II Cz 1237/15

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt II Cz 1237/15</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 28 grudnia 2015r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny odwoławczy w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący SSO Anatol, Gul </p> <p>Sędziowie SO Jerzy Dydo</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->SO Agnieszka Terpiłowska </span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy</p> <p>ze skargi <span class="anon-block">W. S.</span> </p> <p>o wznowienie postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w sprawie o sygn. akt VIII C 1380/12 ze skargi o wznowienie postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w sprawie o sygn. akt VIII Nc 8445/07</p> <p>z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">W. S.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek zażalenia <span class="anon-block">W. S.</span> na postanowienie Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 26 sierpnia 2015r., sygn. akt VIII C 1594/15</p> <p>postanawia:</p> <p>oddalić zażalenie.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu odrzucił skargę <span class="anon-block">W. S.</span> o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w sprawie o sygn. akt VIII C 1380/12 nie zapadł wyrok, nakaz zapłaty tj. orzeczenie merytoryczne dotyczące istoty stosunku prawnego lecz wyłącznie postanowienie w przedmiocie wniosku o ustanowienie adwokata i zarządzenie dotyczące zwrotu skargi o wznowienie postępowania. W sprawie o sygn. akt VIII Nc 8445/07 w dniu 29 listopada 2007r. został wydany nakaz zapłaty. Bezprzedmiotowa pozostawała skarga o wznowienie postępowania, które zakończyło się wyłącznie formalnie a tak było w sprawie o sygn. akt VIIIC 1380/12. W pozostałym zakresie Sąd pierwszej instancji powołał się na brak podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 399;art. 399 § 2)">art. 399 § 2 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 408)">408 k.p.c.</a> i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 410;art. 410 § 1)">art. 410 § 1 k.p.c.</a> odrzucił skargę.</p> <p>Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł <span class="anon-block">W. S.</span> wskazując, iż:</p> <p> <span class="anon-block"> - (...)</span> posłużył się i legitymował się aktem notarialnym <span class="anon-block">(...)</span>. nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 20.08.1997r., który to akt został sporządzony z rażącym naruszeniem prawa i na podstawie którego sporządzono księgę wieczystą która też jest sporządzona błędnie, co wykazuje skarżący od ośmiu lat;</p> <p> <span class="anon-block"> - (...)</span> do dnia dzisiejszego posługuje się w/w aktem notarialnym i który jest w obrocie prawnym;</p> <p> <span class="anon-block"> - (...)</span> nie był i nie jest właścicielem mieszkania skarżącego na <span class="anon-block">ul. (...)</span> </p> <p>- przedstawiciele <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">K. B.</span>, <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">A. Z.</span> na podstawie zebranych dowodów w oczach skarżącego to oszuści i złodzieje, którzy kosztem skarżącego i Skarbu Państwa bogacą się;</p> <p>- Skarb Państwa jest stratny na wielomilionowe kwoty a Sąd nie reaguje;</p> <p>- Skarżący przypomniał, iż toczą się procesy przed Sądem Rejonowym w Wałbrzychu na podstawie pozwu zbiorowego o uzgodnienie księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.</p> <p>Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonego postanowienia skarżący podniósł, iż nie powoływał się na okoliczności w zakresie pozbawienia możliwości działania ponieważ:</p> <p>- w 2007r. nie miał wiedzy co dzisiaj;</p> <p>- nikt nie chciał udostępnić żadnych dokumentów włącznie z Sądem Rejonowym;</p> <p>- dlaczego ani Sąd Rejonowy ani Prokuratura nie wszczęły postępowań z urzędu.</p> <p>Skarżący wskazał, iż tylko dzięki p. mgr <span class="anon-block">G. D.</span> i p. mgr <span class="anon-block">Z. D.</span> od roku 2008 do dziś udało się zebrać materiał dowodowy, za które to dowody skarżący musiał płacić. Ponadto wniósł o przesłuchanie w/w jako świadków. Skarżący złożył pytanie czy działanie sądów wobec <span class="anon-block"> (...)</span> są zgodne z prawem i czy ma to coś wspólnego z niezawisłością sądów. Mając tyle dokumentów w ocenie skarżącego Sąd je pomija i broni złodziei. Złożona skarga pokazuje proceder złodziei który zaczął się od 1985r. i trwa nadal.</p> <p> <span class="underline"> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył:</span> </p> <p>Zażalenie nie było zasadne.</p> <p>Należy zaznaczyć, iż zażalenie nie zawiera w zasadzie żadnych zarzutów odnoszących się do treści zaskarżonego postanowienia.