III C 1076/14

<p>Sygn. akt: III C 1076/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 22 grudnia 2015 roku</p> <p>Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w III Wydziale Cywilnym w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Szymon Stępień</p> <p>Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Dunaj</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 roku w Szczecinie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">L. Z.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółce akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">L. Z.</span> kwotę 3.400 zł (trzy tysiące czterysta złotych) z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 1 października 2011 roku do dnia zapłaty;</p> <p>II.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">L. Z.</span> kwotę 1.717 zł (tysiąc siedemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu;</p> <p>III.  nakazuje pobrać od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie kwotę 22,40 zł (dwadzieścia dwa złote czterdzieści groszy) tytułem nieuiszczonych wydatków.</p> <p>Sygn. akt III 1076/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku z dnia 22 grudnia 2015 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->wydanego w postępowaniu zwykłym</strong> </p> <p>Pozwem z dnia 23 stycznia 2014 roku powód <span class="anon-block">L. Z.</span> zażądał zasądzenia od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> na swoją rzecz kwoty 3.400 złotych wraz z odsetkami oraz rozstrzygnięcia o kosztach procesu.</p> <p>W uzasadnieniu podał, że dnia 30 lipca 2010 roku doszło do uszkodzenia samochodu <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> stanowiącego własność <span class="anon-block">J. K.</span>. Poszkodowany legitymował się umową ubezpieczenia autocasco zawartą z pozwanym, wobec czego pozwany ponosi odpowiedzialność za powstałą szkodę. Podniósł, że z tytułu odszkodowania pozwany wypłacił mu kwotę 6.345 złotych, która była o 3.400 złotych niższa od należnego. Wskazał, że wierzytelność tę nabył w drodze umowy przelewu.</p> <p>Nakazem zapłaty z dnia 9 kwietnia 2014 roku Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie orzekł o obowiązku zapłacenia przez pozwanego na rzecz powoda kwoty 3.400 złotych z odsetkami oraz kosztami procesu.</p> <p>Powyższemu nakazowi zapłaty pozwany sprzeciwił się, zaskarżając go w całości, co doprowadziło do utraty jego mocy. W sprzeciwie zażądał oddalenia powództwa w całości i podniósł, że w pełni zlikwidował szkodę a nadto złożył zarzut przedawnienia roszczenia.</p> <p>W toku procesu strony podtrzymały dotychczasowe twierdzenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">J. K.</span> zawarł z pozwanym <span class="anon-block"> (...) Spółką akcyjną</span> w <span class="anon-block">W.</span> umowę ubezpieczenia autocasco pojazdu marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w okresie od 11 kwietnia 2010 roku do 10 kwietnia 2011 roku.</p> <p> <strong> <!-- -->Okoliczność bezsporna, a nadto:</strong> </p> <dl> <dt>−</dt> <dd> <p>polisa, k. 9;</p> </dd> <dt>−</dt> <dd> <p>ogólne warunki ubezpieczenia, k. 10-13;</p> </dd> </dl> <p>Dnia 30 lipca 2010 roku doszło do uszkodzenia pojazdu. Koszt naprawy uszkodzeń wynosił 28.713,09 złotych. Wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym odpowiadała 20.200 złotych, zaś w stanie uszkodzonym w lipcu 2010 roku wynosiła 6.800 złotych, a więc różnica wartości pojazdu przed i po szkodzie wynosiła 13.400 złotych.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód:</strong> </p> <dl> <dt>−</dt> <dd> <p>opinia biegłego, k. 101-119;</p> </dd> </dl> <p>Pismem z dnia 10 sierpnia 2010 roku pozwany przyznał poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 6.345 złotych i taką kwotę wypłacił dnia 7 września 2010 roku. Dnia 12 sierpnia 2010 roku <span class="anon-block">J. K.</span> zawarł z powodem <span class="anon-block">L. Z.