II AKa 117/23

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 117/23</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 16 grudnia 2024 roku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA Dorota Tyrała</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA Rafał Kaniok</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) Piotr Gąciarek (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: Katarzyna Kwiatkowska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale prokuratora Jacka Pergałowskiego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. B. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z domu <span class="anon-block">S.</span>, </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294§1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> z dnia 12 grudnia 2022 r., sygn. akt VIII K 202/20</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">J. B.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem opłaty oraz obciąża go wydatkami za postępowanie odwoławcze. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 117/23</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">S. B. (1)</span> oskarżony został o to, że:</p> <p>w okresie od dnia 08 września 2019 roku do dnia 16 września 2019 roku w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> gmina <span class="anon-block">N.</span> oraz na <span class="anon-block">ul. (...)</span> przy skrzyżowaniu z <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">M. N.</span>, usiłował doprowadzić <span class="anon-block"> (...) SA</span> z siedziba przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 294.981,12 PLN poprzez uzyskanie na własną rzecz nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 277.901,12 PLN z tytułu umowy ubezpieczenia OC, nr <span class="anon-block">polisy (...)</span>, przypisanej do samochodu osobowego marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> oraz nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 17.080,00 PLN z tytułu ubezpieczenia AC na rzecz <span class="anon-block">M. N.</span> leasingobiorcy wymienionego pojazdu matki <span class="anon-block">T. (...)</span>, przy czym podstawą wypłaty obu odszkodowań miało być zdarzenie uprzednio spowodowane przez <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">M. N.</span> polegające na tym, że w dniu 08 września 2019 roku, na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> przy skrzyżowaniu z <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>, <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">M. N.</span> umyślnie spowodowali kolizję kierowanego przez <span class="anon-block">D. P.</span> samochodu osobowego <span class="anon-block">marki M. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, który to samochód <span class="anon-block">S. B. (1)</span> uprzednio udostępnił w tym celu <span class="anon-block">D. P.</span>, z kierowanym przez <span class="anon-block">M. N.</span> samochodem osobowym marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, objętym umową ubezpieczenia OC nr <span class="anon-block">polisy (...)</span> oraz ubezpieczeniem AC, po czym <span class="anon-block">S. B. (1)</span> w dniu 09 września 2019 roku zgłosił uszkodzenia pojazdu matki <span class="anon-block">M. Q.</span> jako powstałe w wyniku powyższej, zaistniałej rzekomo w sposób przypadkowy z winy <span class="anon-block">M. N.</span> kolizji drogowej ubezpieczycielowi <span class="anon-block"> (...) SA</span> w celu uzyskania wypłaty odszkodowania OC przypisanego do pojazdu marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, zaś <span class="anon-block">M. N.</span> w dniu 16 września 2019 roku telefonicznie zgłosił uszkodzenia powstałe w tym samym pojeździe w celu uzyskania wypłaty z tytułu ubezpieczenia AC, przy czym do wypłacenia obu odszkodowań nie doszło z uwagi na negatywną weryfikację okoliczności przedmiotowego zdarzenia drogowego przez przedstawicieli pokrzywdzonego ubezpieczyciela</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">D. P.</span> oskarżony zostało o to, że:</p> <p>w okresie od dnia 08 września 2019 roku do dnia 16 września 2019 roku w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> gmina <span class="anon-block">N.</span> oraz na <span class="anon-block">ul. (...)</span> przy skrzyżowaniu z <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. N.