II K 36/24

<p>Sygn. akt II K 36/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 6 lutego 2025 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Justyna Koska-Janusz</p> <p>Protokolant: sekr. sąd. Aneta Cegiełka</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024, 26 września 2024, 5 grudnia 2024 roku i 30 stycznia 2025 roku w <span class="anon-block">W.</span>,</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. P.</span> </strong>, syna <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">H.</span> z domu <span class="anon-block">Ł.</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">Ż.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o to, że:</strong> </p> <p>w dniu 9 maja 2023 roku dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki V.</span> wraz z kartą sim w sieci <span class="anon-block">P.</span> o numerze abonenckim <span class="anon-block"> (...)</span> i wartości 1.280 zł w kawiarni <span class="anon-block">S.</span> mieszczącej się na terenie dworca PKP <span class="anon-block">(...)</span> na szkodę <span class="anon-block">S. C.</span>, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->orzeka</strong> </p> <p>I.  oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. P.</span> </strong> uznaje za winnego tego, że w dniu 9 maja 2023 roku w <span class="anon-block">W.</span>, w kawiarni <span class="anon-block">S.</span> mieszczącej się na terenie Dworca PKP <span class="anon-block">(...)</span>, dokonał kradzieży używanego telefonu komórkowego marki <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">(...)</span> wraz z kartą sim w sieci <span class="anon-block">P.</span>, o wartości 449 zł w dacie zakupu w dniu 2 września 2021 r., czym działał na szkodę <span class="anon-block">S. C.</span>, czyn ten kwalifikuje jako wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń</a>, i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń</a> skazuje go i wymierza mu karę 25 (dwudziestu pięciu) dni aresztu;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 44;art. 44 § 5)">art. 44 § 5 kpw</a> zwraca oskarżonemu dowód rzeczowy <span class="anon-block">(...)</span> opisany w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr <span class="anon-block">(...)</span> pod poz.1;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze</a> zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">K. P.</span> kwotę 1.680 zł (jeden tysiąc sześćset osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należną stawkę podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu <span class="anon-block">P. P.</span> z urzędu;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> zwalnia oskarżonego od kosztów i opłat w sprawie i określa, że ponosi je Skarb Państwa.</p> <p> <em> <!-- -->sędzia Justyna Koska-Janusz</em> </p> <table> <colgroup> <col width="32"/> <col width="30"/> <col width="35"/> <col width="118"/> <col width="11"/> <col width="42"/> <col width="15"/> <col width="123"/> <col width="5"/> <col width="11"/> <col width="2"/> <col width="8"/> <col width="114"/> <col width="71"/> <col width="99"/> </colgroup> <tr> <td colspan="15"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> <p>Formularz UK 1</p> </td> <td colspan="5"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="2"> <p>II K 36/24</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->USTALENIE FAKTÓW</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->Fakty uznane za udowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>1.1.1.</p> </td> <td colspan="2"> <p> <span class="anon-block">P. P.</span> </p> </td> <td colspan="11"> <p>w dniu 9 maja 2023 roku w <span class="anon-block">W.</span>, w kawiarni <span class="anon-block">S.</span> mieszczącej się na terenie Dworca PKP <span class="anon-block">(...)</span>, dokonał kradzieży używanego telefonu komórkowego <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">(...)</span> wraz z kartą sim w sieci <span class="anon-block">P.</span>, o wartości 449 zł w dacie zakupu w dniu 2 września 2021 roku, czym działał na szkodę <span class="anon-block">S. C.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń</a> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> <p>W dniu 9 maja 2023 roku <span class="anon-block">S. C.