</span> umowę przelewu wierzytelności z tytułu odszkodowania związanego ze szkodą z dnia 30 lipca 2010 roku. Pismem z dnia 19 maja 2011 roku powód wniósł odwołanie i zażądał uzupełnienia odszkodowania o kwotę 3.400 złotych. Pismem z dnia 15 lipca 2011 roku pozwany podtrzymał dotychczasowe twierdzenia. Pismem z dnia 21 września 2011 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 3.400 złotych. Pismem z dnia 12 października 2011 roku pozwany odmówił zapłaty.</p> <p> <strong> <!-- -->Okoliczność bezsporna, a nadto:</strong> </p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>pismo z dnia 10 sierpnia 2010 roku, k. 14;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>pismo z dnia 7 września 2010 roku, k. 24;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>pełnomocnictwo, k. 26;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>pismo z dnia 19 maja 2011 roku, k. 27;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>pismo z dnia 15 lipca 2011 roku, k. 28-29;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>pismo z dnia 21 września 2011 roku, k. 30;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>pismo z dnia 12 października 2011 roku, k. 31;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>umowa cesji, k. 32;</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo okazało się uzasadnione w całości</p> <p>Podstawę pozwu stanowiła dyspozycja wynikająca z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805;art. 805 § 1;art. 805 § 2;art. 805 § 2 pkt. 1)">art. 805 § 1 i 2 pkt 1) k.c.</a>, zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności powód winien był wykazać, że nastąpił wypadek ubezpieczeniowy, który po stronie pozwanej rodził obowiązek zapłaty na ich rzecz odszkodowania, a także powinni wskazać wysokość szkody.</p> <p>W ocenie sądu powód okoliczności te wykazał w całości. Bezsporne było to, że powoda łączyła z pozwanym umowa ubezpieczenia pojazdu mechanicznego, który uczestniczył w zdarzeniu z dnia 30 lipca 2010 roku, od utraty, zniszczenia lub uszkodzenia (autocasco). Nadto okoliczność ta wynika z przedstawionych dowodów z polisy oraz ogólnych warunków ubezpieczenia. Bezsporne było również, że zdarzenie stanowiące wypadek ubezpieczeniowy miało miejsce dnia 30 lipca 2010 roku, a więc w czasie obowiązywania stosunku ubezpieczenia.</p> <p>Bezsporny był również zakres uszkodzeń w pojeździe powodów. Nadto zakres uszkodzeń wynika z opinii biegłego, której żadna ze stron nie kwestionowała. Z opinii tej wynika również, że koszt naprawy pojazdu w lipcu 2010 roku odpowiadał kwocie 28.713,09 złotych. Zgodnie z § 4 pkt 13) ogólnych warunków ubezpieczenia autocasco dla klienta indywidualnego oraz małego lub średniego (zwanej dalej owu) szkodą całkowitą jest uszkodzenie pojazdu w takim zakresie, że koszty naprawy przekraczają 70% wartości pojazdu. Bezsporne było to, że koszt naprawy uszkodzeń przekraczają ten wskaźnik. Z opinii biegłego wynikało nadto, że przekraczały wartość samego pojazdu, która przed zdarzeniem szkodowym wynosiła 20.200 złotych. W takiej sytuacji szkoda wynikająca ze zdarzenia z 30 lipca 2010 roku winna zostać rozliczona jako całkowita.</p> <p>Jak wynika z treści § 21 pkt 8 pkt 1) owu w razie powstania szkody całkowitej odszkodowanie ustala się w kwocie odpowiadającej wartości pojazdu w dniu ustalenia odszkodowania pomniejszonej o wartość pozostałości. Z opinii biegłego wynikało, że wartość pojazdu wynosiła 20.200 złotych, zaś wartość pozostałości odpowiadała kwocie 6.800 złotych. Oznacza to zatem, że różnica w wartości wyniosła 13.400 złotych. Kwota ta stanowiła górną granicę wartości odszkodowania. Bezsporne było również to, że pozwany zapłacił na rzecz powoda kwotę 6.345 złotych, a zatem pozostała jeszcze kwota 7.075 złotych. Żądanie z tego tytułu dotyczyło kwoty 3.400 złotych. Niemniej jednak zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321;art. 321 § 1)">art. 321 § 1 k.p.c.</a> sąd nie może orzec ponad żądanie.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1)">art. 509 § 1 k.c.</a> wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Bezsporne było to, że powód zawarł z poszkodowanym umowę przelewu wierzytelności. Nadto okoliczność ta wynikała z przedstawionej przez powoda umowy. W takim stanie rzeczy przyjąć należało, że wierzytelność przysługująca poszkodowanemu wobec pozwanego została skutecznie przeniesiona na powoda.