</span> i <span class="anon-block">S. B. (1)</span> usiłował doprowadzić <span class="anon-block"> (...) SA</span> z siedziba przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 294.981,12 PLN poprzez uzyskanie na rzecz <span class="anon-block">S. B. (1)</span> nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 277.901,12 PLZ z tytułu umowy ubezpieczenia OC, nr <span class="anon-block">polisy (...)</span>, przypisanej do samochodu osobowego marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> oraz nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 17.080,00 PLN z tytułu ubezpieczenia AC na rzecz <span class="anon-block">M. N.</span> leasingobiorcy wymienionego pojazdu matki <span class="anon-block">T. (...)</span>, przy czym podstawą wypłaty obu odszkodowań miało być zdarzenie uprzednio spowodowane przez <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">M. N.</span> polegające na tym, że w dniu 08 września 2019 roku, na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> przy skrzyżowaniu z <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>, <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">M. N.</span> umyślnie spowodowali kolizję kierowanego przez <span class="anon-block">D. P.</span> samochodu osobowego <span class="anon-block">marki M. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, który to samochód <span class="anon-block">S. B. (1)</span> uprzednio udostępnił w tym celu <span class="anon-block">D. P.</span>, z kierowanym przez <span class="anon-block">M. N.</span> samochodem osobowym marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, objętym umową ubezpieczenia OC nr <span class="anon-block">polisy (...)</span> oraz ubezpieczeniem AC, po czym <span class="anon-block">S. B. (1)</span> w dniu 09 września 2019 roku zgłosił uszkodzenia pojazdu matki <span class="anon-block">M. Q.</span> jako powstałe w wyniku powyższej, zaistniałej rzekomo w sposób przypadkowy z winy <span class="anon-block">M. N.</span> kolizji drogowej ubezpieczycielowi <span class="anon-block"> (...) SA</span> w celu uzyskania wypłaty odszkodowania OC przypisanego do pojazdu marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, zaś <span class="anon-block">M. N.</span> w dniu 16 września 2019 roku telefonicznie zgłosił uszkodzenia powstałe w tym samym pojeździe w celu uzyskania wypłaty z tytułu ubezpieczenia AC, przy czym do wypłacenia obu odszkodowań nie doszło z uwagi na negatywną weryfikację okoliczności przedmiotowego zdarzenia drogowego przez przedstawicieli pokrzywdzonego ubezpieczyciela</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">M. N.</span> oskarżony zostało o to, że:</p> <p>w okresie od dnia 08 września 2019 roku do dnia 16 września 2019 roku w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> gmina <span class="anon-block">N.</span> oraz na <span class="anon-block">ul. (...)</span> przy skrzyżowaniu z <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">S. B. (1)</span> usiłował doprowadzić <span class="anon-block"> (...) SA</span> z siedziba przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 294.981,12 PLN poprzez uzyskanie na rzecz <span class="anon-block">S. B. (1)</span> nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 277.901,12 PLZ z tytułu umowy ubezpieczenia OC, nr <span class="anon-block">polisy (...)</span>, przypisanej do samochodu osobowego marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> oraz nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 17.080,00 PLN z tytułu ubezpieczenia AC na własną rzecz, przy czym podstawą wypłaty obu odszkodowań miało być zdarzenie uprzednio spowodowane przez <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">M. N.</span> polegające na tym, że w dniu 08 września 2019 roku, na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> przy skrzyżowaniu z <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>, <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">M. N.</span> umyślnie spowodowali kolizję kierowanego przez <span class="anon-block">D. P.</span> samochodu osobowego <span class="anon-block">marki M. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, który to samochód <span class="anon-block">S. B. (1)</span> uprzednio udostępnił w tym celu <span class="anon-block">D. P.</span>, z kierowanym przez <span class="anon-block">M. N.</span> samochodem osobowym marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, objętym umową ubezpieczenia OC nr <span class="anon-block">polisy (...)</span> oraz ubezpieczeniem AC, po czym <span class="anon-block">S. B. (1)</span> w dniu 09 września 2019 roku zgłosił uszkodzenia pojazdu matki <span class="anon-block">M. Q.</span> jako powstałe w wyniku powyższej, zaistniałej rzekomo w sposób przypadkowy z winy <span class="anon-block">M. N.</span> kolizji drogowej ubezpieczycielowi <span class="anon-block"> (...) SA</span> w celu uzyskania wypłaty odszkodowania OC przypisanego do pojazdu marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, zaś <span class="anon-block">M. N.</span> w dniu 16 września 2019 roku telefonicznie zgłosił uszkodzenia powstałe w tym samym pojeździe w celu uzyskania wypłaty z tytułu ubezpieczenia AC, przy czym do wypłacenia obu odszkodowań nie doszło z uwagi na negatywną weryfikację okoliczności przedmiotowego zdarzenia drogowego przez przedstawicieli pokrzywdzonego ubezpieczyciela</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2022 roku (sygn. akt XII K 202/20) uznał wszystkich oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanych im czynów, przy czym ustalił, że czyny każdego z oskarżonych składały się z zachowań podjętych w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> skazał ich, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 kk</a> wymierzył:</p> <p>1)  oskarżonemu <span class="anon-block">S. B. (1)</span> karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł jedna stawka</p> <p>2)  oskarżonemu <span class="anon-block">D. P.</span> karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł jedna stawka</p> <p>3)  oskarżonemu <span class="anon-block">M. N.</span> karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł jedna stawka.</p> <p>Ponadto Sąd Okręgowy zasądził od każdego z oskarżonych należną opłatę na rzecz Skarbu Państwa oraz obciążył ich kosztami sądowymi.</p> <p>Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. B. (1)</span>.</p> <p>W apelacji obrońca zarzucił wyrokowi Sądu I instancji obrazę przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia to jest:</p> <p>1)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> poprzez dowolną, a swobodną ocenę dowodów z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> polegającą na częściowym uznaniu ich a niewiarygodne podczas gdy wyjaśnienia te pozostają w spójności z zebranymi i ujawnionymi w sprawie dowodami, a logika i doświadczenie życiowe wskazują, że należy je uznać za całkowicie wiarygodne.</p> <p>2)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a> poprzez ustalenie okoliczności faktycznych sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego z wyeliminowaniem opinii biegłego ds. techniki samochodowej, określającej rzetelnie wysokość potencjalnej szkody-bez umotywowania takiego stanowiska w wyroku.</p> <p>3)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">art. 366 kpk</a> polegające na ich niezastosowaniu przez Sąd poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z pisemnej opinii biegłego ds. techniki samochodowej na okoliczność ustalenia wartości niekorzystnego rozporządzenia mieniem.</p> <p>4)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> polegającą na wadliwej ocenie materiału dowodowego poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgormadzonego w spawie materiału dowodowego, dokonaną z uchybieniem zasadzie prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez przyznanie wiarygodności zeznaniom świadka <span class="anon-block">P. G.</span> w zakresie tego, że nie kojarzył on oskarżonego <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>5)  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treści polegający na przyjęciu, iż oskarżony <span class="anon-block">S. B. (1)</span> działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził <span class="anon-block"> (...) SA</span> w błąd co do okoliczności powstania szkody, podczas gdy w materiale dowodowym brak jest jakiekolwiek dowodu potwierdzającego nie tylko „z góry powzięty zamiar” ale w ogóle jakikolwiek zamiar wyłudzenia odszkodowania po stronie oskarżonego czy też wprowadzenia w błąd ubezpieczyciela</p> <p>Na tej podstawie obrońca wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w całości co do <span class="anon-block">S. B. (1)</span> i uniewinnienie oskarżonego.</p> <p>Na wypadek niepodzielenia powyższych zarzutów obrońca sformułował na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 kpk</a> zarzut ewentualny obrazy prawa materialnego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> poprzez zastosowanie tego artykułu do stanu faktycznego polegającego na upozorowaniu zniszczenia pojazdu, mimo, że tak ustalony stan faktyczny nie zawierał znamion czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> ani w żadnym innym przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego</a>. W razie uwzględnienia zarzutu ewentualnego obrońca wnosił o zmianę kwalifikacji czynu i wymierzenie łagodniejszej kary.