że skardze złożonej bez wyczerpania toku instancji może być nadany bieg jako dotyczącej decyzji z 30 maja 2025r. Definiowanie przez stronę sporu jako dotyczącego czynności wypłaty dotacji jest nieprawidłowe w sytuacji wydania przez organ ostatecznej decyzji rozstrzygającej o zakresie uchylenia skutku wstrzymania wypłat dotacji . Próba podważenia treści ostatecznej decyzji poprzez składanie wielokrotnych wniosków o wypłaty dotacji za okresy, co do których w ostatecznej decyzji administracyjnej nie został orzeczony skutek przywrócenia wypłat po okresie wstrzymania, nie kreuje procesowej sytuacji strony umożliwiającej kontrolę sądowoadministracyjną. Istotą sporu definiowana przez stronę jest kwestia czynności wypłat dopłat. Żądanie strony dotyczy wypłat za okresy inne niż wskazane przez organ w decyzji z 30 maja 2025r., w której jednoznacznie potwierdzono, że wskutek uchylenia decyzji o wstrzymaniu wypłat dotacji strona uzyska dotacje za miesiące od stycznia 2025r. Żądanie wypłaty za miesiące od czerwca 2022r. do grudnia 2024r. zmierza w istocie do podważenia treści decyzji ostatecznej z 30 maja 2025r. Strona nie wskazała konkretnej czynności mogącej być przedmiotem zaskarżenia zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ogólne wskazanie przez stronę czynności jako wypłaty nie może skutkować dokonaniem przez sąd kontroli w zakresie zgodności z prawem decyzji ostatecznej z pominięciem toku instancji. Ustalony przez Sąd przedmiot wniosku strony uzasadnia stwierdzenie, że skarga jest niedopuszczalna. Wniosek strony zmierzający do dokonania oceny decyzji z 30 maja 2025r. w trybie innym niż tryb nadzwyczajny nie podlega rozpoznaniu jako skarga na czynność organu administracji. P. C. E. sp. o.o. z siedzibą w P. wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: I. Prawa materialnego art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (u.f.z.o.) w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że żądanie wypłaty dotacji za okres od czerwca 2022 r. do grudnia 2024 r., nie stanowi zaskarżalnej czynności z zakresu administracji publicznej, podczas gdy art. 47 u.f.z.o. expressis veris zalicza przekazanie dotacji do czynności podlegających kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.; II. Przepisów postępowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej w sytuacji gdy skarga spełniała wszystkie materialnoprawne i formalne przesłanki dopuszczalności skargi na czynność organu administracji publicznej wskazaną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zaniechanie przez Starostę Kartuskiego faktycznej wypłaty dotacji za okres od czerwca 2022 r., do grudnia 2024 r., stanowi odrębną, zaskarżalną czynność, niezależnie od treści decyzji z 30 maja 2025 r.; III. Przepisów postępowania art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie zbadania rzeczywistego przedmiotu sprawy i błędne utożsamienie żądania skarżącej z próbą podważenia decyzji z 30 maja 2025 r. w trybie innym niż nadzwyczajny, podczas gdy przedmiotem skargi była autonomiczna czynność (zanichanie czynności) wypłaty dotacji za wskazany okres, który nie był objęty zakresem rozstrzygnięcia ww. decyzji. IV. Przepisów postępowania art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że termin 30-dniowy do wniesienia skargi upłynął przed jej wniesieniem, podczas gdy: a) ani pismo z 15 kwietnia 2025 r., ani decyzja z 30 maja 2025 r., nie stanowiły rozstrzygnięcia co do żądanej wypłaty dotacji za okres od czerwca 2022 r., do grudnia 2024 r. b) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane pismem z 5 stycznia 2026 r., a organ odpowiedział pismem z 23 stycznia 2026 r., c) skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2026 r. była terminowa Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie syndyk przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Starosta Kartuski w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach, której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega, więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest, bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że o braku zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie sposób jest wnioskować w oparciu o argumentację zmierzającą do wykazania naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a., które miałoby polegać na zaniechaniu zbadania rzeczywistego przedmiotu sprawy i wydaniu wyłącznie rozstrzygnięcia o charakterze formalnym mimo dopuszczalności skargi (pkt III petitum skargi kasacyjnej). Podkreślając w relacji do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 183 § 2 pkt 1 w związku z art. 3 § 1 – 3 p.p.s.a., że sąd administracyjny I instancji był zobowiązany w pierwszej kolejności udzielić odpowiedzi na pytanie odnośnie do istnienia drogi sądowej w sprawie ze skargi na czynność Starosty Kartuskiego w przedmiocie wypłaty dotacji, trzeba stwierdzić, że ocena odnośnie do braku kognicji sądów administracyjnych w tej sprawie, która zmaterializowała się w wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt6 p.p.s.a. postanowieniu o odrzuceniu skargi, nie może – wbrew stanowisku strony skarżącej – uzasadniać wniosku o naruszeniu w tenże właśnie sposób przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Tym bardziej, gdy podkreślić, że granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza – w rozumieniu przywołanego przepisu prawa – przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub bezczynność kwestionowane w skardze (zob. np. wyroki NSA z dnia: 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 321/07; 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97; uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96). Sąd I instancji kontrolowanym postanowieniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę, jako nienależącą do właściwości sądów administracyjnych, zaś postawione w skardze kasacyjnej zarzuty kwestionują wyrażony w nim pogląd, zgodnie, z którym zaskarżona w tej sprawie czynność Starosty Kartuskiego w przedmiocie