</span> przyjechała do <span class="anon-block">W.</span> celem załatwienia spraw osobistych. Na miejscu przypadkowo poznała <span class="anon-block">P. P.</span>, który pomógł jej w dotarciu do miejsca, które planowała odwiedzić. Wracając na dworzec, około godziny 16:40 udała się wraz z <span class="anon-block">P. P.</span> do kawiarni <span class="anon-block">S.</span> mieszczącej się na terenie Dworca <span class="anon-block">(...)</span> PKP. Po dotarciu na miejsce postanowiła udać się do toalety. Na stoliku w kawiarni pozostawiła swój telefon komórkowy oraz bagaż. W tym czasie oskarżony miał wgrać jej na telefonie aplikację ułatwiającą poruszanie się po mieście.</p> <p>Gdy <span class="anon-block">S. C.</span> wyszła z kawiarni i skierowała się do toalet zlokalizowanych poza obrębem lokalu, w przyległym korytarzu, <span class="anon-block">P. P.</span> o godz. 18:48 wybiegł z kawiarni i udał się w przeciwnym kierunku, po czym przeszedł schodami do peronu 2, a następnie opuścił teren Dworca <span class="anon-block">(...)</span>. Natomiast kobieta zorientowawszy się, że zostawiła telefon i bagaż wraz z nieznajomym mężczyzną, powróciła o godz. 18:50 do kawiarni, gdzie na stoliku zastała leżący telefon komórkowy <span class="anon-block">marki S.</span>, należący do nieznajomego oraz swój bagaż. Jej telefonu na miejscu nie było.</p> <p>Kobieta wyszła z kawiarni, rozglądając się i poszukując mężczyznę, z którym pozostawiła swój telefon i bagaż.</p> </td> <td colspan="2"> <p>częściowo wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. P.</span> </p> </td> <td> <p>54-55, 165-168, 305</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">S. C.</span> </p> </td> <td> <p>1-2, 301-305</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Protokół oględzin zapisu monitoringu</p> </td> <td> <p>18-22</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> <p>Telefon komórkowy <span class="anon-block">S. C.</span> był <span class="anon-block">marki V.</span> <span class="anon-block">(...)</span>, zabezpieczony etui z klapką koloru czarnego oraz szkłem ochronnym.</p> <p>Wartość tego telefonu w dniu jego zakupu, tj. w dniu 2 września 2021 roku, wynosiła 449, 00 zł.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. M.</span> </p> </td> <td> <p>342-344</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">S. C.</span> </p> </td> <td> <p>1-2, 301-305</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>umowa o kredyt na zakup towarów i usług nr. <span class="anon-block"> (...)</span> </p> </td> <td> <p>334</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Oskarżony został poddany badaniu sądowo-psychiatrycznemu. U <span class="anon-block">P. P.</span> nie stwierdzono objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego.</p> <p>Ten stan psychiczny nie znosił ani nie ograniczał zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, poczytalność opiniowanego nie budziła wątpliwości biegłych.</p> </td> <td colspan="2"> <p>opinia sądowo-psychiatryczna</p> </td> <td> <p>k359-364</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <span class="anon-block">P. P.</span> był uprzednio 13-krotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Informacja z Krajowego Rejestru Karnego</p> </td> <td> <p>120-131</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->Fakty uznane za nieudowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>1.2.1.</p> </td> <td colspan="2"> <p> <span class="anon-block">P. P.</span> </p> </td> <td colspan="11"> <p>w dniu 9 maja 2023 roku w <span class="anon-block">W.</span>, w kawiarni <span class="anon-block">S.</span> mieszczącej się na terenie Dworca PKP <span class="anon-block">(...)</span>, dokonał kradzieży używanego telefonu komórkowego <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">(...)</span> wraz z kartą sim w sieci <span class="anon-block">P.</span>, o wartości 449 zł w dacie zakupu w dniu 2 września 2021 roku, czym działał na szkodę <span class="anon-block">S. C.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń</a> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Uznanie, że zabór telefonu był przypadkowy, niezamierzony, nie połączony z zamiarem jego przywłaszczenia</p> </td> <td colspan="2"> <p>Częściowo wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. P.