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">S. B. (1)</span> okazała się niezasadna i jako taka nie mogła doprowadzić do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy wszechstronnie przeprowadził postępowanie dowodowe, niepomijając żadnej okoliczności istotnej dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Ujawniony w sprawie materiał dowodowy Sąd I instancji poddał wnikliwej ocenie przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena ta nie wykazuje cech dowolności.</p> <p>Istota zarzutów sformułowanych przez obrońcę sprowadza się do tego, że oskarżony <span class="anon-block">S. B. (1)</span> według skarżącego nie miał świadomości, ze doszło do upozorowanej kolizji i tym samym zgłaszając szkodę w swoim pojeździe nie działał w zamiarze wyłudzenia nienależnego odszkodowania od zakładu ubezpieczeń.</p> <p>Przed przystąpieniem do oceny zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> polegającą na odmowie wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> poczynić należy założenie wstępnie. Sąd Okręgowy w oparciu o dowody w postaci opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji zdarzeń oraz ruchu drogowego, dokumentację z postępowania szkodowego <span class="anon-block"> (...) SA</span>, a także zeznania świadka <span class="anon-block">M. K.</span> ustalił w sposób prawidłowy i pewny, że do uszkodzeń obu pojazdów (kierowanego przez oskarżonego <span class="anon-block">M. N.</span> samochodu <span class="anon-block">T. (...)</span> kierowanego przez oskarżonego <span class="anon-block">D. P.</span> samochodu <span class="anon-block">M. Q.</span>) nie mogło dojść w warunkach opisanych przez obu kierujących. Ocena ta nie budzi wątpliwości. Okoliczność ta nie była kwestionowana w apelacji obrońcy. Skoro zatem kolizja obu w/w pojazdów nie miała miejsca w podanych przez obu kierujących okolicznościach i została ona upozorowana, to należało postawić sobie pytanie, kto mógł być beneficjentem z tytułu odszkodowania wypłaconego za szkody samochodach <span class="anon-block">T. (...)</span> i <span class="anon-block">M. Q.</span>. Nie może budzić wątpliwości, że osobą, która skorzystałaby na likwidacji szkody w pojeździe <span class="anon-block">M. (...)</span> byłby jego właściciel – <span class="anon-block">S. B. (1)</span>. Żaden z pozostałych oskarżonych ani inna osobą nie mógłby skorzystać na likwidacji szkody w pojeździe <span class="anon-block">M. Q.</span>. Dopiero przy uwzględnieniu tych okoliczności uznać należy, iż zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> poprzez dowolną ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">S. B. (1)</span> jest zupełnie chybiony. Sąd Okręgowy poddał wyjaśnienia oskarżonego ocenie spełniającej warunki zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Ocena ta jest wszechstronna, uwzględnia wnioski wypływające z innych uznanych przez Sąd za wiarygodne dowodów, a ponadto jest ona zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.</p> <p>Oceny dokonanej przez Sąd I instancji nie podważa bezgotówkowy sposób rozliczenia szkody, jaki miał być zastosowany przy likwidacji szkody w samochodzie <span class="anon-block">M. Q.</span>. Po pierwsze bowiem, sposób likwidacji szkody mógł być zmieniony w toku dalszego postępowania prowadzonego przez zakład ubezpieczeń. Po drugie zaś, choć kwestia ewentualnej odpowiedzialności właściciela warsztatu mającego pośredniczyć w likwidacji szkody, wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania, to jednak z wybranego przez oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> sposobu likwidacji szkody, nie można wyprowadzać wniosku, iż nie odniósłby on korzyści majątkowej w razie gdyby jego zamiar doszedł do skutku.</p> <p>Podkreślić należy także, iż oskarżony <span class="anon-block">D. P.</span>, niebędący właścicielem żadnego z samochodów, które miały uczestniczyć w kolizji, nie mógłby odnieść (bez współudziału w całym przedsięwzięciu oskarżonego <span class="anon-block">B.</span>) żadnej korzyści z tytułu spowodowania uszkodzeń w pojeździe <span class="anon-block">M. Q.</span>. Z kolei korzyść jaką mógłby odnieść kierujący samochodem <span class="anon-block">T. (...)