I C 1259/15

<p>sygn. akt I C 1259/15</p> <div> <h2>WYROK ZAOCZNY</h2> <p> <strong> <!-- -->W I M I E N I U R Z E C Z Y P O S P O L I T E J P O L S K I E J</strong> </p> <p>Dnia 29 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim Wydział I Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Michał Rachel</p> <p>Protokolant: starszy sekretarz sądowy Donata Szczepaniak</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 roku w Ostrowie Wielkopolskim</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> Kancelaria (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">K. G.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  zasądza od pozwanej <span class="anon-block">K. G.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block"> Kancelaria (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> kwotę 310,00 (trzysta dziesięć 00/100) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 23 marca 2014 roku do dnia zapłaty;</p> <p>II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;</p> <p>III.  zasądza od pozwanej <span class="anon-block">K. G.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block"> Kancelaria (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> kwotę 58,30 (pięćdziesiąt osiem 30/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;</p> <p>IV.  nadaje wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności.</p> <p>Michał Rachel</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 9 marca 2015 r. powód <span class="anon-block"> Kancelaria (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> złożył do Sądu Rejonowego w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko pozwanej <span class="anon-block">K. G.</span> o zasądzenie kwoty 478,16 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 23 marca 2014r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu podał, że w dniu 30 października <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> dokonała przelewu na rzecz powodowej spółki wierzytelności przysługującej cedentowi wobec pozwanej. O przelewie tym pozwana została poinformowana pismem z dnia 30 października 2014r.</p> <p>Pozwana w dniu 18 stycznia 2014r. zawarła z cedentem umowę pożyczki na kwotę 310,00 zł za pośrednictwem platformy internetowej <span class="anon-block">(...)</span> Pozwana, zgodnie z zawartą umową przed wypłaceniem przez cedenta środków pieniężnych w powyższej wysokości, dokonała weryfikacji swoich danych osobowych oraz akceptacji warunków umowy, realizując przelew weryfikacyjny na rachunek cedenta. W dniu 18 stycznia 2014r. cedent wypłacił pozwanej środki pieniężne. Strona powodowa podniosła, iż uzgodniony i zaakceptowany przez strony umowy pożyczki całkowity jej koszt, który pozwana zobowiązała się zwrócić wynosi 478,16 zł. Zwrot pożyczki miał nastąpić do dnia 22 marca 2014r. W dniu 31 października 2014r. powodowa spółka wezwała pozwaną do dobrowolnego spełnienia świadczenia pieniężnego.</p> <p>Postanowieniem z dnia 23 marca 2015r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Pozwana <span class="anon-block">K. G.</span> w dniu 18 stycznia 2014r. zawarła z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowę pożyczki na kwotę 310,00 zł za pośrednictwem platformy internetowej www.kredito24.pl. W dniu 20 stycznia 2014r. kwota pożyczki przelana została na rzecz pozwanej. Termin zwrotu pożyczki strony umowy określił na dzień 22 marca 2014r.</p> <p>(dowód: potwierdzenie przelewu, k. 25,</p> <p>okoliczności niesporne)</p> <p>Pozwana nie zwróciła pożyczkodawcy kwoty pożyczki w ustalonym terminie.</p> <p>(okoliczności niesporne)</p> <p>W dniu 31 października <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> dokonała przelewu na rzecz powodowej spółki wierzytelności przysługującej cedentowi wobec pozwanej.</p> <p>(dowód: umowa przelewu wierzytelności, k. 16-18)</p> <p>Pismem z dnia 31 października 2014r. powodowa spółka poinformowała o powyższym przelewie pozwaną.</p> <p>(dowód: zawiadomienie z dnia 31 października 2014r., k. 19-19v,</p> <p>potwierdzenie nadania, k. 20)</p> <p>Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dowody, które nie budziły wątpliwości sądu i nie były kwestionowane przez strony.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.</p> <p>Jeżeli pozwana nie stawiła się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, o czym stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 1)">art. 339 § 1 k.p.c.</a> Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 2)">art. 339 § 2 k.p.c.</a> wydając wyrok zaoczny przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.</p> <p>W toku niniejszego procesu pozwana zachowała postawę całkowicie bierną. Nie złożyła odpowiedzi na pozew, nie stawiła się także na rozprawie. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały zatem powyższe przesłanki do wydania wyroku zaocznego. Jednocześnie w ocenie Sądu nie wystąpiły przesłanki pozytywne zawarte w treści 339 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 2)">§ 2 k.p.c.</a> </p> <p>Należy wskazać, że niezależnie od wynikającego z przytoczonego wyżej domniemania prawdziwości twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem rzeczy, Sąd ma każdorazowo obowiązek krytycznego ustosunkowania się do jego twierdzeń z punktu widzenia ich ewentualnej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. W przypadku wątpliwości w tym przedmiocie, Sąd nie może wydać wyroku zaocznego, opierając się tylko na twierdzeniach powoda o okolicznościach faktycznych. Należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1998 roku, I CKU 85/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1997 roku, I CKU 115/97).