XI GC 341/24

Common courts2025-01-28

Case number

XI GC 341/24

Judgment date

2025-01-28

Type

REGULATION

Legal basis

Judgment text

Sygn. akt XI GC 341/24 <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Powódka Gmina P. wniosła przeciwko pozwanej A. B. i pozwanemu O. M. o zapłatę solidarnie kwoty 1406,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: - 697,99 zł od dnia 16 listopada 2023 r. do dnia zapłaty; - 697,99 zł od dnia 16 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty; - 10,94 zł od dnia 29 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że strony zawarły umowę dzierżawy lokalu użytkowego, zaś pozwani zaprzestali regulowania należności umownych. Nakazem zapłaty z dnia 16 stycznia 2024 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. W stosunku do pozwanej A. B. nakaz zapłaty uprawomocnił się z dniem 16 stycznia 2024 r. W przepisanym terminie pozwany O. M. wniósł sprzeciw, zaskarżając nakaz w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu zakwestionował roszczenie co do zasady jak i wysokości, podnosząc zarzut niewykazania roszczenia, wobec nieopatrzenia faktur VAT podpisem wystawcy. W toku postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 4 kwietnia 2018 r. powódka Gmina P. (wydzierżawiający) zawarła z pozwanym O. M. i pozwaną A. B., prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej (...) cywilna A. B., O. M. w S. (dzierżawca) umowę dzierżawy nr DG. 41/18 dzierżawy gruntu zabudowanego na targowisku gminnym, położonym w P., ul. PCK- Piłsudskiego o pow. 21703 ha oznaczonej jako działki: - nr 39 zapisana w księdze wieczystej KW nr (...); - nr (...) zapisana w księdze wieczystej KW nr (...); - nr (...) zapisana w księdze wieczystej KW nr (...). Grunt o powierzchni 19,80 m 2 zabudowany pawilonem oznaczonym na szkicu sytuacyjnym targowiska jako pawilon nr 46, przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej. Strony ustaliły czynsz dzierżawny na kwotę 515,99 zł netto powiększony o należny podatek VAT, stanowiący iloczyn powierzchni i stawki (19,80 m 2 x 26,06 zł/m 2), płatny do 15 dnia każdego miesiąca za miesiąc bieżący na konto powódki. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Bezsporne, a nadto dowód: - umowa z dnia 4 kwietnia 2018 r. k. 8v.-10. Aneksem z dnia 1 stycznia 2023 r., DG. 2/22, strony zmodyfikowały wysokość czynszu dzierżawnego do kwoty 567,47 zł + VAT (19,80 m 2 x 28,66 zł/m 2). Bezsporne, a nadto dowód: - aneks z dnia 1 stycznia 2023 r. k. 11. Zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2023 r. nr (...) Burmistrza P. w sprawie ustalenia wysokości kosztów wezwania i zasad jego poboru, koszt jednostkowy sporządzenia i wysyłki wezwania do zapłaty należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny ustalono w wysokości 10,94 zł. Bezsporne, a nadto dowód: - zarządzenie z dnia 30 czerwca 2023 r. k. 13; - kalkulacja k. 14. Z tytułu czynszu dzierżawnego powódka wystawiła na rzecz pozwanych 2 faktury VAT: - dnia 3 listopada 2023 r. fakturę VAT nr (...) na kwotę 697,99 zł brutto, tytułem dzierżawy gruntu na targowisku gminnym zabudowanego pawilonem za miesiąc listopad 2023 r., z terminem płatności do dnia 15 listopada 2023 r.; - dnia 5 grudnia 2023 r. fakturę VAT nr (...) na kwotę 697,99 zł brutto, tytułem dzierżawy gruntu na targowisku gminnym zabudowanego pawilonem za miesiąc grudzień 2023 r., z terminem płatności do dnia 15 grudnia 2023 r. Dowód: - faktury VAT k. 11v.