II W 539/23

<p>Sygn. akt II W 539/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 4 lutego 2025 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący : Wojciech Langer</strong> </p> <p>Protokolant<strong> <!-- -->: </strong>Katarzyna Szczygieł</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2025 roku</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. L.</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z domu <span class="anon-block">J.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span> </p> <p>obwinionego o to, że:</p> <p>w dniu 24 kwietnia 2023 roku około godziny 14:40 w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span> II, na terenie stacji paliw <span class="anon-block"> (...)</span> oznaczonym znakiem strefa ruchu, kierując samochodem marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span>, umyślnie wjechał w stojącego przed pojazdem <span class="anon-block">M. T.</span> czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->uniewinnia</strong> obwinionego <span class="anon-block">S. L.</span> od zarzuconego mu we wniosku o ukaranie czynu, a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa;</p> <p>II.  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art. 118 § 1 kpw</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> <strong> <!-- -->zasądza</strong> od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego <span class="anon-block">S. L.</span> kwotę 360 (trzystu sześćdziesięciu) złotych tytułem kosztów ustanowienia zastępstwa procesowego w toku postępowania sądowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II W 539/23</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku z 4 lutego 2025r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny.</strong> </p> <p> <span class="anon-block">S. L.</span> 24 kwietnia 2023r. przyjechał samochodem marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr. rej.(...)</span>, na <span class="anon-block"> (...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> II w <span class="anon-block">S.</span>. W samochodzie znajdowała się <span class="anon-block">K. T.</span>, wraz z córką <span class="anon-block">W. T.</span>. Na stacji tej, przypadkowo znajdował się były mąż <span class="anon-block">K. T.</span> i ojciec <span class="anon-block">W. T.</span>, <span class="anon-block">M. T.</span>. Podszedł on do samochodu <span class="anon-block">S. L.</span>, i chciał by jego dziecko opuściło pojazd, próbując otworzyć drzwi samochodu. Stanął następnie przed maską samochodu. <span class="anon-block">S. L.</span> wówczas celowo ruszył, wjeżdżając w <span class="anon-block">M. T.</span>, który na skutek tego, oparł się o maskę pojazdu. <span class="anon-block">S. L.</span> chciał przez to uniemożliwić <span class="anon-block">M. T.</span> zabranie dziecka z samochodu. Na miejsce została wezwana <span class="anon-block">(...)</span>. Po wjechaniu w <span class="anon-block">M. T.</span> pojazd <span class="anon-block">B.</span>, aż do zakończenia interwencji nie był przemieszczany. Między rodzicami <span class="anon-block">W. T.</span> istniał wówczas spór co do opieki nad nią.</p> <p> <em> <!-- -->Dowody:</em> </p> <p> <em> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">S. L.</span>: k. 16, 70; zeznania <span class="anon-block">W. Ł.</span>: k. 10, 71; zeznania <span class="anon-block">M. T.</span>: k. 71; zeznania <span class="anon-block">K. T.</span>: k. 113; zeznania <span class="anon-block">M. J.</span>: k. 114; nagrania z miejsca zdarzenia: k. 15; </em> </p> <p>Powyższy stan faktyczny był w zasadzie bezsporny. Wynikał on z wzajemnie spójnych dowodów osobowych, a także nagrań. Nie był też kwestionowany przez samego obwinionego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył co następuje. </strong> </p> <p> <span class="anon-block">S. L.</span> został obwiniony o to, że 24 kwietnia 2023r. ok. godz. 14.40 w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span> II, na terenie stacji paliw <span class="anon-block"> (...)</span> oznaczonym znakiem strefa ruchu, kierując samochodem marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span>, umyślnie wjechał w stojącego przed pojazdem <span class="anon-block">M. T.</span>, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">Art. 86 § 1 kk</a> penalizuje jako wykroczenie, zachowanie osoby, która na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przedmiotem ochrony – jak wynika z treści tego przepisu - jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. „Ruch drogowy chroniony jest przed zamachami skierowanymi na jego bezpieczeństwo. Ochroną objęte jest tylko bezpieczeństwo ruchu drogowego” (R. Stefański, komentarz do art. 86 kw, opubl. Lex). Zachowanie sprawcy takiego wykroczenia, ma polegać na niezachowaniu należytej ostrożności, a więc ostrożności wymaganej w określonych okolicznościach od uczestnika ruchu, ostrożność taka określona jest w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">prawie o ruchu drogowym</a>. Dla przyjęcia odpowiedzialności wykroczeniowej z tego przepisu „konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował &lt;&lt;należytej ostrożności&gt;&gt;, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze” (wyrok Sądu Najwyższego z 29 kwietnia 2003r., III KK 61/03). Niezachowanie należytej ostrożności ma skutkować obiektywnym zagrożeniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym.</p> <p>Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że do <span class="anon-block">S. L.</span> wjechał celowo w <span class="anon-block">M. T.</span>, chcąc mu uniemożliwić zabranie dziecka z samochodu. Zachowanie to nie miało żadnego związku z ruchem drogowym. W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">prawie o ruchu drogowym</a> nie ma żadnej zasady ostrożności, która wskazywałaby jak ma zachować się kierowca samochodu, w sytuacji gdy inna osoba, celowo, chce doprowadzić do tego, by dziecko opuściło samochód. <span class="anon-block">M. T.</span> chcąc otworzyć samochód, chciał by jego córka wyszła z samochodu, nie był uczestnikiem ruchu drogowego. Nie pojawił się on przed samochodem <span class="anon-block">S. L.</span> jako pieszy. Celowe wjechanie przez obwinionego w <span class="anon-block">M. T.</span> w żaden sposób nie spowodowało zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Obaj mężczyźni swoimi zachowaniami realizowali własne cele, w żaden sposób nie związane z ruchem drogowym. Nie można więc uznać, że <span class="anon-block">S. L.</span> zrealizował znamiona przedmiotowe wykroczenia z art. 86 § 1 kw.</p> <p>Sąd w postępowaniu wykroczeniowym nie mógł wypowiedzieć się na temat tego, czy zachowanie to ewentualnie wyczerpywało znamiona przestępstwa, czy to prywatnoskargowego, czy publicznoskargowego.</p> <p>Dlatego też należało uniewinnić <span class="anon-block">S. L.</span>, a kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.</p> <p>Obwiniony był w toku postępowania sądowego reprezentowany przez obrońcę. W związku z uniewinnieniem należało więc zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">S. L.</span>, kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy.</p> </div>