V Ka 1195/15

<p>Sygn. akt <strong> <!-- -->V Ka 1195/15</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. P.</span> </strong>został oskarżony o to, że w dniu 04 lutego 2015 roku w <span class="anon-block">Ł.</span> prowadził w ruchu lądowym samochód marki <span class="anon-block">V.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, czym nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia prawomocnego wyroku nr VI K 290/13 dotyczącego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym obowiązującym od dnia 24.04.2013r. do dnia 24.04.2016r.</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> </strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 roku, w sprawie o sygn. akt VI K 374/15, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi:</p> <p>1.  uznał <span class="anon-block">T. P.</span>, w miejsce zarzucanego czynu, za winnego tego, że w dniu 16 marca 2015 roku w <span class="anon-block">Ł.</span> nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi prawomocnego wyroku z dnia 16 kwietnia 2013r. sygn. akt VI K 290/13 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym obowiązującym od dnia 24.04.2013r. do dnia 24.04.2016r., w ten sposób, że prowadził w ruchu lądowym samochód marki <span class="anon-block">V.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art.244 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>2.  zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego. </span> </p> <p>Obrońca oskarżonego, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425 § 1 i 2 k.p.k.</a>, zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając mu, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> rażącą niewspółmierność kary i wnosząc, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a>, opisany w sentencji wyroku, kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, grzywny oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym i zasądzenia od oskarżonego kosztów sądowych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Niezależnie od zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym należy zauważyć, że sąd pierwszej instancji dopuścił się tego rodzaju uchybienia, które skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sąd odwoławczy nie odniósł się zatem merytorycznie do podnoszonych w apelacji zarzutów, gdyż dostrzegł z urzędu, iż sąd pierwszej instancji naruszył przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a>, co miało wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>) – skarżone orzeczenie dotknięte było wadą polegającą, na wystąpieniu sprzeczności pomiędzy treścią sentencji wyroku, a jego pisemnymi motywami, która to kolizja jest tego rodzaju, iż skarżony wyrok nie mógł się ostać.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodne z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 1;art. 413 § 1 pkt. 4)">art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k.</a> każdy wyrok powinien zawierać m.in. przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu, zaś zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424 § 2;art. 424 § 2 pkt. 1)">§ 2 pkt 1</a> wzmiankowanego przepisu wyrok skazujący powinien ponadto zawierać m.in. dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną. Z kolei zgodnie z wymogami zawartymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a> każde prawidłowo sporządzone uzasadnienie winno wskazywać, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowonione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, winno wyjaśniać podstawę prawną oraz przytaczać okoliczności wzięte przez sąd pod uwagę przy wymiarze kary, które miały zasadniczy wpływ na jej kształt i rozmiar. Treść uzasadnienia musi przy tym odzwierciedlać tok myślenia, który przebiegał w czasie narady, poprzedzającej wydanie wyroku, co za tym idzie dla umożliwienia przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej zapadłego rozstrzygnięcia niezbędna jest wewnętrzna spójność pomiędzy częścią dyspozytywną i częścią motywacyjną orzeczenia, które traktować należy jako pewną całość.</p> <p>W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji już w komparycji wyroku, wskazując opis czynu zarzuconego oskarżonemu w akcie oskarżenia popełnił błąd wskazując jako datę jego popełnienia dzień 16 marca 2015 roku, zamiast prawidłowo wskazanej w akcie oskarżenia daty 04 lutego 2015 roku, następnie zaś w jego sentencji – w konsekwencji – błędnie przypisał oskarżonemu popełnienie zarzuconego mu przestępstwa w dniu 16 marca 2015 roku. W uzasadnieniu skarżonego orzeczenia data popełnienia przestępstwa została ujęta już prawidłowo (04 lutego 2015 roku). Tym samym sąd pierwszej instancji uzasadnił skazanie oskarżonego za inne przestępstwo aniżeli przypisane w sentencji zaskarżonego orzeczenia, gdzie <em> <!-- -->de facto </em>uznał oskarżonego za winnego czynu, który nie został popełniony, bowiem w dacie 16 marca 2015 roku czyn, o który został oskarżony <span class="anon-block">T. P.</span> nie miał miejsca.</p> <p>Na gruncie powyższych rozważań wskazać należy, iż różnica pomiędzy opisem przypisanego oskarżonemu w sentencji wyroku czynu, a opisem zamieszczonym w jego uzasadnieniu stanowi rażącą sprzeczność i tym samym uniemożliwia przeprowadzenie kontroli odwoławczej, uchybienie to bowiem powoduje, iż nie jest możliwym w niniejszej sprawie przeprowadzenie prawidłowej i pełnej kontroli odwoławczej wyroku, w którym przypisano oskarżonemu popełnienie zupełnie innego przestępstwa, aniżeli czyn zarzucony w akcie oskarżenia.</p> <p>Powyższy błąd wobec niezaskarżenia wyroku przez prokuratora w tym zakresie nie mógł zatem zostać usunięty przez sąd odwoławczy w toku kontroli instancyjnej.</p> <p>Z powyższych względów zaskarżone orzeczenie należało na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.</p> <p>Rozpoznając ponownie sprawę sąd rejonowy będzie baczył, by wskazana powyżej sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a jego uzasadnieniem nie wystąpiła.</p> </div>