II Ka 436/15

<p>Sygn. akt II Ka 436/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 29 grudnia 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Ostrołęce </strong>II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Jerzy Pałka</p> <p>Sędziowie: SSO Wiesław Oryl</p> <p>SSO Ryszard Warda (spr.)</p> <p>Protokolant: Kamila Duszak</p> <p>przy udziale oskarżycieli publicznych: Prokuratora Prok. Ok.: <span class="anon-block">A. O.</span> oraz Urzędu Celnego w <span class="anon-block">C.</span>, reprezentowanego przez eksperta Służby Celnej <span class="anon-block">I. S.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na rozprawie</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. W. (1)</span> i <span class="anon-block">E. K.</span> </strong> </p> <p>oskarżonych o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9§3 k.k.s.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Przasnyszu z dnia 25 maja 2015 r. w sprawie sygn. akt II K 812/12</p> <p> <strong> <!-- -->orzeka:</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->kosztami procesu odwoławczego obciąża Skarb Państwa; </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->zasądza ze Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. B.</span> 420 zł kosztów obrony w postępowaniu odwoławczym oskarżonego <span class="anon-block">M. W. (1)</span>. </strong> </p> <p>Sygn. akt II Ka 436/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. W. (1)</span> </strong> został oskarżony o to, że w okresie od 29.08.2011 r. do 16.09.2011 r. w miejscowości <span class="anon-block">M.</span> w lokalu <span class="anon-block"> Zajazdu (...)</span>, pełniąc funkcję Prezesa Zarządu Spółki z <span class="anon-block"> ograniczoną odpowiedzialnością (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> i zajmując się sprawami gospodarczymi firmy, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B.</span> prowadzącym <span class="anon-block"> firmę (...)</span> - zajmującym się obsługą serwisowo-inkasacyjną na podstawie umowy serwisowej z dnia 1 października 2010 r. oraz z <span class="anon-block">E. K.</span>, właścicielką lokalu Zajad <span class="anon-block">K. M.</span> 83, urządzał gry na automacie <span class="anon-block">A.</span> nr <span class="anon-block">H. (...)</span> udostępnionym do publicznego korzystania, wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawy o grach hazardowych</a>, działającym w celach komercyjnych, na którym prowadzone gry mają charakter losowy, co stanowi naruszenie przepisów: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 2;art. 2 ust. 3;art. 2 ust. 4;art. 2 ust. 5;art. 3;art. 6;art. 6 ust. 1;art. 14;art. 14 ust. 1)">art. 2 ust 3-5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych</a>, to jest o przestępstwo skarbowe określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art 107 § 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. K.</span> </strong> została oskarżona o to, że w okresie od 29.08.2011 r. do 16.09.2011 r. w miejscowości <span class="anon-block">M.</span>, będąc właścicielką lokalu Zajad <span class="anon-block">K.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. W. (1)</span> oraz z <span class="anon-block">P. B.</span> urządzała gry na automacie <span class="anon-block">A.</span> nr <span class="anon-block">H. (...)</span> i wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawy o grach hazardowych</a>, tj. poprzez udostępnienie do publicznego korzystania ww. automatu działającego w celach komercyjnych, na którym prowadzone gry mają charakter losowy, co stanowi naruszenie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 2;art. 2 ust. 3;art. 2 ust. 4;art. 2 ust. 5;art. 3;art. 6;art. 6 ust. 1;art. 14;art. 14 ust. 1)">art. 2 ust 3-5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych</a>, to jest o przestępstwo skarbowe określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art 107 § 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Przasnyszu</strong> wyrokiem z dnia 25 maja 2015 r. wydanym w sprawie II K 812/12 oskarżonych <span class="anon-block">M. W. (1)</span> i <span class="anon-block">E. K.</span> uniewinnił od popełnienia zarzucanych im czynów oraz przejął koszty postępowania na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację </strong>od powyższego wyroku w całości na niekorzyść oskarżonych wniósł oskarżyciel publiczny - Urząd Celny w <span class="anon-block">C.</span>. Orzeczeniu temu zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia, polegające na przyjęciu jako wiodącej przesłanki dysponowania przez <span class="anon-block"> firmę (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> oświadczeniem producenta urządzeń typu <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">H. (...)</span> w wersji programowej V 1.08 – tj. <span class="anon-block"> firmy (...)</span> a.s., opinią czeskiego biegłego sądowego inż. <span class="anon-block">J. K.</span> oraz opinią prawną <span class="anon-block"> Kancelarii (...)</span>, a także ekspertyzą prawną prof. dr hab. <span class="anon-block">S. P.</span>, na temat zręcznościowego charakteru automatu, uznając na tej podstawie, że oskarżeni zachowaniem swoim nie wyczerpali znamion strony podmiotowej czynów opisanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 k.k.s.</a> W konkluzji apelacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Przasnyszu.