</p> <p>W toku procesu pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia powoda. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 2)">art. 117 § 2 k.c.</a> po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Zgodnie z dyspozycją wynikającą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 819;art. 819 § 1)">art. 819 § 1 k.c.</a> roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem lat trzech. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 819;art. 819 § 4)">art. 819 § 4 k.c.</a> bieg przedawnienia roszczenia o świadczenie do ubezpieczyciela przerywa się także przez zgłoszenie ubezpieczycielowi tego roszczenia lub przez zgłoszenie zdarzenia objętego ubezpieczeniem. Bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym zgłaszający roszczenie lub zdarzenie otrzymał na piśmie oświadczenie ubezpieczyciela o przyznaniu lub odmowie świadczenia. Bezsporne było to, że pozwany przyznał powodowi odszkodowanie w wysokości 6.345 złotych w piśmie z dnia 7 września 2010 roku. Niemniej jednak należy zauważyć, że pozwany nie wykazał, kiedy pismo to zostało doręczone powodowi, w tym czy nastąpiło to przed 21 stycznia 2011 roku. Skuteczność uchylenia się od spełnienia roszczenia stanowi okoliczność, z której to pozwany wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Winien zatem fakt taki udowodnić zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> Pozwany nie przedstawił jednak żadnego dowodu, z którego wynikałoby chociaż kiedy takie pismo zostało wysłane powodowi, jak również tego, kiedy dotarło ono do niego w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią. W odpowiedzi na to pismo powód złożył odwołanie, lecz nastąpiło to dopiero w piśmie z 19 maja 2011 roku, doręczonym pozwanemu 27 maja 2011 roku. Brak dowodu doręczenia powodowi pisma z dnia 7 września 2010 roku uniemożliwia przyjęcie, że doszło do upłynięcie co najmniej 3 lat od tego zdarzenia. Niemniej jednak pismo takie zostało powodowi doręczone, bowiem powód złożył odwołanie. Przyjąć należało, że doręczenie tego pisma nastąpiło dopiero 19 maja 2011 roku. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 819;art. 819 § 4)">art. 819 § 4 k.c.</a> doszło zatem do przerwania biegu terminu przedawnienia i od tego dnia rozpoczął on bieg ponownie. Dnia 24 stycznia 2014 roku, a więc przed upływem terminu do przedawnienia wpłynął pozew, który doprowadził do ponownego przerwania biegu terminu przedawnienia.</p> <p>Stan faktyczny w sprawie został ustalony w oparciu o dowody z dokumentów oraz opinii biegłego, przywołane w uzasadnieniu. Sąd przeprowadził także dowód z zeznań świadka <span class="anon-block">M. B.</span>, lecz dowód ten okazał się ostatecznie nieprzydatny do rozstrzygnięcia. Świadek zasłaniał się niepamięcią, wobec czego nie sposób było czynić jakiekolwiek ustalenia na ich podstawie.</p> <p>W takim stanie rzeczy sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O roszczeniu odsetkowym orzeczono odpowiednio do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a> Zgłoszenie szkody nastąpiło 31 lipca 2010 roku. Zważywszy na termin określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 817;art. 817 § 1)">art. 817 §1 k.c.</a>, pozwany winien był spełnić świadczenie do 30 sierpnia 2010 roku, wobec czego zgłoszone żądanie za okres od 1 października 2011 roku mieściło się w tym zakresie.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono odpowiednio do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> Na poniesione przez powoda koszty składały się: opłata sądowa w wysokości 100 złotych, koszt zastępstwa procesowego w wysokości 600 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych oraz koszt sporządzenia opinii biegłego. Wobec tego orzeczono jak w pkt II sentencji.</p> <p>W związku z tym, że na poczet opinii biegłego została uiszczona zaliczka w wysokości 1.000 złotych, zaś przeprowadzenie tego dowodu kosztowało 1.022,40 złotych, przeto w pozostałym zakresie koszt ten winien być pobrany od pozwanego według takich samych zasad jak w odniesieniu do zwrotu kosztów. W takim stanie rzeczy orzeczono jak w pkt III sentencji.</p> </div>