</span> <span class="anon-block">M. N.</span> byłaby ograniczona jedynie do wypłaty odszkodowana z jego własnej polisy AC powiązanej z pojazdem <span class="anon-block">T. (...)</span>. Tak więc jedynym beneficjentem z tytułu likwidacji szkody związanej z uszkodzeniem samochodu <span class="anon-block">M. Q.</span> mógł być tylko i wyłącznie jego właściciel – oskarżony <span class="anon-block">S. B. (1)</span>.</p> <p>Nie znajduje uzasadnienia zawarty w punktach II i III apelacji zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ds. techniki samochodowej, co miało stanowić obrazę przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 167;art. 193;art. 193 § 1;art. 193 § 366)">art. 7, 167, 193 § 1 i 366 kpk</a>, a także <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a>. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 kpk</a> sąd dopuszcza dowód z opinii biegłego, gdy stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych. W sprawie niniejszej sytuacja taka, w toku postępowania przed Sądem Okręgowym nie zaistniała. Ustalona przez ubezpieczyciela wstępna wycena naprawy samochodu <span class="anon-block">M. Q.</span> nie jest okolicznością wymagającą zasięgania opinii biegłego. Rzecz bowiem nie w tym, czy wycena ta była prawidłowa, a w tym, że oskarżony <span class="anon-block">B.</span>, zgłaszając szkodę z upozorowanej kolizji drogowej liczył na uzyskanie korzyści z tytułu likwidacji szkody. Wartość szkody ustala co do zasady zakład ubezpieczeń. Gdyby nie odmowa likwidacji szkody przez <span class="anon-block"> (...) SA</span> oskarżony nie zakwestionowałby korzystnej dla niego wyceny. Nie było zatem ani potrzeby ani konieczności zasięgania przez Sąd Okręgowy opinii biegłego w przedmiotowej kwestii, Zarzuty obrazy wskazanych wyżej przepisów okazały się całkowicie chybione.</p> <p>Wskazać należy także, że obrońca podnosząc w apelacji zarzut nieprzeprowadzenia przez Sąd I instancji z urzędu dowodu z opinii biegłego ds. techniki samochodowej, na okoliczność ustalenia wartości niekorzystnego rozporządzenia mieniem uczynił to wbrew zakazowi zawartemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 3 a)">art. 427 § 3a kpk</a>. Ewentualne przeprowadzenie dowodu tego rodzaju nie przesądzałby o winie oskarżonego lub jej braku, a prowadzić mógłby jedynie do innego określenia kosztu naprawienia szkody w samochodzie oskarżonego <span class="anon-block">B.</span>. Nie był to zatem dowód dotyczący okoliczności mającej istotne znaczenie dla ustalenia, czy czyn stanowił przestępstwo. Z tego powodu stawienie w apelacji zarzutu nieprzeprowadzenia z urzędu przez Sąd I instancji dowodu z opinii biegłego ocenić należało jako niedopuszczalne z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 3 a)">art. 427 § 3a kpk</a>.</p> <p>Chybiony jest również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który zdaniem skarżącego miał polegać na uznaniu, że oskarżony usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o znacznej wartości. W uzasadnieniu tego zarzutu zawartego w punkcie III apelacji autor popada w swoistą sprzeczność logiczną. Czyni on bowiem w istocie zarzut Sądowi Okręgowemu, że nie potraktował oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> jak uczciwego właściciela pojazdu nieoczekującego nic więcej ponad zgodne z prawem i utrwalonym orzecznictwem naprawienie szkody. Argumenty odwołujące się do wypracowanych w orzecznictwie sądowym zasad likwidacji szkody i do sposobu postępowania zakładu ubezpieczeń w przypadku zaistnienia tzw. szkody całkowitej miałyby zastosowanie w przypadku sporu zawisłego przed sądem cywilnym o wysokość kwoty jaką obowiązany jest uiścić zakład ubezpieczeń z tytułu swojej odpowiedzialności. Przywołane w uzasadnieniu apelacji poglądy i zapatrywania prawne nie mają jednakże wpływu na odpowiedzialność karną oskarżonego <span class="anon-block">S. B. (1)</span>. Odwołać w tym miejscu należy się raz jeszcze do kwestii zasadniczej w niniejszym postępowaniu: Kolizja obu pojazdów (<span class="anon-block">T. A.</span> i <span class="anon-block">M. (...)