</p> <p>Sąd Okręgowy wskazuje, iż zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Skarga o wznowienie postępowania ma na celu weryfikację prawomocnych orzeczeń ale ze względu na swój wyjątkowy charakter dopuszczalna jest w ściśle określonych przepisami okolicznościach. Prawomocne orzeczenia korzystające z powagi rzeczy osądzonej budują stabilność sytuacji stron postępowań zakończonych takimi orzeczeniami. W wyjątkowych sytuacjach może dojść do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, ale tylko w takich, w których Ustawodawca uznał, iż przemawia za tym ochrona praworządności. Przypadki te zostały enumeratywnie wyliczone przez Ustawodawcę. Instytucja wznowienia postępowania nie służy korygowaniu wszelkich nieprawidłowych orzeczeń lecz tylko wzruszeniu orzeczeń wydanych w warunkach określonych w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 401)">art. 401 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 403)">403 k.p.c.</a> (<em> <!-- -->por. postanowienie SN z dnia 20 maja 1999 r., II UKN 105/99, Legalis</em>).</p> <p>Sąd pierwszej instancji słusznie wskazywał, iż co do zasady skarga dopuszczalna jest w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 399;art. 399 § 1)">art. 399 § 1 k.p.c.</a> w sprawach, w których postępowanie zakończyło się prawomocnym wyrokiem, z jednym wyjątkiem przewidzianym treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 401(1))">art. 401^{<!-- -->1} k.p.c.</a> Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji skarżący nie powoływał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego jako podstawę skargi. Z treści skargi nie wynika, by została ona oparta na którejś przesłance przewidzianej treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 401)">art. 401 k.p.c.</a> Z treści skargi raczej wynika, iż podstawą jej wniesienia miałoby być wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 403;art. 403 § 2)">art. 403 § 2 k.p.c.</a>).</p> <p>Należy jednak zaznaczyć, iż zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407)">art. 407 k.p.c.</a> skargę należało wnieść w terminie trzymiesięcznym a termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skarga powinna zawierać okoliczności uzasadniające, iż zachowany został powyższy termin (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 409)">art. 409 k.p.c.</a>). W sprawie niniejszej natomiast z uzasadnienia zażalenia wynika, iż dowody na które powołuje się skarżący udało się zebrać począwszy od 2008r. Z treści skargi natomiast wniesionej w 8.10.2012r. w sprawie o sygn. akt VIII C 1390/12 (na które to postępowanie powołuje się skarżący w niniejszej sprawie) wynika, iż skarżący powoływał się dokładnie te same okoliczności, twierdzenia i dowody jak w niniejszej sprawie. Podstawy skargi zatem były skarżącemu znane co najmniej od 2012r. Skarżący w zażaleniu odnosząc się do zaskarżonego postanowienia nie uzasadnia z jakich powodów wnosi skargę obecnie wskazuje jedynie, iż w 2007r. nie miał tej wiedzy co obecnie a nikt nie chciał mu udostępnić dokumentów i zdaje się oczekuje, iż postępowanie w tym zakresie Sąd powinien prowadzić z urzędu.</p> <p>Wbrew oczekiwaniu skarżącego Sąd nie prowadzi postępowań z urzędu w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie cywilnej o zapłatę. Postępowanie cywilne opiera się bowiem na zasadzie kontradyktoryjności. Strona, która wywodzi z określonych okoliczności skutki prawne obowiązana jest te okoliczności udowodnić samodzielnie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>).</p> <p>Skarżący nie wykazał dotrzymania terminu przewidzianego treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407)">art. 407 k.p.c.</a> </p> <p>Ponadto zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 408)">art. 408 k.p.c.</a> po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się wyroku nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem wypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Pozbawienie możności działania w rozumieniu powyższego przepisu oznacza pozbawienie udziału w postępowaniu, w którym zapadło skarżone orzeczenie merytoryczne, w następstwie naruszenia przepisów postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 401;art. 401 pkt. 2)">art. 401 pkt 2 k.p.c.</a>). Na takie naruszenie przepisów postępowania w toku postępowania nie wskazuje skarga.</p> <p>Samo sformułowanie skargi o wznowienie postępowania nie wystarcza do uznania, iż zachodzą przesłanki do jej rozpoznania (<em> <!-- -->por. postanowienie SN z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, Legalis</em>).</p> <p>Skarga nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu, o czym zasadnie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 410;art. 410 § 1)">art. 410 § 1 k.p.c.</a> orzekł Sąd pierwszej instancji.</p> <p>Na marginesie rozważań Sąd Okręgowy wskazuje, iż skarżący formułując zarzuty wobec osób wymienionych z imienia i nazwiska i nie wskazując, by wymienione osoby zostały skazane prawomocnymi wyrokami za jakiekolwiek przestępstwa nadużywa swojego prawa do popierania żądań w postępowaniu cywilnym. Nieakceptowalne pozostaje posługiwanie się określeniami „oszust” i „złodziej” <span class="underline"> <!-- -->wobec kogokolwiek</span>.</p> <p>Mając powyższe na uwadze na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 k.p.c.</a> zażalenie podlegało oddaleniu.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>informacje o jednostce</p> </div>