I C 1115/24

Common courts2024-10-01

Case number

I C 1115/24

Judgment date

2024-10-01

Type

SENTENCE

Judges

Marcin Jędrejek (PRESIDING_JUDGE)

Judgment text

Sygnatura akt I C 1115/24 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 1 października 2024 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Marcin Jędrejek Protokolant: protokolant sądowy Magdalena Rozenkwist po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2024 roku w L. sprawy z powództwa A. T. przeciwko (...) Bankowi (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od A. T. na rzecz (...) Banku (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 3 617,00 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygnatura akt I C 1115/24 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Pozwem z dnia 11 kwietnia 2024 roku A. T. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) wniosła o zasądzenie od (...) Banku (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 31 350,43 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska powód wskazał, że wobec pozwanego przysługuje roszczenie o zapłatę, wynikające ze złożonego oświadczenia o sankcji kredytu darmowego ( pozew – k. 2-11v). W sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 11 czerwca 2024 roku pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) wydane orzeczenie zaskarżył w całości oraz wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany podniósł zarzuty, które zostaną omówione w dalszej części uzasadnienia ( sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 45-55v). W toku dalszego postępowania strony nie modyfikowały swoich stanowisk procesowych. Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny. W dniu 3 marca 2020 roku A. T. zawarła z (...) Bankiem (...) spółką akcyjną z siedzibą w W. umowę pożyczki (kredytu konsumenckiego). W umowie wyraźnie wskazana została całkowita kwota pożyczki (94 361,00 zł), „koszt związany z udzieleniem pożyczki czyli prowizja” (16 638,88 zł), całkowity koszt pożyczki (90 882,03zł), odsetki za cały okres kredytowania wyliczone na dzień 3 marca 2023 roku (74 243,15 zł) oraz całkowita kwota do zapłaty (185 243,03 zł). W kontrakcie zostało wyjaśnione co oznaczają pojęcia „całkowitej kwoty pożyczki”, „całkowitego kosztu pożyczki” i „całkowitej kwoty do zapłaty”. Umowa wskazywała również na prawo wcześniejszej spłaty pożyczki oraz związaną z nim procedurę, opartą na zmniejszeniu wysokości pozostających do zapłaty rat. ( dowód: umowa pożyczki – k. 15-22) Pismem datowanym na dzień 16 lutego 2024 roku A. T. złożyła oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego odnośnie wyżej opisanej umowy. ( dowód: oświadczenie – k. 23, wydruk z systemu śledzenia przesyłek – k. 24-25) W odpowiedzi na powyższe pozwany nie uznał roszczenia. (dowód: pismo – k. 26-26v) Pismem datowanym na dzień 28 marca 2024 roku pełnomocnik A. T. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 31 350,43 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pism. Wezwanie zostało odebrane w dniu 2 kwietnia 2024 roku. ( dowód: wezwanie do zapłaty – k. 28-29, pełnomocnictwo – k. 30, wydruk z systemu śledzenia przesyłek – k. 31-32) Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dowodów szczegółowo wyżej wymienionych, które został uznane przez Sąd za wiarygodne w całości. Sąd zważył, co następuje. Powód wskazał, że swoje roszczenie opiera na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 45)">art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</a> (t. jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1497, dalej w skrócie „u.<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a>). Powyższe stanowi jednak pewne uproszczenie. Skoro kredyt został już (w części) spłacony, to „główną” podstawą prawną powództwa są przepisy o świadczeniu nienależnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410)">art. 410 k.c.</a>), ponieważ w razie uznania skuteczności skorzystania z sankcji kredytu darmowego odpada podstawa świadczenia w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410;art. 410 § 2)">art. 410 § 2 k.c.</a> Tym niemniej dla oceny zasadności powództwa kluczowe znaczenie ma właśnie ocena, czy konsumentowi zawierającemu umowę kredytu konsumenckiego przysługiwało prawo do złożenia przedmiotowego oświadczenia. Z uwagi na postawienie przez stronę powodową zarzutu naruszenia kilku przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 ()">ustawy o kredycie konsumenckim</a>, skutkujących powstaniem prawa do złożenia wskazanego oświadczenia woli, należy oddzielnie omówić każdy z nich. Na przedpolu podjętych rozważań zacytować trzeba <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45 u)">art. 45 u.k.k.