II Ca 1729/24

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 stycznia 2025 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodnicząca: sędzia Alina Szymanowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. w Poznaniu</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Bank (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. W.</span> (<span class="anon-block">W.</span>)</p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Obornikach</p> <p>z dnia 23 lipca 2024 r.</p> <p>sygn. akt I C 90/24</p> <p>I.  oddala apelację;</p> <p>II.  przyznaje radcy prawnemu <span class="anon-block">K. K.</span> ze środków Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Obornikach kwotę 442,80 zł (w tym 23% podatku VAT) z tytułu wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w instancji odwoławczej;</p> <p>III.  nakazuje ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Obornikach kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote 80/100) z tytułu wydatków obejmujących wynagrodzenie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w instancji odwoławczej.</p> <p>Alina Szymanowska</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block"> (...) Bank (...) S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> wniósł pozew przeciwko <span class="anon-block">M. W.</span>, domagając się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kwoty 6.508,22 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi od kwoty 5.726,30 zł od dnia 6 października 2022 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów poniesionych w elektronicznym postępowaniu upominawczym.</p> <p>W dniu 30 marca 2023 r. w Sądzie Rejonowym w Obornikach został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodnie z żądaniem pozwu (k. 44).</p> <p>Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2024 r. ustanowiono dla pozwanego kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu w osobie radcy prawnego (k. 72).</p> <p>Strona pozwana złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym zaskarżyła nakaz zapłaty w całości, domagając się oddalenia powództwa, zasądzenia na rzecz pozwanego kosztów procesu, ewentualnie nieobciążania go kosztami oraz przyznania kuratorowi wynagrodzenia według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu swego stanowiska pozwany wskazał, że dowody przedłożone przez powoda nie dają podstaw do uwzględnienia powództwa. Zakwestionował skuteczność zawartej umowy, albowiem nie wiadomo kto ją zawierał w imieniu banku i czy osoba ta była należycie umocowana. Powód nie wykazał też, że umowa została zawarta w lokalu przedsiębiorstwa, ani nie udowodnił istnienia wierzytelności. Wyciąg z ksiąg bankowych nie ma mocy dokumentu urzędowego, a pozwany zaprzeczył, by wskazane w nim kwoty zostały wyliczone prawidłowo. Powód nie udowodnił, że umowa została skutecznie rozwiązana, albowiem wskazana w piśmie stanowiącym wypowiedzenie przyczyna nie stanowi żadnej z tych, które enumeratywnie zostały wymienione w punkcie 71 umowy. Nadto wypowiedzenie nie zostało poprawnie doręczone, ponieważ pozwany nie przebywał już pod wskazanym w piśmie adresem i zaprzeczył, by osoba, która odebrała korespondencję była do tego upoważniona. Nadto powód nie załączył dokumentów, z których wynikałoby, że osoba, która z ramienia banku podpisała się pod wypowiedzeniem i wezwaniem do zapłaty była do tego upoważniona (k. 82-83).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w wyroku z dnia 23 lipca 2024 r. </strong> </p> <p>- w punkcie I. oddalił powództwo;</p> <p>- w punkcie II. przyznał radcy prawnemu <span class="anon-block">K. K.</span> wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w wysokości 885,60 zł (w tym 23% podatku VAT), którą to kwotę nakazał wypłacić z zaliczki uiszczonej przez powoda.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł powód. Powód zaskarżył orzeczenie w całości i zarzucił:</p> <p>I.  naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez uznanie przez Sąd, iż powód przedstawił niewystarczający materiał dowodowy niepozwalający na ocenę podniesionego w sprawie zarzutu niewykazania roszczenia co do zasady;</p> <p>II.  naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> poprzez przyjęcie, że powód powinien wykazać datę i wysokość wpłat minimalnych podczas gdy jak wynika z wyliczeń przedstawionych przez powoda znaczna część kwot określonych wyciągami została spłacona;</p> <p>III.  naruszenie prawa procesowego, tj. tym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> przez błędną ocenę dowodów polegającą na przyjęciu, że powód zamierzał udowodnić zasadność i wysokość roszczenia wyłącznie za pomocą wyciągu z ksiąg banku, które jako dokument prywatny nie korzystają z domniemania prawdziwości, przy jednoczesnym pominięciu, że fakt zawarcia umowy oraz wysokość zobowiązania powód wykazał załączoną do akt sprawy umową oraz szczegółowym wyliczeniem roszczenia potwierdzając istnienie oraz wysokość zobowiązania.