</span>) nie była dziełem przypadku. Nie doszło do niej na skutek błędnej oceny odległości czy też prędkości przez któregokolwiek z kierowców. Ta kolizja została zainscenizowana na potrzeby uzyskania nienależnych odszkodowań z zakładu ubezpieczeń. Tak więc w tym kontekście nie można oceniać postawy oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> i zaakceptowanej przez niego wyceny szkody przez pryzmat wypracowanych w orzecznictwie i literaturze fachowej prawidłowych i uczciwych zasad określania wysokości szkody w uszkodzonych pojazdach. Celem <span class="anon-block">S. B. (1)</span> (tak jak i pozostałych oskarżonych) było od początku uzyskanie nienależnego odszkodowania za szkodę, która została celowo wyrządzona w pojeździe oskarżonego. Tak więc zupełnie poza przedmiotem postępowania jest zarzut z punktu III apelacji i argumenty przywołane dla jego uzasadnienia.</p> <p>Za niezasadny należało uznać także zarzut IV mający polegać na obrazie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> poprzez dowolną, a swobodną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadka <span class="anon-block">P. G.</span>, a w szczególności tej ich części, w której świadek odnosi się do znajomości z oskarżonym <span class="anon-block">D. P.</span>. Jest to kwestia indyferentna dla ustalenia odpowiedzialności karnej oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> za zarzucany mu w akcie oskarżenia czyn. To czy świadek <span class="anon-block">G.</span> znał się czy też nie z oskarżonym <span class="anon-block">P.</span> w żaden sposób nie wpływa na ocenę zachowania oskarżonego. Nawet gdyby – czysto hipotetycznie – założyć, że świadek <span class="anon-block">G.</span> mijał się z prawdą zeznając na okoliczność tego czy zna oskarżonego <span class="anon-block">P.</span>, to nie sposób dostrzec racjonalnego związku pomiędzy kwestią znajomości <span class="anon-block">P. G.</span> i <span class="anon-block">D. P.</span>, a odpowiedzialnością oskarżonego <span class="anon-block">B.</span>. Niezależnie, od tego czy świadek <span class="anon-block">P. G.</span> i oskarżony <span class="anon-block">D. P.</span> znali się czy też nie, beneficjentem z tytułu naprawienia szkody w pojeździe <span class="anon-block">M. (...)</span> byłby oskarżony <span class="anon-block">B.</span>.</p> <p>Zarzut V polegający na błędnym ustalenia stanu faktycznego w zakresie przypisania winy oskarżonemu <span class="anon-block">B.</span> stanowi w istocie powtórzenie wcześniejszego zarzutu dokonania przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarzut ten stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez Sąd Okręgowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji dokonał kompleksowej i wnikliwej oceny całości materiału dowodowego i poddał ocenie ujawnione w sprawie dowody, w tym wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> i pozostałych oskarżonych w sposób określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, nieprzekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Niezasadny okazał się także zarzut VI . Sąd Okręgowy nie dopuścił się obrazy prawa materialnego i trafnie zakwalifikował czyn każdego z oskarżonych nie tylko jako usiłowanie doprowadzenia pokrzywdzonego zakładu ubezpieczeń do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, ale także jako oszustwo ubezpieczeniowe z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a>. Działanie <span class="anon-block">S. B. (2)</span> polegające wspólnym z pozostałymi oskarżonym celowym spowodowaniem uszkodzeń obu pojazdów, a następnie zgłoszenia ich do zakładu ubezpieczeń jako powstałych w wyniku kolizji było dokładnie tym, o czym stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 298;art. 298 § 1)">art. 298 § 1 kk</a> – to jest spowodowaniem zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania, w celu uzyskania nienależnego świadczenia z tytułu ubezpieczenia. Przyjęta przez Sąd Okręgowy kwalifikacja prawna czynu każdego z oskarżonych nie budzi żadnych wątpliwości i jako w pełni prawidłowa nie mogła ulec zmianie.</p> <p>Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji w sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności przemawiające za koniecznością ponownego przeprowadzenia przewodu sądowego przed Sądem I instancji.</p> <p>Sąd Apelacyjny nie znalazł także żadnych podstaw do ingerencji w wysokość wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i kary grzywny. Wymiar kar odpowiada okolicznościom sprawy i nie nosi cech rażącej niewspółmierności.</p> <p>Sąd zasądził od oskarżonego opłatę w wysokości zgodnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 4;art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U z 2023 poz. 123) oraz obciążył go na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> wydatkami za postępowanie odwoławcze</p> <p>Z tych wszystkich powodów Sąd Apelacyjny orzekł jak wyroku.</p> </div>