I C 665/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 665/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 28 grudnia 2015 roku</strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSR Radosław Florek</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: Monika Turkiewicz </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2015 roku w Dzierżoniowie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę kwoty 307,50 zł </strong> </p> <p>I.  zasądza od strony pozwanej<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D.</span>na rzecz strony powodowej<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 15 listopada 2013 roku do dnia zapłaty;</p> <p>II.  zasądza od strony pozwanej <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D.</span>na rzecz strony powodowej <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>kwotę 107 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Strona powodowa <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz od strony pozwanej <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D.</span>kwoty 307 złotych i 50 groszy wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 15 listopada 2013 roku do dnia zapłaty.</p> <p>Na uzasadnienie żądania pozwu wskazała, że w dniu 18 września 2013 roku postanowieniem tymczasowym Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie małoletni <span class="anon-block">A. K.</span>i <span class="anon-block">B. K.</span>zostali w trybie natychmiastowym umieszczeni w zawodowej rodzinie zastępczej o charakterze pogotowia rodzinnego, a następnie na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 25 listopada 2013 roku, małoletni zostali umieszczeni w zawodowej rodzinie zastępczej, z uwagi na zastosowanie wobec ich matki środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Podała, że małoletni są dziećmi <span class="anon-block">I. K. (1)</span>i <span class="anon-block">R. K.</span>, a od dnia 16 września 2013 roku znajdowali się pod wyłączną opieką matki <span class="anon-block">I. K. (1)</span>, u której stale przebywali. Podniosła, że w dniu 16 września 2013 roku, matka małoletnich wraz z małoletnimi przebywała czasowo w Niemczy w mieszkaniu <span class="anon-block">R. R.</span>, albowiem w tym czasie poszukiwała lokalu mieszkalnego do wynajęcia, a także podkreśliła, iż zgodnie z pisemnym oświadczeniem <span class="anon-block">I. K. (1)</span>, z dnia 26 marca 2014 roku, na dzień 16 września 2013 roku nie miała ona miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 25)">art. 25 Kodeksu cywilnego</a>. Wskazała, że małoletni przed umieszczeniem po raz pierwszy w pieczy zastępczej we wrześniu 2013 roku, byli ostatnio na stałe zameldowani w <span class="anon-block">O.</span>na <span class="anon-block">Osiedlu (...)</span>, czyli na terenie pozwanej Gminy. Podała następnie, że zgodnie z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111490887" title="Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej - Dz. U. z 2011 r. Nr 149, poz. 887 (art. 191;art. 191 ust. 9)">art. 191 ust. 9 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej</a>, zwanej dalej „ustawą”, w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej, albo w rodzinnym domu dziecka, gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej, ponosi odpowiednio wydatki, o których mowa w ust. 1 punkcie 1 tegoż artykułu, w wysokości 10 procent wydatków na opiekę i wychowanie dziecka w pierwszym roku pobytu dziecka w pieczy zastępczej, 30 procent wydatków na opiekę i wychowanie dziecka w drugim roku pobytu dziecka w pieczy zastępczej, 50 procent wydatków na opiekę i wychowanie dziecka w trzecim roku i następnych latach pobytu dziecka w pieczy zastępczej, przy czym przepisy ustępu od 2 do 4 tego artykułu stosuje się odpowiednio. Wskazała, że przepis art. 191 ust. 2 ustawy stanowi z kolei, iż jeżeli nie można ustalić powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka, właściwy do ponoszenia wydatków jest powiat i miejsce jego ostatniego zameldowania na pobyt stały. Podniosła, że w świetle tych przepisów oraz ze względu na brak możliwości ustalenia miejsca zamieszkania małoletnich należy przyjąć, iż gminą właściwą do ponoszenia wydatków określonych w przepisach art. 191 ust. 1 ustawy, w związku z jego umieszczeniem w pieczy zastępczej, będzie <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D.</span>jako właściwa ze względu na ostatnie miejsce ich zameldowania na pobyt stały. Podkreśliła, że w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 191 ust. 16 ustawy, gdyż dotyczy on sporu o właściwość powiatów lub gmin, obowiązanych do ponoszenia spornych wydatków.</p> <p>W odpowiedzi na pozew z dnia 8 czerwca 2015 roku, strona pozwana <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D.</span>wniosła o oddalenie powództwa w całości.