</p> <p>Wobec powyższego powód wniósł o zmianę wyroku z dnia 23 lipca 2024 r. oraz wydanie wyroku zasądzającego roszczenie zgodnie z pozwem bądź ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto powód domagał się zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych w tym również kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Apelacja okazała się bezzasadna.</strong> </p> <p>Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa jest rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, jako sprawa o świadczenie, której wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych. W związku z tym rozpoznanie apelacji, która w postępowaniu uproszczonym ma charakter apelacji tzw. niepełnej, jest – poza uchybieniami skutkującymi nieważnością postępowania, które w niniejszej sprawie nie miały miejsca – ograniczone wyłącznie do podniesionych w niej zarzutów. W modelu apelacji niepełnej sąd odwoławczy nie rozpoznaje ponownie roszczenia powoda, a jedynie ocenia trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz prawidłowość postępowania przed sądem I instancji, będąc ściślej związanym zarzutami apelacyjnymi.</p> <p>Z tego też względu, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13}§ 2 k.p.c.</a>, sąd drugiej instancji, który nie przeprowadził postępowania dowodowego, sporządza uzasadnienie wyroku zawierające jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.</p> <p>Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy i przyjmuje je za własne.</p> <p>Niezasadne okazały się podniesione w apelacji zarzuty naruszenia prawa procesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Sąd I instancji rozstrzygając sprawę w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów i tym samym nie naruszył przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> Obowiązkiem powoda było wykazanie zasadności powództwa.</p> <p>Trzeba zauważyć, że w dniu 11 czerwca 2024 r. Sąd zobowiązał stronę powodową do przedłożenia w terminie 14 dni, pod rygorem ujemnych skutków procesowych, historii rachunku prowadzonej dla karty kredytowej wydanej pozwanemu, z której jednoznacznie będzie wynikało jakich wypłat i jakich wpłat dokonywał pozwany, a które miały doprowadzić do powstania zadłużenia w kwocie 5.726,30 zł. Po doręczeniu zobowiązania wynikającego z postanowienia sądu z dnia 11 czerwca 2024 r. powód nie odpowiedział na skierowane zobowiązanie i wskazanej historii rachunku nie przedstawił.</p> <p>Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skoro pozwany zakwestionował wysokość dochodzonego roszczenia, obowiązkiem strony powodowej było udowodnienie tej wysokości. Zadaniu temu powód nie sprostał. Na podstawie powołanych złożonych w toku procesu dokumentów nie sposób zweryfikować prawidłowości wyliczeń przedstawionych w pozwie. Przedstawienie wyliczeń w treści apelacji nie może zostać uznane za wystarczające i nie może prowadzić do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> </p> <p>Słusznie Sąd Rejonowy zauważył, iż z dokumentu na k. 18 - 23 stanowiącego wykaz transakcji i operacji z karty kredytowej wskazana wysokość zadłużenia nie wynika. Nie wynika ona również z wyciągu z rachunku na k. 36 ani z wyciągów z karty kredytowej na k. 96 - 123. Nie wiadomo zatem jak powód ustalił, że zaległość z tytułu należności głównej stanowi kwotę 5.726,30 zł.</p> <p>Mając na względzie powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację wniesioną przez powoda jako bezzasadną na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> (punkt I wyroku).</p> <p>Orzekając o kosztach postępowania w instancji odwoławczej sąd miał na uwadze brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> </p> <p>W punkcie II wyroku Sąd odwoławczy przyznał radcy prawnemu <span class="anon-block">K. K.</span> ze środków Skarbu Państwa wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w instancji odwoławczej w wysokości 442,80 zł (w tym 23% podatku VAT) ustalonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej w zw. z § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, przy czym wynagrodzenie to należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku VAT.</p> <p>Koszty związane z udziałem w procesie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego winien ponieść powód jako strona przegrywająca. W związku z tym kwota ta podlega ściągnięciu od powoda na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Obornikach (punkt III wyroku).</p> <p> Alina Szymanowska</p> </div>