</p> <p>W odpowiedzi na apelację obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. W. (1)</span> wniósł o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy oraz zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja oskarżyciela publicznego jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Wbrew stanowisku wyrażonemu w apelacji, Sąd Rejonowy dokonał poprawnej oceny zebranych w sprawie dowodów, poczynił trafne ustalenia faktyczne, zaś wniosek tego Sądu o braku winy oskarżonych w zakresie zarzuconych im czynów, jest poprawny.</p> <p>Sąd I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone odpowiednio dokładnie i starannie zaś zawarta w apelacji argumentacja sprowadzała się do nieuzasadnionej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Argumenty apelacji nie przekonały o dowolności ocen i wniosków sądu <em> <!-- -->meriti</em>, skutkujących błędem w ustaleniach faktycznych.</p> <p>Zgodzić się należało z Sądem Rejonowym, że w okolicznościach sprawy brak jest podstaw by przypisać oskarżonym <span class="anon-block">M. W. (2)</span> i <span class="anon-block">E. K.</span> popełnienie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a> Rzecz bowiem w tym, że przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 k.k.s.</a> można popełnić wyłącznie umyślnie, zaś cechą umyślności jest występujący po stronie sprawcy zamiar (bezpośredni, bądź ewentualny) popełnienia czynu zabronionego.</p> <p>W oparciu o zgromadzone dowody nie sposób mówić o umyślnym działaniu oskarżonych, i to zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Oskarżeni ani nie chcieli popełnić zarzuconego im przestępstwa, ani nie uświadamiali sobie faktu naruszenia przepisów zakazujących określone zachowanie będące przestępstwem. Swoją ocenę na temat przedsiębranych działań oparli o posiadane przez nich opinie, wydane przez dwa uznane autorytety prawnicze i opinię wydaną przez czeskiego biegłego sądowego. Rację ma oskarżyciel publiczny, że są to tzw. opinie prywatne. Z faktu tego skarżący wywodzi jednak błędne wnioski co do tego, że opinie te nie powinny być przez Sąd Rejonowy podzielone. Zdaniem Sądu Okręgowego oczywistym jest, że w dacie zawierania przez oskarżonych umowy dotyczącej urządzenia <span class="anon-block"> (...)</span>, innymi opiniami, niż opinie prywatne oskarżeni dysponować nie mogli. Nie toczyło się bowiem wówczas jeszcze niniejsze postępowanie karne i nie była szerzej znana problematyka dotycząca czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 k.k.s.</a> Dopiero w toku postępowania karnego można było zgromadzić opinie wydane przez uprawnione jednostki, na zlecenie organu prowadzącego postępowanie. Sąd Rejonowy w oparciu o w/w „prywatne” opinie słusznie nie czynił ustaleń, w zakresie tego jaki w rzeczywistości charakter miały przedmiotowe urządzenia, czy były to symulatory zręcznościowe, czy automaty do gier hazardowych. Sąd Rejonowy w oparciu o te dowody czynił jedynie ustalenia co do zamiaru oskarżonych.</p> <p>Oskarżeni konsekwentnie wyjaśniali w toku postępowania, że byli i są przekonani o działaniu w zgodzie z prawem. Ponadto w ich przekonaniu utwierdzały ich, co wyżej wskazano, posiadane opinie. Wyjaśnienia oskarżonych są wiarygodne zważywszy na fakt, iż nie mają oni wiedzy w tym zakresie albowiem nie są specjalistami, czy biegłymi z zakresu automatów do gier hazardowych i trudno wymagać od nich, aby takową dysponowali. Posiadanie wątpliwości jest odczuciem subiektywnym. Niekoniecznie tam, gdzie wątpliwości rodzą się oskarżycielowi publicznemu, wątpliwości takie rodziły się albo powinny zrodzić się u oskarżonych, zwłaszcza, że co wyżej wskazano oskarżyciel publiczny nie przedstawił żadnego dowodu na to, że w dacie podjęcia inkryminowanej działalności zapadło jakieś prawomocne orzeczenie skazujące wydane przez sąd karny, mogące to przekonanie oskarżonych zachwiać.</p> <p>W powyższej sytuacji Sąd Okręgowy uznał, że ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji zasługuje na aprobatę, a ustalenia w zakresie stanu faktycznego są pełne.</p> <p>Na kartach uzasadnienia Sąd Rejonowy poruszył również kwestię obowiązywania przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawy o grach hazardowych</a>. W realiach przedmiotowej sprawy rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma charakter wtórny. Ocena tego zagadnienia wymagana jest wyłącznie w sytuacji, gdy Sąd orzekający stwierdzi istnienie innych przesłanek wskazujących na popełnienie zarzucanego oskarżonym czynu, a zwłaszcza znamion strony podmiotowej. Ponieważ Sąd Rejonowy nie przypisał oskarżonym winy umyślnej, tak w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym, zbędnym stało się czynienie szczegółowych rozważań na temat przepisów ww. ustawy. Wskazać należy jedynie, że stanowisko Sądu Rejonowego w tym zakresie zasługuje na aprobatę. Sprzeczność dyrektywy z ustawą wywołuje bowiem taki skutek, iż potencjalny uprawniony może powoływać się bezpośrednio na dyrektywę, z pominięciem przepisów prawa krajowego, o ile jej zapisy są bezwarunkowe i dostatecznie konkretne. Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. posiada właśnie taki walor. Przewiduje wyraźny obowiązek notyfikacji Komisji Europejskiej wprowadzenia przepisów technicznych, które mogłyby ograniczać swobody unijne.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, podzielił stanowisko Sądu Rejonowego i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437§1 k.p.k.</a> orzekł, jak w wyroku.</p> </div>