</p> <p>Zawarte w pozwie twierdzenia budziły poważne wątpliwości Sądu w zakresie wysokości dochodzonej należności, wobec czego uznał on za konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego.</p> <p>Wierzytelność będąca przedmiotem powództwa w niniejszej sprawie została przez powoda nabyta w drodze przelewu. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1;art. 509 § 2)">art. 509 § 1 i 2 k.c.</a>, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.</p> <p>W niniejszej sprawie powodowa spółka dochodziła od pozwanej należności z tytułu zawartej między <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> a pozwaną umowy pożyczki z dnia 18 stycznia 2014r.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 k.c.</a> przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.</p> <p>W toku niniejszego postępowania powodowa spółka dochodziła od pozwanej 478,16 zł. Jak wynika z uzasadniania pozwu kwota ta stanowi „uzgodniony i zaakceptowany przez strony umowy pożyczki całkowity jej koszt, który pozwana zobowiązała się zwrócić”.</p> <p>Podstawową zasadę rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu cywilnym formułuje przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> Zgodnie z treścią powyższego przepisu, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten wyraża zatem dwie ogólne reguły: pierwszą - generalnie wymagającą udowodnienia powołanego przez stronę faktu, powodującego powstanie określonych skutków prawnych, oraz drugą regułę, która sytuuje ciężar dowodu danego faktu po stronie osoby, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.</p> <p>Ogólna zasada rozkładu ciężaru dowodu, jest regułą w znaczeniu materialnym wskazującą, kto poniesie skutki nieudowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, natomiast przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> wskazuje, kto ponosi ciężar dowodu w znaczeniu formalnym, kto powinien przedstawiać dowody. W myśl bowiem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zd. 1 k.p.c.</a> strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.</p> <p>Zgodnie zatem z zasadą kontradyktoryjności ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego. To one, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6–7, poz. 76, z glosą A. Zielińskiego, Palestra 1998, nr 1–2, s. 204; wyrok SN z dnia 7 marca 1997 r., II CKN 70/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 113; uzasadnienie wyroku SN z dnia 16 grudnia 1997 r., II UKN 406/97, OSNAPiUS 1998, nr 21, poz. 643; wyrok SN z dnia 15 grudnia 1998 r., I CKN 944/97, Prok. i Pr. 1999, nr 11–12, poz. 38).</p> <p>Mając na uwadze treść powyższych przepisów podnieść więc należy, iż to powód powinien udowodnić fakty pozytywne, które stanowią podstawę jego powództwa tj. okoliczności prawo tworzące.</p> <p>Jak wskazano wyżej, w toku niniejszego postępowania powód dochodził należności w łącznej wysokości 478,16 zł. Jednakże z uzasadnienia pozwu wynika jedynie, iż kwota udzielonej pożyczki wynosiła 310,00 zł, natomiast powodowa spółka w żaden sposób nie wskazała, jakie inne – poza kwotą kapitału pożyczki – należności wchodzą w skład należności objętej pozwem. Czynności strony powodowej ograniczyły się wyłącznie do stwierdzenia, iż – jak wskazano wyżej – kwota 478,16 zł stanowi „uzgodniony i zaakceptowany przez strony umowy pożyczki całkowity jej koszt, który pozwana zobowiązała się zwrócić”.</p> <p>Podkreślenia wymaga, iż wysokość dochodzonej należności w żaden sposób nie wynika z dołączonej do pozwu umowy ramowej pożyczki nr <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 21-23v akt), albowiem określa jedynie ogólne warunki udzielania pożyczek pieniężnych przez cedenta. Jednocześnie zauważyć należy, iż wydrukowana łącznie z umową ramową pożyczki <span class="anon-block">faktura nr. (...)</span> z dnia 16 grudnia 2013r. dotyczy innej pożyczki, tj. na kwotę 500,00 zł i wypłaconej w dniu 16 grudnia 2013r.</p> <p>Dodać należy także, iż zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2015r. zobowiązano pełnomocnika powoda do wskazania w terminie 1 tygodnia, jakie poszczególne należności składają się na kwotę objętą pozwem i w jaki sposób zostały naliczone. Zarządzenie to doręczone zostało pełnomocnikowi powoda w dniu 22 czerwca 2015r., jednakże w żaden sposób nie ustosunkował się on do jego treści.</p> <p>Mając powyższe na względzie Sądu uznał roszczenie strony powodowej za uzasadnione wyłącznie w zakresie kwoty 310,00 zł. Odsetki od tej kwoty zasądzone zostały, zgodnie z żądaniem, od dnia 23 marca 2014r. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt I wyroku.</p> <p>Powództwo dalej idące podlegało oddaleniu (pkt II wyroku).</p> <p>O kosztach postępowania orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a>, mając na względzie, iż strona powodowa poniosła koszty w łącznej wysokości 90,00 zł (nie zostało dołączone potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa) oraz że wygrała proces w 64,83 % (pkt III wyroku).</p> <p>Sąd w pkt IV sentencji wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 333;art. 333 § 1;art. 333 § 1 pkt. 3)">art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c.</a> nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.</p> <p>Michał Rachel</p> </div>