</span> </p> </td> <td> <p>54-55, 165-168, 305</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->OCena DOWOdów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->Dowody będące podstawą ustalenia faktów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="6" colspan="3"> <p>1.1.1</p> </td> <td colspan="2"> <p>częściowo zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">S. C.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Depozycje świadka w zakresie, w jakim opisała ona okoliczności poznania oskarżonego, jak też okoliczności pozostawienia przy nim jej telefonu komórkowego oraz bagażu, a następnie utraty tego telefonu, w pełni korespondowały z nagraniami z monitoringu dworcowego, jak również spójne były z wyjaśnieniami oskarżonego. Jako wiarygodne Sąd ocenił także te depozycje, w których opisywała, jak telefon ten nabyła za pośrednictwem swojej siostrzenicy.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>częściowo wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. P.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim nie kwestionował on spotkania pokrzywdzonej, jak też pozostawienia przez nią telefonu komórkowego „pod jego opieką”, nie budziły żadnych wątpliwości. W tym względzie były one spójne z zeznaniami pokrzywdzonej. Także fakt rozpoznania siebie przez oskarżonego na nagraniach z monitoringu dworcowego nie budził wątpliwości, albowiem jakość tych nagrań była na tyle dobra, że pozwalała uznać, że i w tym względzie wyjaśnienia oskarżonego były wiarygodne.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania <span class="anon-block">A. M.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Depozycje świadka były spójne, rzeczowe, poparte dowodami w postaci umowy o kredyt na utraconego przez pokrzywdzoną telefonu. Świadek potwierdziła, że telefon ten został zakupiony wprawdzie przez nią na raty w dniu 2 września 2021 roku, niemniej od samego początku miał on być własnością <span class="anon-block">S. C.</span>, która pokryła koszty jego zakupu. Cena telefonu w dniu zakupu wynosiła 449 zł oraz ubezpieczenie o wartości 180 zł.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>umowa o kredyt na zakup towarów i usług nr. <span class="anon-block"> (...)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Dokument prywatny, sporządzony przez uprawniony podmiot, w odpowiedniej formie, spójny z materiałem dowodowym w postaci zeznań świadka <span class="anon-block">A. M.</span>, dający podstawy do kategorycznych ustaleń wartości tego przedmiotu w dacie jego zakupu w dniu 2 września 2021 r.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Protokół oględzin zapisu monitoringu wraz z nagraniami z monitoringu dworcowego</p> </td> <td colspan="10"> <p>Dokument urzędowy sporządzony przez uprawnionego do tego funkcjonariusza Policji, w zakresie powierzonych mu zadań, nie budzący wątpliwości co do rzetelności ujętych w nich okoliczności. Materiał wizyjny nie nosił śladów mogących wskazywać na to, aby w zapis ten w jakikolwiek sposób ingerowano. Był to dowód obiektywny, pozwalający odtworzyć precyzyjnie, w jakim czasie pokrzywdzona wyszła z kawiarni, kiedy do niej powróciła oraz to, że o godzinie 18:48 oskarżony <span class="anon-block">P. P.</span> wybiegł z kawiarni, a następnie o godzinie 18:53 wyszedł z Dworca PKP <span class="anon-block">(...)</span>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>opinia sądowo-psychiatryczna</p> </td> <td colspan="10"> <p>Opinia kategoryczna, sporządzona przez osoby posiadające odpowiednią specjalistyczną wiedzę oraz doświadczenie zawodowe, wnioski wyciągnięte w oparciu o zgromadzoną dokumentację medyczną.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="3"> <p>1.2.1</p> </td> <td colspan="2"> <p>częściowo wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. P.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Wyjaśnienia oskarżonego w części, w której negował on zabór telefonu pokrzywdzonej w celu jego przywłaszczenia, stanowiły li tylko przyjętą przez niego linię obrony. W tym względzie jego wyjaśnienia były niekonsekwentne, sprzeczne z tym, co wyjaśniał na etapie postępowania przygotowawczego, kiedy to przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu, odejście od tych wyjaśnień było powodowane wyłącznie chęcią uniknięcia odpowiedzialności karnej. Należy bowiem zauważyć, że oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, a zatem mającą szereg doświadczeń w składaniu wyjaśnień, konsekwencjach, jakie wyciągane są następnie ze słów, pod którymi składa swój podpis na protokole. Zdaniem Sądu, świadomość tych konsekwencji, gdyby istotnie takich wyjaśnień nie składał, spowodowałaby, że co najmniej odmówiłby złożenia podpisu na protokole.