wypłaty dotacji - nie jest czynnością podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zarzuty te, należało uznać za bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że ratio legis uregulowania prawnego rozszerzającego kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji lub postanowień, będących przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., wiązane jest z umożliwieniem sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej oraz potrzebą zapewnienia im gwarancji procesowych w ich relacjach z organami administracji publicznej oraz w zakresie zadań realizowanych przez te organy (T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska (red. T. Woś), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, Warszawa 2012, s. 69-70). Tym samym, obywatele i inne podmioty konkretnych uprawnień lub obowiązków, w sytuacji, gdy odnoszący się do nich akt lub czynność posiada cechy określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., mają zapewnioną ochronę na drodze sądowej. Mogą, bowiem zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 146 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z ugruntowanego już stanowiska odnoszącego się do określonych przywołanym przepisem przesłanek warunkujących właściwość sądów administracyjnych w sprawach z tego rodzaju skarg wynika, że za akty lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; 3) podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się, między innymi, jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną (zob. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ZNSA 2006 nr 2, s. 18 – 19). W tej mierze, szczególnego podkreślenia wymaga to, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podejmowane są poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, co oznacza, że odpowiadają formule, nie tyle stosowania prawa, co jego wykonywania, a więc formule wykonawczej, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (por. Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, OSP 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 – 351). Mając na uwadze powyższe uwagi stwierdzić należy, że stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe, a zarzuty skargi kasacyjnej w żadnym stopniu go nie podważyły. Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że fakt wydania przez Starostę Kartuskiego w dniu 30 maja 2025r. decyzji dotyczącej okresu, w którym po wstrzymaniu wypłat dotacji prawo do wypłat zostało przywrócone względem spółki. Zaniechanie przez stronę złożenia odwołania od ww. decyzji skutkuje procesową sytuacją niedopuszczalnością uznania, że skardze złożonej bez wyczerpania toku instancji może być nadany bieg zwłaszcza względem aktu z 30 maja 2025 r. Przyjęcie poglądu autora skargi kasacyjnej stanowiłoby niejako obejście toku kwestionowania aktów administracyjnych w trybie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co za tym idzie trafnie wywiódł Sąd I instancji, że definiowanie przez stronę sporu jako dotyczącego czynności wypłaty dotacji jest nieprawidłowe w sytuacji wydania przez organ ostatecznej decyzji rozstrzygającej o zakresie uchylenia skutku wstrzymania wypłat dotacji. Próba podważenia treści ostatecznej decyzji poprzez składanie wniosków o wypłaty dotacji za okresy, co do których w ostatecznej decyzji administracyjnej nie został orzeczony skutek przywrócenia wypłat po okresie wstrzymania, nie kreuje sytuacji strony umożliwiającej kontrolę sądowoadministracyjną. Istotą sporu definiowana przez stronę jest kwestia czynności wypłat dopłat. Żądanie strony dotyczy wypłat za okresy inne niż wskazane przez organ w decyzji z 30 maja 2025 r. Mocą tego aktu Starosta Kartuski uchylił decyzję z 28 października 2022 r. która stanowiła podstawę wstrzymania wypłaty dotacji. Skarżąca kasacyjnie pomija to, że skutki uchylenia tej decyzji odnoszą się do okresu od stycznia 2025 r., a więc od tego momentu następuje przywrócenie przekazywania środków dotacji. W ww. decyzji potwierdzono, że wskutek uchylenia decyzji o wstrzymaniu wypłat dotacji strona uzyska dotacje za miesiące od stycznia 2025 r. Żądanie wypłaty za miesiące od czerwca 2022 r. do grudnia 2024 r. zmierza w istocie do podważenia treści decyzji ostatecznej z 30 maja 2025 r. Nie może ujść uwagi i to, że spółka nie kwestionowała decyzji z 30 maja 2025 r., czego nie neguje. W konsekwencji przedmiotem sporu nie jest samodzielna czynność materialno-techniczna przekazania dotacji, lecz zakres skutków wynikających z ostatecznej decyzji, której strona nie zakwestionowała. Nadto spółka nie wskazała konkretnej czynności mogącej być przedmiotem zaskarżenia zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ogólne wskazanie przez stronę czynności jako wypłaty nie może skutkować dokonaniem przez sąd kontroli w zakresie zgodności z prawem decyzji ostatecznej z pominięciem toku instancji. Wniosek strony zmierzający do dokonania oceny decyzji z 30 maja 2025r. w trybie innym niż tryb nadzwyczajny nie podlega rozpoznaniu jako skarga na czynność organu administracji. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W uzyskanej na pismo z dnia 2 kwietnia odpowiedzi organu z dnia 15 kwietnia 2025r. znajduje się wyjaśnienie, że wznowienie wypłat dotacji stało się możliwe po zwrocie akt przez SKO w Gdańsku. Pełną informację o akceptowanym przez organ czasowym skutku uchylenia decyzji z 28 października 2022r. strona powzięła na podstawie doręczonej w dniu 9 czerwca 2025r. decyzji z dnia 30 maja 2025r. Termin przewidziany w art. 53 § 2 p.p.s.a. nie rozpoczął biegu, gdyż stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania, o czym została prawidłowo pouczona. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę jest zgodne z prawem. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku o zwrot kosztów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze treść uchwały NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, w której przyjęto, że art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie.