I C 249/24

<p>Sygn. akt I C 249/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 26 września 2024 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Magdalena Łukaszewicz</p> <p>Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anita Topa</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2024 roku</p> <p>sprawy z powództwa Agencji Mienia Wojskowego z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">A. B.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>o r z e k a:</p> <p>oddala powództwo.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 25 czerwca 2024 roku Agencja Mienia Wojskowego w <span class="anon-block">W.</span> wytoczyła powództwo przeciwko <span class="anon-block">A. B.</span> o zapłatę kwoty 1 062,40 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w okresie od 2005 do 2013 roku pozwany zamieszkiwał w <span class="anon-block">lokalu mieszkalnym nr (...)</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span>, który to lokal pozostawał w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (obecnie Agencja Mienia Wojskowego). Podstawą zamieszkiwania w lokalu przez pozwanego była <span class="anon-block">decyzja nr (...)</span> Dyrektora <span class="anon-block"> Oddziału (...)</span> Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w <span class="anon-block">O.</span> z dnia 26 października 2005 roku. W trakcie zajmowania ww. lokalu przez pozwanego, doszło do powstania uszkodzeń elementów wyposażenia lokalu oraz urządzeń technicznych. Koszt naprawy tych uszkodzeń wyniósł 561,19 złotych i obciąża pozwanego. Pismem z dnia 31 maja 2024 roku powódka wezwała pozwanego do dobrowolnej zapłaty należności w wysokości 1 058,26 złotych, w tym: kwoty 561,19 złotych tytułem należności głównej i kwoty 497,07 złotych tytułem odsetek naliczonych do dnia sporządzenia wezwania. Wezwanie pozostało bezskuteczne.</p> <p>Powódka wskazała, że podstawę prawną dochodzonego przez nią roszczenia stanowi art. 69 ust. 7 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">A. B.</span> w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości. Podniósł zarzut przedawnienia roszczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>Dyrektor <span class="anon-block"> Oddziału (...)</span> Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w <span class="anon-block">O.</span> <span class="anon-block">decyzją nr (...)</span> z dnia 26 października 2005 roku, na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 ()">ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej</a> przyznał <span class="anon-block">A. B.</span> prawo do zamieszkiwania w <span class="anon-block">lokalu mieszkalnym nr (...)</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span>.</p> <p>W lokalu powyższym <span class="anon-block">A. B.</span> zamieszkiwał do 2013 roku.</p> <p>W trakcie zajmowania ww. lokalu przez <span class="anon-block">A. B.</span>, doszło do powstania uszkodzeń elementów wyposażenia lokalu oraz urządzeń technicznych. Koszt naprawy tych uszkodzeń wyniósł 561,19 złotych. W dniu 8 listopada 2013 roku Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w <span class="anon-block">W.</span> wystawiła notę księgową na ww. kwotę, którą obciążyła <span class="anon-block">A. B.</span>. Termin płatności określono na 14 dni od dnia doręczenia noty adresatowi.</p> <p>Pismem z dnia 31 maja 2024 roku Agencja Mienia Wojskowego wezwała <span class="anon-block">A. B.</span> do dobrowolnej zapłaty należności w wysokości 1 058,26 złotych, w tym: kwoty 561,19 złotych tytułem należności głównej i kwoty 497,07 złotych tytułem odsetek naliczonych do dnia sporządzenia wezwania. Wezwanie pozostało bezskuteczne.</p> <p> <em> <!-- -->(okoliczności bezsporne)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 1)">art. 117 § 1 k.c.</a>, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu.</p> <p>W przedmiotowej sprawie powódka niewątpliwie dochodzi roszczenia majątkowego – domaga się bowiem zasądzenia na jej rzecz od pozwanego kwoty 1 062,40 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Zgłoszone przez powódkę roszczenie nie jest objęte żadnym wyjątkiem od zasady przedawniania się roszczeń majątkowych.</p> <p>Zgodnie z aktualnym brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a>, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba, że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.</p> <p>Powyższy przepis został zmieniony w zakresie długości terminu przedawnienia ustawą z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018.1104), która w art. 5 ust. 1 i 2 stanowi, że do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a>, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą; jeżeli zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksem cywilnym</a>, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, termin przedawnienia jest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy; jeżeli jednak przedawnienie, którego bieg terminu rozpoczął się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nastąpiłoby przy uwzględnieniu dotychczasowego terminu przedawnienia wcześniej, to przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Ustawa weszła w życie w dniu 9 lipca 2018 roku.</p> <p>Z poczynionych w sprawie ustaleń, w szczególności z załączonej do pozwu noty księgowej z dnia 8 listopada 2013 roku (k. 10), wynika, że termin przedawnienia przedmiotowego roszczenia powódki rozpoczął swój bieg w listopadzie 2013 roku. Termin 10-letni upływałby zatem w listopadzie 2023 roku, a termin sześcioletni liczony od dnia 9 lipca 2018 roku upływałby w dniu 9 lipca 2024 roku. W sprawie zastosowanie ma zatem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 125;art. 125 § 1)">art. 125 § 1 k.c.</a> w dotychczasowym brzmieniu, określający 10-letni termin przedawnienia.</p> <p>Odnośnie terminu, od którego zaczyna biec przedawnienie należy odwołać się do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120;art. 120 § 1;art. 120 § 1 zd. 1)">art. 120 § 1 zd. 1 k.c.</a>, w myśl którego bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Roszczenia mogą uzyskać przymiot wymagalności w dniu oznaczonym przez ustawę lub przez czynność prawną, albo przez właściwość zobowiązania. W doktrynie określa się wymagalność jako stan, w którym wierzyciel ma prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności. Jest to stan potencjalny, o charakterze obiektywnym, którego początek zbiega się z chwilą uaktywnienia się wierzytelności. Stanowi to początek biegu przedawnienia.</p> <p>Nie budzi wątpliwości Sądu, że możliwość żądania przez powódkę zaspokojenia przedmiotowej należności głównej z odsetkami za opóźnienie w spłacie, powstała z chwilą upływu 14 dni od dnia doręczenia pozwanemu noty księgowej wystawionej w dniu 8 listopada 2013 roku. Powódka nie przedłożyła dowodu doręczenia ww. noty pozwanemu, więc zważywszy na datę wystawienia noty Sąd przyjął, iż termin jej płatności upłynął w listopadzie 2013 roku.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1;art. 123 § 1 pkt. 1)">art. 123 § 1 pkt 1 k.c.</a> bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia.</p> <p>Bieg przedawnienia przerywa się także przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. Przerwanie biegu terminu przedawnienia może więc wynikać z zachowania wierzyciela lub dłużnika.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 124;art. 124 § 1)">art. 124 § 1 k.c.</a>, po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na owo.</p> <p>Z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową nie wynika, aby w niniejszej sprawie doszło do przerwania biegu przedawnienia. Również czynność procesowa podjęta przez powódkę, a polegająca na wniesieniu niniejszego pozwu o zapłatę, nie przerwała biegu terminu przedawnienia, gdyż została podjęta już po upływie tegoż terminu.</p> <p>Przedawnienie jest instytucją prawa bezwzględnie obowiązującego (ius cogens) i regulujące je przepisy nie mogą być uchylone lub zmienione wolą stron – zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 119)">art. 119 k.c.</a>, terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną.</p> <p>W tym stanie rzeczy, uznając, iż dochodzone przez powódkę roszczenie przedawniło się, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów powództwo oddalił.</p> </div>