</p> <p>Motywując swoje stanowisko podniosła, że w świetle cytowanych już powyżej przepisów, gminą zobowiązaną do pokrycia 10 procent wydatków na opiekę i wychowanie dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej, jest wyłącznie gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej, a dopiero, gdy nie jest możliwe ustalenie miejsca zamieszkania dziecka, decydujące znaczenie ma miejsce jego ostatniego zameldowania na pobyt stały. Zarzuciła, że z okoliczności faktycznych sprawy i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w chwili umieszczenia małoletnich w pieczy zastępczej, ich matka zamieszkiwała <span class="anon-block">(...)</span>przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, zaś zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 26;art. 26 § 1)">art. 26 par. 1 Kodeksu cywilnego</a>, miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców, albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska, lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. Podała, że skoro matka małoletnich zamieszkiwała przed ich umieszczeniem w pieczy zastępczej w Niemczy, to należy uznać, iż ich miejscem zamieszkania była <span class="anon-block">N.</span>, a tym samym ona nie jest zobowiązana do pokrycia rzeczonych wydatków.</p> <p>W ocenie Sądu, powództwo jest w całości zasadne i podlega uwzględnieniu.</p> <p>Na podstawie dowodów w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 18 września 2013 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt III RNmo 215/13, znajdującego się na karcie 22 tych akt, Sąd ustalił, że w tym dniu w trybie natychmiastowym umieszczono małoletnią <span class="anon-block">A. K.</span> i małoletniego <span class="anon-block">B. K.</span> u <span class="anon-block">E. C.</span> i <span class="anon-block">A. C.</span>, w zawodowej rodzinie zastępczej o charakterze pogotowia opiekuńczego. Z kolei w oparciu o dowód z postanowienia Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 25 listopada 2013 roku, w sprawie o sygn. akt III Nsm 595/13, znajdującego się na karcie 61 akt tej sprawy, Sąd stwierdził, że w tym dniu umieszczono tych małoletnich w zawodowej rodzinie zastępczej u <span class="anon-block">A. H.</span> i <span class="anon-block">G. H.</span>.</p> <p>Kwestię finansowania wydatków ponoszonych na utrzymanie dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej, regulują przepisy art. 191 ustawy. Przepisy art. 191 ust. 1 ustawy stanowią, że powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej ponosi wydatki na opiekę i wychowanie dziecka, umieszczonego w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu dziecka, średnie miesięczne wydatki, przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym, wydatki na finansowanie pomocy na kontynuowanie nauki i usamodzielnienie. Z kolei wedle przepisów ust. 9 tegoż artykułu, w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej, albo w rodzinnym domu dziecka, gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania dziecka, przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej, ponosi odpowiednio wydatki, o których mowa w ust. 1 punkcie 1 w wysokości 10 procent wydatków na opiekę i wychowanie dziecka w pierwszym roku pobytu dziecka w pieczy zastępczej, 30 procent wydatków na opiekę i wychowanie dziecka w drugim roku pobytu dziecka w pieczy zastępczej, 50 procent wydatków na opiekę i wychowanie dziecka w trzecim roku i następnych latach pobytu dziecka w pieczy zastępczej, przy czym przepisy ust. od 2 do 4 tegoż artykułu stosuje się odpowiednio. Należy w związku z tym zauważyć, że wedle przepisu art. 191 ust. 2 ustawy, jeżeli nie można ustalić powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka, właściwy do ponoszenia wydatków jest powiat miejsca jego ostatniego zameldowania na pobyt stały. W świetle tych unormowań, w pierwszym rzędzie wydatki wskazane w przepisach art. 191 ust. 9 ustawy, ponosi gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania dziecka, przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej, a dopiero, jeżeli nie można ustalić gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania dziecka, właściwa do ponoszenia tych wydatków jest gmina miejsca jego ostatniego zameldowania na pobyt stały. Tym samym w niniejszej sprawie należało w pierwszym rzędzie ustalić, czy możliwe jest określenie miejsce zamieszkania małoletnich <span class="anon-block">A. K.</span>i <span class="anon-block">B. K.</span>, przed umieszczeniem ich po raz pierwszy w pieczy zastępczej. W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 26;art. 26 § 1)">art. 26 par. 1 Kodeksu cywilnego</a>, miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców, albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska, lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. W związku z tym należało ustalić, jakie było miejsce zamieszkania matki małoletnich, a mianowicie <span class="anon-block">I. K. (1)</span>w dniu 16 września 2013 roku, kiedy została zatrzymana przez funkcjonariuszy policji. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 25)">art. 25 Kodeksu cywilnego</a> stanowi, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Pojęcie miejsca zamieszkania, przyjęty w tym przepisie jest konstrukcją prawną, na którą składają się dwa elementy. Fizyczne przebywanie w danej miejscowości i zamiar, wola stałego pobytu w nim. Powszechnie przyjmuje się, że oba te elementy muszą występować łącznie. Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie wystarczy zatem, ani samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, jednak bez zamiaru stałego pobytu, choćby zamieszkiwanie trwało przez dłuższy czas, ani sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, nie połączony z przebywaniem w tej miejscowości. O miejscu zamieszkania rozstrzyga zawsze całokształt okoliczności, wskazujący na zejście się stanu faktycznego przebywania z zamiarem takiego przebywania. W tym zakresie swoje ustalenia Sąd oparł na dowodach z dokumentu w postaci odpisu oświadczenia <span class="anon-block">I. K. (1)</span>z dnia 26 marca 2014 roku, znajdującego się na kartach od 18 do 20 akt sprawy, oraz zeznań świadka <span class="anon-block">I. K. (1)</span>. Z dowodów tych wynika, iż w dniu 16 września 2013 roku, <span class="anon-block">I. K. (2)</span>przebywała<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, w mieszkaniu zajmowanym przez <span class="anon-block">R. R.</span>, a przebywała tam wraz z małoletnimi od półtora miesiąca. Wcześniej natomiast, przez około pół roku mieszkała z dziećmi w <span class="anon-block">P.</span>. Jednakże z opisanego powyżej dowodu z odpisu oświadczenia tego świadka wynika, że nie miała ona zamiaru na stałe przebywać w tym mieszkaniu w Niemczy, gdyż przebywała w nim jedynie tymczasowo i w tym czasie poszukiwała stałego miejsca zamieszkania. Co istotne, <span class="anon-block">I. K. (1)</span>wyraźnie w tym oświadczeniu podkreśliła, że nie miała zamiaru wówczas zamieszkać w Niemczy. Brak jest więc elementów woli stałego pobytu w Niemczy po stronie <span class="anon-block">I. K. (1)</span>w dniu 16 września 2013 roku, a tym samym nie można uznać, iż miejscowość <span class="anon-block">N.</span>była wówczas jej miejscem zamieszkania, a w konsekwencji także miejscem zamieszkania małoletnich. Co istotne, nie ma żadnych dowodów wskazujących na to, aby <span class="anon-block">I. K. (1)</span>miała inne miejsce zamieszkania i jakie to by było miejsce zamieszkania.</p> <p>W tych okolicznościach, właściwa do ponoszenia przedmiotowych wydatków jest gmina miejsca ostatniego zameldowania na pobyt stały małoletniej. W tym zakresie, na podstawie dowodów z odpisów doświadczeń o zameldowaniu na pobyt stały z dnia 24 lutego 2014 roku, znajdujących się na kartach 16 i 17 akt sprawy, Sąd ustalił, że małoletnia <span class="anon-block">A. K.</span>była ostatnio zameldowana na pobyt stały w okresie od dnia 2 marca 2009 roku do dnia 22 kwietnia 2009 roku, na <span class="anon-block">Osiedlu (...)</span>w <span class="anon-block">O.</span>, a małoletni <span class="anon-block">B. K.</span>jest na stałe zameldowany pod tym adresem od dnia 8 maja 2012 roku. Wskazana miejscowość znajduje się na terenie pozwanej <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D.</span>, a tym samym ona ponosi przedmiotowe wydatki związane z umieszczeniem tych małoletnich w pieczy zastępczej.</p> <p>Sąd ustalił przy tym, w oparciu o dowody z odpisów decyzji z dnia 19 września 2013 roku, znajdujących się na kartach od 7 do 10 akt sprawy, rachunków znajdujących się na kartach od 11 do 12 akt sprawy, decyzji z dnia 25 września 2013 roku, znajdującej się na karcie 13 akt sprawy i noty księgowej z dnia 16 października 2013 roku, znajdującej się na karcie 14 akt sprawy, że 10 procent kosztów miesięcznego utrzymania małoletniej w rodzinie zastępczej, wynosiło 307 złotych i 50 groszy i taką kwotą należało obciążyć pozwaną Gminę.</p> <p>Strona powodowa zażądała także zasądzenia odsetek ustawowych liczonych od dnia 15 listopada 2013 roku do dnia zapłaty.