</a>, zgodnie z którym w przypadku naruszenia przez kredytodawcę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 29;art. 29 ust. 1;art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 2;art. 30 ust. 1 pkt. 3;art. 30 ust. 1 pkt. 4;art. 30 ust. 1 pkt. 5;art. 30 ust. 1 pkt. 6;art. 30 ust. 1 pkt. 7;art. 30 ust. 1 pkt. 8;art. 30 ust. 1 pkt. 10;art. 30 ust. 1 pkt. 11;art. 30 ust. 1 pkt. 14;art. 30 ust. 1 pkt. 15;art. 30 ust. 1 pkt. 16;art. 30 ust. 1 pkt. 17;art. 31;art. 32;art. 33;art. 33 a;art. 36 a;art. 36 c)">art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c</a> konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 29 ust. 1)">ust. 1</a>). Uprawnienie to wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy (ust. 5). W niniejszej sprawie pozwany nie kwestionował terminu rocznego do złożenia oświadczenia. O ile w orzecznictwie i literaturze do tej pory budzi pewne wątpliwości co należy rozumieć przez „wykonanie umowy”, to mając na względzie stanowiska stron postępowania, ograniczyć należy się do stwierdzenia, że Sąd przychyla się do poglądu zdecydowanie dominującego, zgodnie z którym „wykonanie umowy” stanowi realizację wszystkich świadczeń przez obie strony umowy, a nie jedynie wypłatę środków ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. akt V ACa 118/18, LEX nr 2706625). Jako pierwszy sformułowany został zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u)">art. 30 ust. 1 pkt. 7 u.k.k.</a> Zgodnie z powołanym przepisem umowa o kredyt konsumencki powinna określać rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania to całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 12 u)">art. 5 pkt. 12 u.k.k.</a>), natomiast całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta stanowi sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 8 u)">art. 5 pkt. 8 u.k.k.</a>). Podkreślić należy jednak, że w istocie powód kwestionuje pobieranie odsetek od kredytowanej prowizji, co dopiero miało mieć wpływ na wysokość powyższych wskaźników. Zarzut nie opiera się zatem na błędnej metodologii, tj. nieprawidłowego zaliczenia bądź niezaliczenia określonych świadczeń wynikających z umowy do RRSO, ale przyjęciu innej podstawy wyliczenia świadczenia akcesoryjnego, które miało mieć wpływ na (co istotne) zawyżenie wskazanych wskaźników umownych. Na początku wskazać trzeba, że sama możliwość kredytowania kosztów prowizji nie budzi wątpliwości w zakresie zgodności z prawem. W tym miejscu odnieść należy się do powołanego przez powoda wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2019 r. ( sygn. akt I NSK 9/18, LEX nr 2643248). Podkreślić bowiem trzeba, że wyrażone w nim stanowisko o zasadności naliczania odsetek wyłącznie od kwoty faktycznie udostępnionych środków jest w pełni prawidłowe i podzielane przez procedujący Sąd. Dotyczy ono jednak zupełnie innej sytuacji faktycznej. Sąd Najwyższy odnosił się bowiem do sytuacji, w której konsument odstępuje od umowy o kredyt konsumencki. W takim zaś razie odwołać należy się do pojęcia kwoty udostępnionego kredytu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 54;art. 54 ust. 2 u)">art. 54 ust. 2 u.k.k.</a>), które z uwagi na specyfikę odstąpienia od umowy wykładać należy literalnie. Omawiane zagadnienie było jednak przedmiotem orzecznictwa Sądu Najwyższego, który w postanowieniu z dnia 15 czerwca 2023 r. (  sygn. akt I CSK 4175/22, LEX nr 3569756) jednoznacznie uznał omawianą praktykę za dopuszczalną. Ze wskazanym poglądem trzeba się zgodzić (  tak również np. wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt V Ca 1797/23, LEX nr 3692750. Tożsame stanowisko zostało wyrażone również w literaturze – zob. J. Gil, M. Szlaszyński, Problematyka odsetek od kredytowanych kosztów bankowego kredytu konsumenckiego, Monitor Prawa Bankowego nr 6/2022, s. 59 i n.). W przypadku kredytowanej prowizji bank udostępnia większą ilość własnych środków niż gdyby nie dokonywał wskazanego. Kwotą tą nie może zatem swobodnie dysponować, chociażby przez udostępnienie jej innemu konsumentowi. Pamiętać należy, że odsetki kapitałowe służą właśnie wynagrodzeniu ze korzystanie z cudzego kapitału. Kapitał należy jednak rozumieć szeroko, zwłaszcza w kontekście ekonomicznej opłacalności udzielania własnych środków innym podmiotom. Podkreślić należy, że z perspektywy pożyczkodawcy kredytowana prowizja nie różni się od udostępnionego kapitału, a właśnie ten punkt widzenia powinien być relewantny dla możliwości żądania świadczenia odsetkowego, bowiem to na udzielającym pożyczki spoczywa ekonomiczny ciężar poniesienia kosztów na wstępnym etapie wykonania umowy. Dalej podać można przykład, w którym celem pożyczkobiorcy jest uzyskanie kwoty 10 000,00 zł, a dla pożyczkodawcy opłacalna jest prowizja na poziomie 10%. W standardowym przypadku kredytowania prowizji i pobierania od niej odsetek biorący pożyczkę od razu otrzymuje wnioskowaną kwotę i do spłaty pozostaje mu 11 000,00 zł. W razie jednak przyjęcia, że kredytodawcy nie przysługuje możliwość pobierania odsetek od prowizji, wskazana powinna być zapłacona od razu. W takim wypadku kredytobiorca nie otrzymałby kwoty 10 000,00 zł, ponieważ musiałby od razu zwrócić 1 000,00 zł prowizji, czyli uzyskałby jedynie 9 000,00 zł. Musiałby on zatem wnioskować o wyższą kwotę i jednocześnie uiścić wyższą prowizję. Zauważyć należy również, że w razie przyjęcia, iż kredytodawca nie może pobierać odsetek od kredytowanej prowizji, oczywiście miałoby to przełożenie na RRSO. Podkreślenia wymaga, że w takim wypadku wskaźnik ten, podobnie jak całkowita kwota do zapłaty, byłyby niższy niż zawarty w umowie. Powyższe w żaden sposób nie mogło przekładać się na decyzję konsumenta, ponieważ skoro zdecydował się na zawarcie umowy na mniej korzystnych warunkach (o wyższym RRSO), to tym bardziej zawarłby kontrakt korzystniejszy. Przypomnieć należy, że celem wprowadzenia sankcji kredytu darmowego jest ochrona konsumenta. Należy skonfrontować to z faktem, że powód jako ustawową przesłankę zastosowania sankcji kredytu darmowego wskazuje nie samo pobieranie odsetek od kredytowanej prowizji, ale błędną realizację obowiązków informacyjnych. Nawet jeśli powód nieprawidłowo określił omawiane parametry w umowie, to powyższe żadną miarą nie przełożyło się na sytuację słabszej strony stosunku zobowiązaniowego. Podkreślić należy, że sankcja kredytu darmowego powinna odnosić się właśnie do elementów umowy mających istotne znaczenie dla konsumenta (  zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt C-42/15, LEX nr 2146784). Z powyższym zestawić można również pogląd, zgodnie z którym sankcją kredytu darmowego powinny być objęte takie sytuacje, w których pojawia się element nieuczciwego (nierzetelnego) postępowania wobec konsumenta, natomiast w innych sytuacjach np. w przypadkach, w których nastąpiło tylko pozorne, ściśle formalne naruszenie przepisów ustawy, a także w razie pomyłek „technicznych” (tzw. literówek, które mogły zniekształcić nazwę czy adres kredytodawcy), sankcja nie powinna być stosowana (  zob. wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt I C 430/16, LEX nr 2304416). W dalszej kolejności podkreślić należy, że nawet w razie kontrfaktycznego przyjęcia, że powodowi przysługiwało uprawnienie do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, wykonanie prawa podmiotowego przez powoda należałoby uznać za jego nadużycie z uwagi na jego sprzeczność ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa, a po części również z zasadami współżycia społecznego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>). Jak słusznie wskazuje się w literaturze, sankcja kredytu darmowego opiera się na możliwości złożenia określonego oświadczenia prawnokształtującego, które dopiero modyfikuje istniejący stosunek cywilnoprawny ( zob. T. Czech, Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. III, LEX, Komentarz do art. 45, teza 58 i 59). Istnieje zatem element wykonywania prawa, konieczny dla zastosowania dobrodziejstwa normy powołanego wyżej przepisu. W poruszanej materii aktualność zachowuje część uwag dotyczących celowościowej i systemowej wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45 u)">art. 45 u.k.k.