</p> <p>W ocenie Sądu, jako całkowicie nieprzekonywujące są twierdzenia oskarżonego co do tego, że telefon pokrzywdzonej miał zabrać z pośpiechu, omyłkowo, nie mając zamiaru jego przywłaszczenia. Gdyby istotnie tak było, to podjąłby on jakiekolwiek działania, aby telefon ten zwrócić. Mógł przecież po rzekomy odebraniu od kogoś przesyłki, na którą tak czekał, powrócić na miejsce do kawiarni, gdzie z pewnością oczekiwałaby na niego pokrzywdzona, która poszukiwała kierunku, w jakim oskarżony pod jej nieobecność się udał. Mógł też spróbować zadzwonić na swój telefon, który jak twierdził był sprawny i skomunikować się z pokrzywdzoną.</p> <p>Żadnego z tych kroków oskarżony nie podjął, natomiast nie potrafił wyjaśnić rzeczowo, co tak naprawdę stało się z telefonem pokrzywdzonej, podając, że go zgubił bądź mu go ukradziono (k. 166).</p> <p>Działania z zamiarem przywłaszczenia telefonu komórkowego pokrzywdzonej nie wyklucza także fakt, że na miejscu pozostawił on swój własny telefon komórkowy. Przedmiot należący do <span class="anon-block">S. C.</span> w danym momencie oskarżony uznał - zdaniem Sądu - za bardziej atrakcyjny, stąd go zabrał. Także fakt pozostawienia jej bagażu nie przekreśla, że działał on w zamiarze zaboru tego telefonu w celu przywłaszczenia, albowiem nie wszystkie przedmioty należące do pokrzywdzonego muszą od razu paść łupem sprawcy. Telefon zaś jest przedmiotem łatwo zbywalnym, łatwym do ukrycia i wyniesienia. Stąd kradzież tylko tej rzeczy nie jest działanie irracjonalnym i sprzecznym z doświadczeniem życiowym.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>częściowo zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">S. C.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Depozycje pokrzywdzonej w części dotyczącej wartości skradzionego telefonu <span class="anon-block">marki V.</span> nie były wiarygodne. Przedstawiana przez nią wartość tego telefonu była istotnie zawyżona co do realnej wartości tego przedmiotu. W ocenie Sądu, zeznania w tej części nie były powodowane złą wolą i chęcią bezpodstawnego oskarżenia <span class="anon-block">P. P.</span>, lecz wynikało z niecodziennego podejścia do wartości pieniądza i obowiązujących nominałów. Świadek w trakcie rozprawy w obecności oskarżonego nie wyrażała wobec niego żadnej niechęci, wręcz przeciwnie nie rościła do niego żadnych pretensji, życząc mu zdrowia i wnoszą do Sądu postulat wymierzenia oskarżonemu ładnej kary (k. 305). Świadek używała natomiast określenia „bańki”, co przed denominacją, która nastąpiła w 1995 r., odnosiło się do milionów złotych. Ta spontaniczna deklaracja pokrzywdzonej co do wartości utraconego telefonu nie mogła zatem stanowić podstawy do dokonywania ustaleń faktycznych. W tym względzie Sąd oparł się na zeznaniach <span class="anon-block">A. M.</span> i złożonych przez nią dowodach zakupu telefonu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->PODSTAWA PRAWNA WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="5"> <p> <span class="anon-block">P. P.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <span class="anon-block">P. P.</span> został oskarżony o popełnienie występku kradzieży stypizowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> popełnionego w warunkach recydywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> O tym, czy sprawca odpowiadać będzie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">ustawy – Kodeks karny</a>, czy też na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">ustawy – Kodeks wykroczeń</a>, w zakresie czynów polegających na zaborze cudzej rzeczy w celu przywłaszczenia, decyduje wartość skradzionych rzeczy. Odpowiada zatem za wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 kodeksu wykroczeń</a> - w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2023 r. - sprawca, który kradnie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza 800 złotych. Uprzednio graniczna wartość rozdzielająca wykroczenie od przestępstwa kradzieży wynosiła 500 zł. Zatem w dacie dokonania tego czynu, tj. 9 maja 2023 r., wartość skradzionego na szkodę <span class="anon-block">S. C.