</p> <p>Podstawę prawną do sformułowania takiego żądania stanowią przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 Kodeksu cywilnego</a>. Z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481 § 1)">par. 1</a> tegoż artykułu wynika bowiem, iż jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odsetki za opóźnienie należą się przeto zarówno bez względu na szkodę poniesioną przez wierzyciela, jak i zawinienie okoliczności opóźnienia przez dłużnika. Należy przy tym wskazać, iż w świetle przepisów ustawy, dłużnik opóźnia się z wykonaniem zobowiązania, gdy nie spełnia świadczenia w terminie oznaczonym w sposób dostateczny lub wynikający z właściwości zobowiązania. Aby dokładnie wyjaśnić wskazaną kwestię, konieczne jest odwołanie się do pojęcia wymagalności. Roszczenie o spełnienie świadczenia jest wymagalne wówczas, gdy wierzyciel jest uprawniony do żądania spełnienia świadczenia. Dopóki roszczenie jest niewymagalne, nie zachodzi także opóźnienie, gdyż dłużnik nie jest zobowiązany do świadczenia. O dacie wymagalności decyduje natomiast treść stosunku obligacyjnego, łączącego strony. W przypadku zobowiązań terminowych, jeżeli dłużnik nie realizuje w terminie swych obowiązków, wynikających z treści zobowiązania, opóźnia się ze spełnieniem świadczenia. W takim przypadku, data wymagalności roszczenia stanowi jednocześnie datę, od której dłużnik opóźnia się ze świadczeniem. Z mocy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 Kodeksu cywilnego</a>, uzasadnia to roszczenie o odsetki. W przypadku z kolei zobowiązań bezterminowych, opóźnienie nastąpi dopiero w przypadku niedostosowania się do wezwania wierzyciela, żądającego spełnienia świadczenia. Chyba, że obowiązek jego spełnienia wynika z właściwości zobowiązania. Na koniec należy wskazać, iż na mocy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 2;art. 481 § 2 zd. 1)">art. 481 par. 2, zdania 1 Kodeksu cywilnego</a>, w sytuacji gdy stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe.</p> <p>W niniejszej sprawie, skład orzekający ustalił, że świadczenie objęte żądaniem pozwu wynika ze zobowiązania bezterminowego, albowiem ustawa nie określa terminu jego spełnienia. W przypadku natomiast tego typu zobowiązań, termin realizacji świadczenia przez dłużnika wynika z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 Kodeksu cywilnego</a>, który stanowi, że jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Należy przy tym podkreślić, że wskazany przepis wymaga niezwłocznego spełnienia świadczenia po wezwaniu dłużnika do jego wykonania, a nie jego natychmiastowego spełnienia. Przez niezwłoczne spełnienie świadczenia, należy rozumieć jego realizację bez zbędnej, nieuzasadnionej w normalnym toku sprawy zwłoki. Oznacza to, iż trzeba mieć tutaj na uwadze między innymi wysokość kwoty, która ma być uiszczona i możliwość jej zgromadzenia przez dłużnika. Termin niezwłocznie należy bowiem interpretować jako realny, w którym dłużnik przy uwzględnieniu okoliczności, miejsca i czasu oraz regulacji zawartych w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 354)">art. 354 Kodeksu cywilnego</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 355)">art. 355 Kodeksu cywilnego</a>, będzie w stanie dokonać zapłaty. Tak stwierdził Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 21 listopada 2012 roku, w sprawie o sygn. akt I ACa 1163/12, czy Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 26 września 2012 roku, w sprawie o sygn. akt I ACa 426/12. W rozpoznawanej sprawie, na podstawie dowodu z odpisu <span class="anon-block">noty księgowej numer (...)</span>, z dnia 16 października 2013 roku, znajdującego się na karcie 14 akt sprawy, Sąd ustalił, że w dniu 31 października 2013 roku, strona powodowa wezwała pozwaną Gminę do uiszczenia kwoty 307 złotych 50 groszy i wyznaczyła jej do zapłaty termin 14 dni od dnia doręczenia tej noty, czyli do dnia 14 listopada 2013 roku, który to termin należy uznać za wystarczający i spełniający wymóg niezwłoczności w zapłacie. W tych okolicznościach należało przyjąć, że pozwana Gmina popadła w opóźnienie co do dochodzonej kwoty z upływem dnia 14 listopada 2013 roku, a w związku z tym od następnego dnia, czyli dnia 15 listopada 2013 roku, należały się stronie powodowej odsetki ustawowe.</p> <p>Wobec powyższego, w oparciu o powołane przepisy, Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.</p> <p>Odnośnie rozliczenia kosztów procesu poniesionych przez stronę, należy na wstępie wskazać, że zgodnie z przepisem art. 98 par. 3 Kodeksu postepowania cywilnego, do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata, zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa stron.</p> <p>W świetle opisanych powyżej zasad, do kosztów procesu poniesionych przez stronę powodową należało zaliczyć: opłatę stosunkową od pozwu w kwocie 30 złotych, wynagrodzenie reprezentującego ją adwokata w kwocie 60 złotych i opłatę skarbową od odpisu pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, co daje łącznie kwotę 107 złotych.</p> <p>Wedle przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 par. 1 Kodeksu postępowania cywilnego</a>, strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie, koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W rozpoznawanej sprawie, pozwana Gmina w całości przegrała sprawę, a w związku z tym w całości należało obciążyć ją kosztami procesu poniesionymi przez stronę powodową.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, w oparciu o cytowane przepisy, Sąd orzekł, jak punkcie II sentencji.</p> </div>