</a> W razie przyjęcia, że kredytodawcy nie przysługuje prawo pobierania odsetek od kredytowanych kosztów, prowadziłoby to do obniżenia RRSO określonego w kontrakcie. Zmiana ta nie miałaby jednak jakiegokolwiek wpływu na sytuację konsumenta. Jeszcze raz przypomnieć należy bowiem, że przesłanką sankcji kredytu darmowego jest nie pobieranie odsetek od kredytowanej prowizji, ale wyłącznie rzekomo błędnie określone RRSO. Nawet w razie przyjęcia również penalnej funkcji sankcji kredytu darmowego nie można tracić z pola widzenia celu wprowadzenia omawianej instytucji, który w pewnym uproszczeniu, można łączyć ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem owego prawa. Ubocznie wskazać należy, że strony w swoich stanowiskach nie powoływały się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> Zauważyć jednak należy, że powyższe rozważania mieściły się w zakresie twierdzeń i dowodów powoływanych przez powoda i pozwanego. Dodatkowo <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> stanowi normę prawa materialnego, które Sąd stosuje z urzędu. Powód podniósł również zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 10;art. 30 ust. 1 pkt. 16 u)">art. 30 ust. 1 pkt 10 i 16 u.k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 49;art. 49 ust. 1 u)">art. 49 ust. 1 u.k.k.</a> poprzez nieokreślenie w treści umowy kredytu procedury i warunków na jakich koszty kredytu mogą ulec zmienia, gdy następuje jego wcześniejsza spłata. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 49;art. 49 ust. 1 u)">art. 49 ust. 1 u.k.k.</a> nie jest przesłanką zastosowania sankcji kredytu darmowego, dlatego powołany przepisy może mieć znaczenie co najwyżej pomocnicze dla analizy postawionego zarzutu. Obowiązkiem pozwanego było zawarcie w treści umowy informacji o prawie konsumenta do spłaty kredytu przed terminem oraz procedurę spłaty kredytu przed terminem, czemu zadośćuczynił. Umowa zawiera bowiem niezbędne informacje w § 6 (k. 17). Stanowisko powoda wskazujące na konieczność pouczenia konsumenta o obniżeniu kosztów kredytu nie znajduje swojego potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Ponadto ustawodawca nawet pośrednio nie wskazał jak szczegółowe muszą być informacje przekazane konsumentowi odnośnie poruszanej problematyki. W ocenie Sądu informacje zawarte w § 6 uznać należy za wystarczające. Podkreślić trzeba, że sam powód nie wskazuje, jak bardzo szczegółowe, a zwłaszcza jaka powinna być konkretna treść informacji zawartych w umowie. Mając na uwadze, że przepisy o sankcji kredytu darmowego mają charakter przynajmniej w części penalny, nie można ich wykładać w sposób rozszerzający i nakładać na kredytodawcę dodatkowych obowiązków, nieprzewidzianych wprost przepisami ustawy o kredycie konsumenckim ( podobnie wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 3 lutego 2020 r., sygn. akt I C 46/19, LEX nr 2784991). Wszelkie zarzuty skierowane przez powoda nie koncentrują się na faktycznej ochronie praw konsumenta i zapewnieniu rzetelnego wykonywania obowiązków informacyjnych przez przedsiębiorcę, ale stanowią próbę sztucznego znalezienia wadliwości umowy. Celem powoda nie jest ochrona słabszej strony stosunku zobowiązaniowego, ale instrumentalne traktowanie przepisów celem zapewnienia sobie źródła dochodu, co stoi w rażącej sprzeczności z ratio legis rozwiązań ustawy o kredycie konsumenckim, jak również świadczy o sprzeczności wykonywania prawa przez powoda z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego. Na uwadze mieć również, że gdyby nawet uznać za wadliwą, to wskazane nie prowadziłoby do jakiegokolwiek uszczerbku po stronie kredytobiorcy co również świadczy o sprzeczności z klauzulami generalnymi zawartymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I ACa 281/19, LEX nr 2712576). Prezentowany w uzasadnieniu model wykładni uwzględnia również fakt, że wszelkie sankcje mające na celu ochronę konsumenta muszą również każdorazowo pozostawać proporcjonalne (art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG, Dz.U.UE.L.2008.133.66). Odnośnie do zasady proporcjonalności podkreślić należy również, że sprzeczne z nią byłoby stosowanie sankcji kredytu darmowego w razie naruszenia obowiązków informacyjnych, które ze względu na ich charakter nie mogą mieć wpływu na zdolność konsumenta do oceny ciążącego na nim zobowiązania ( zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt C-42/15, LEX nr 2146784). Podsumowując powyższe rozważania wskazać należy, że zawierającemu umowę kredytu konsumenckiego nie przysługiwało prawo do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Wskazane prowadzi do wniosku o bezzasadności żądania procesowego. Z uwagi na oddalenie powództwa w całości, to powód stanowił stronę przegrywającą, czego konsekwencją było zasądzenie od niego na rzecz pozwanego kosztów procesu z ustawowymi odsetkiem od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 i 1 1 k.p.c.</a>). Na powyższe koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3 600,00 zł (§ 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, t. jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w wyroku. </div>