-12. Dnia 3 stycznia 2024 r. powódka wezwała pozwanych do zapłaty łącznej kwoty 1406,92 zł, na którą składały się należności wynikające z faktur VAT (2 x 697,99 zł) oraz kwota 10,94 zł tytułem kosztów wezwania, w terminie 7 dni. Bezsporne, a nadto dowód: - pismo z dnia 3 stycznia 2024 r. z dowodem nadania i doręczenia k. 12v. Sąd zważały, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Powódka żądała zapłaty czynszu dzierżawnego. Podstawę swojego roszczenia wywodziła z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 693;art. 693 § 1)">art. 693§1 k.c.</a> zgodnie z którym przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. W sprawnie nie było sporu co do zawarcia umowy, jej treści w tym umówionego czynszu. Jedynym zarzutem pozwanego było złożenie przez powódkę niepodpisanej faktury vat. Podniesione przez pozwanego zarzuty okazały się nieuzasadnione, przede wszystkim z uwagi na to, że wysokości, sposób i termin zapłaty czynszu regulowała sama umowa (§3). Tym samym nie miało znaczenia czy powódka wystawiała jakiekolwiek faktury, gdyż pozwany był zobowiązany do zapłaty czynszu z góry do 15. dnia miesiąca, na rzecz powódki. Zapłata nie była w żaden sposób uzależniona od wystawienia, czy doręczenia faktur. Dodatkowo jedynie można wskazać, że faktury VAT korespondowały z umową oraz aneksem z dnia 1 stycznia 2023 r. Obowiązujące przepisy - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110680360" title="Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług - Dz. U. z 2011 r. Nr 68, poz. 360 ()">rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług</a> ( Dz. U. z roku 2011 , nr 68 , poz. 360 z późn. zm. ) określają wprost w § 5 elementy, które powinna zawierać faktura VAT . Przepis ten wśród tych niezbędnych elementów nie przewiduje w ogóle wymogu jej podpisu przez odbiorcę faktury, a tym samym na odbiorcy faktury nie ciąży w ogóle obowiązek kwitowania jej odbioru. Tak więc skuteczność podpisu faktury przez odbiorcę (w zakresie jego reprezentacji) co do zasady nie tylko nie wpływa na ważność i skuteczność wystawienia takiej faktury, ale także tym bardziej na skuteczność i ważność stosunku podstawowego, na podstawie którego została ona wystawiona przez jej wystawcę. W orzecznictwie przyjmuje się wprawdzie, że wystawienie faktury, a następnie jej przyjęcie przez kontrahenta bez żadnych korekt i zastrzeżeń daje podstawę do przyjęcia i domniemania ,że dokonywane zapisy w fakturach są odzwierciedleniem rzeczywistego stanu ( por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1992 r. III CZP 56/92 OSNC 1992/12/219 , wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1987 r. IV CR 461/86 , LEX nr 8802 ). Należy tu także wskazać, że chociaż faktura stanowi jedynie dokument księgowy, rozliczeniowy i nie stanowi ona umowy sprzedaży jako takiej, dokumentu określającego warunki umowy wiążące jej strony i mającego w tym zakresie pierwszeństwo przed dokonanymi wcześniej między stronami umowy uzgodnieniami jej warunków, jeżeli takowe w ogóle miały miejsce ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 lutego 1993 r. , I ACr 2/93 ,OSA 1993/6/35 wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 1993 r. , I ACr 12/93, OSA 1993/6/42 ), to może ona stanowić i stanowi jeden z dowodów świadczących o zawarciu takiej umowy między stronami i jej warunkach . Również kwota stanowiąca opłatę za skierowane do pozwanych wezwanie do zapłaty została wykazana przedłożonym przez powódkę zarządzeniem Burmistrza P. z dnia 30 czerwca 2023 r. Tym samym w pkt I należało zasądzić od pozwanego cała dochodzoną kwotę tj. 1406,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: - 697,99 zł od dnia 16 listopada 2023 r. do dnia zapłaty; - 697,99 zł od dnia 16 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty; - 10,94 zł od dnia 29 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, ze wskazaniem, że pozwany odpowiada solidarnie z A. B., wobec której wydany w sprawie XI GNc 221/24 nakaz zapłaty uprawomocnił się z dniem 16 stycznia 2024 r. Podstawę prawną orzeczenia o odsetkach ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, zasądzonych w pkt I wyroku, stanowi art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 684), zgodnie z którym w transakcjach handlowych- z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Faktury, które zostały wystawione tytułem, określały termin zapłaty, zatem zasadne było zasądzenie odsetek od dnia następnego. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajduje podstawę prawną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1;art. 108 § 1 zd. 1)">art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a>, który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Strona pozwana przegrała sprawę w całości, a zatem winna jest zwrócić powódce koszty procesu w łącznej kwocie 370 zł, ze wskazaniem, że pozwany O. M. odpowiada solidarnie z A. B. do kwoty 280 zł (zasądzonej w nakazie zapłaty), wobec której wydany w sprawie XI GNc 221/24 nakaz zapłaty uprawomocnił się z dniem 16 stycznia 2024 r. Rozstrzygniecie zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 226(2) § 2 pkt. 3)">pkt III</a> oparte zostało na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 226(2);art. 226(2) § 1;art. 226(2) § 2;art. 226(2) § 2 pkt. 1)">art. 226 2§1 i 2, pkt 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 163;art. 163 § 1)">art. 163 §1 k.p.c.</a> - ilekroć zachowanie strony w świetle okoliczności sprawy wskazuje na nadużycie przez nią prawa procesowego, sąd poucza ją o możliwości zastosowania wobec niej środków, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 226(2) § 2)">§ 2</a>. W przypadku gdy sąd stwierdzi nadużycie przez stronę prawa procesowego, może w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie: 1) stronę nadużywającą skazać na grzywnę; Natomiast jeżeli kodeks przewiduje grzywnę bez określenia jej wysokości, grzywnę wymierza się w kwocie do trzech tysięcy złotych. Grzywny ściąga się w drodze egzekucji sądowej na rzecz Skarbu Państwa. Zachowanie pozwanego w toku procesu jak i na kanwie innych rozpoznawanych spraw z udziałem pozwanego, stanowiło jednoznacznie nadużycie prawa procesowego. Niemal każde pismo pozwanego dotknięte było bowiem brakami formalnym, poczynając od sprzeciwu od nakazu zapłaty, aż do wniosku o uzasadnienie wyroku. Mimo wielokrotnych pouczeń, (k. 19-20, 33, 52 i następne), pozwany permanentnie składał pisma zawierające braki formalne, a w szczególności brak podpisu. Należy przy tym zauważyć, że pozwany jest przedsiębiorcą, często występujący w sporach sądowych, więc jest oczywistym (niezależne nawet od doręczanych mu pouczeń), że doskonale wiedział, iż podstawowym wymogiem pisma jest podpis składającego. Nadto w toku procesu, pozwany składał zażalenia nawet na postanowienie niezaskarżalne, o czym również był pouczany. Zażalenie takie również zostało uznane za złożone jedynie dla zwłoki i stanowiące nadużycie prawa, o czym pozwany był zawiadomiony (k. 111). Takie działania pozwanego jednoznacznie zmierzały i w istocie przedłużyły postępowanie w sprawie, w której pozwany nie zgłaszał żadnych zarzutów merytorycznych przeciwko żądaniu pozwu. Taka postawa strony procesu nie może być akceptowana zważywszy słuszne interesy drugiej strony procesu, jak i szeroko rozumiany interes obrotu gospodarczego, czemu wyraz dał ustawodawca w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 226(2);art. 226(2) § 1;art. 226(2) § 2)">art. 226 2§1 i 2 kpc</a>. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> 1. (...) 2. (...) 3. (...) </div>