</span> telefonu komórkowego, nakazywała uznać go za wyczerpujące wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1</a> kw, a nie – jak przyjęto w akcie oskarżenia – występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a>.</p> <p>Dodatkowo zaznaczyć należy, iż przepisów o recydywie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> nie stosuje się do czynów stanowiących wykroczenie, stąd przepis ten nie znalazł się w podstawie skazania.</p> <p>Strona przedmiotowa kradzieży polega natomiast na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Sprawca ma bowiem wykonać czynność zaboru cudzej rzeczy, której towarzyszy cel przywłaszczenia. Zabór polega na przejęciu władztwa nad rzeczą. Oznacza to wyjęcie rzeczy spod władania właściciela (posiadacza) i objęcie jej przez sprawcę we władanie. Może ono nastąpić po przeniesieniu rzeczy z miejsca, w którym dotychczas się znajdowała, zgodnie z wolą sprawcy. Przejęcie rzeczy przez sprawcę we władanie zakłada uniesienie i przeniesienie rzeczy, zmianę położenia rzeczy, wzięcie w rękę, włożenie do swojej torby lub kieszeni lub przeniesienie w inne miejsce (por. T. Bojarski, J. Piórkowska-Flieger [w:] A. Michalska-Warias, T. Bojarski, J. Piórkowska-Flieger, Kodeks wykroczeń. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 119).</p> <p>Kradzież można popełnić wyłącznie umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, albowiem podmiotową cechą kradzieży jest zabór w celu przywłaszczenia, czyli chęć włączenia skradzionego mienia do majątku sprawcy lub postąpienia z nim jak z własnym (tak wyrok SN z dnia 29.10.2001 r., sygn. akt III KKN 364/01).</p> <p>W ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie dowodowe dało pełne podstawy do przyjęcia, że działaniem swoim oskarżony wyczerpał zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe elementy kradzieży. sprawstwo i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. W odniesieniu do tej pierwszej grupy, niewątpliwe jest, że telefon komórkowy stanowił rzecz ruchomą, która ze względu na swoją wartość nakazywała uznać czyn za wykroczenie. W odniesieniu zaś do elementów podmiotowych, o działaniu w zamiarze przywłaszczenia świadczyło to, jak oskarżony z zabraną rzeczą postąpił. Dało to podstawy do uznania, że jego zamiarem było przywłaszczenie tego telefonu. Zabierając tę rzecz z miejsca, w którym pozostawiła go pokrzywdzona, nie oddając go następnie pokrzywdzonej, nie podejmując jakiejkolwiek próby zwrócenia go, skontaktowania się z pokrzywdzoną, jednoznacznie pokazał, jaki był jego rzeczywisty zamiar.</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.3. Warunkowe umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="6"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.4. Umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="6"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.5. Uniewinnienie</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="6"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i <br/>środki związane z poddaniem sprawcy próbie</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się <br/>do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">P. P.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 119;art. 119 § 1)">Art. 119 § 1 kk</a> przewiduje dla sprawcy kradzieży karę aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.</p> <p>Wymierzając karę oskarżonemu <span class="anon-block">P. P.</span> Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 § 1 i § 2 kw.</p> <p>Art. 33 § 1 k.w. stanowi, że organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.</p> <p>Wymierzając karę oskarżonemu Sąd miał także na uwadze art. 33 § 2 k.w. stanowiący, iż wymierzając karę, Sąd winien brać pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia.</p> <p>Należy zaznaczyć, iż w stosunku do oskarżonego zachodzi okoliczność obciążająca, o której mowa w art 33 § 4 pkt 5 kw, albowiem oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu.</p> <p>Sąd jako okoliczność łagodzącą przyjął postawę oskarżonego w postępowaniu sądowym, gdyż oskarżony przeprosił pokrzywdzoną, okazując żal i skruchę.</p> <p>Kierując się powyżej wskazanymi dyrektywami wymiaru kary Sąd orzekł wobec <span class="anon-block">P. P.</span> karę 25 dni aresztu.</p> <p>Odnosząc się do dyspozycji art. 19 kw należy zaznaczyć, iż stanowi on, że kara aresztu trwa najkrócej 5, najdłużej 30 dni, a wymierza się ją w dniach.</p> <p>W ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 35 k.w., albowiem oskarżony popełnił czyn umyślnie działając z zamiarem bezpośrednim, a sam czyn charakteryzował się dużą społeczną szkodliwością, wynikającą przede wszystkim z faktu, iż jego sprawca jawnie, i wielokrotnie lekceważył prawo i obowiązujące zasady moralne. Nadto uprzednia karalność za podobne przestępstwa świadczy o wysokiej demoralizacji oskarżonego. Orzeczone i wykonane wobec niego kary nie przyniosły swojego rezultatu. W świetle powyższego orzeczenie wobec oskarżonego kary łagodniejszego rodzaju niż areszt byłoby rażąco niewspółmierne do wagi czynu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">P. P.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>II</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 44;art. 44 § 5)">art 44 § 5 k.p.w.</a> Sąd orzekł o zwrocie oskarżonemu dowodu rzeczowego <span class="anon-block">(...)</span>, opisanego w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr <span class="anon-block">(...)</span> pod poz. 1, albowiem nie służył on ani nie był przeznaczony do popełnienia wykroczenia, nie pochodził z przestępstwa, nadto posiadanie tego przedmiotu nie było zabronione.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->inne zagadnienia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, <br/>a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p>Skazanie za popełnienie wykroczenia kradzieży lub przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej daje Sądowi możliwość orzeczenia obowiązku naprawienia szkody. Według dyspozycji art. 119 § 4 kw może on przybrać postać obowiązku zapłaty równowartości ukradzionego lub przywłaszczonego mienia, jeżeli szkoda nie została naprawiona. Wprawdzie pokrzywdzona nie odzyskała skradzionego jej telefonu, niemniej złożyła na rozprawie oświadczenie, że nie rości wobec oskarżonego żadnych pretensji.</p> <p>W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodziła też konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy celem ustalenia wartości skradzionego telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki V.</span> na dzień 9 maja 2023 roku, albowiem wartość tej rzeczy już w dacie zakupu nakazywała uznać czyn oskarżonego za wykroczenie, a przy tym nie było potrzeby rozstrzygania o zasądzeniu ewentualnej równowartości tej skradzionej rzeczy, co ewentualnie uzasadniałoby zrealizowanie takiego dowodu z urzędu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->KOszty procesu</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>III</p> </td> <td colspan="12"> <p>Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze</a> przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. P.</span> kwotę 1.680 zł plus VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu <span class="anon-block">P. P.</span> z urzędu, biorąc za podstawę wyliczenia tej należności stawkę podstawową przewidzianą za udział w postępowaniu zwyczajnym przed sądem rejonowym zwiększoną o ilość terminów rozpraw, w których obrońca uczestniczył. Sprawa ta nie była natomiast ani skomplikowana pod względem merytorycznym, ani też nie wymagała szczególnego nakładu pracy ze strony obrońcy, stąd też wniosek obrońcy o podwyższenie stawki podstawowej należnej mu z tytułu świadczonej pomocy nie został uwzględniony.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>IV</p> </td> <td colspan="12"> <p>Sąd uznał za celowe na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> zwolnienie oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, mając na uwadze jego sytuację materialną oraz fakt, że przebywa w jednostce penitencjarnej, mając przy tym ograniczone - także ze względów zdrowotnych – możliwości podjęcia pracy zarobkowej.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->Podpis</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->sędzia Justyna Koska-Janusz</em> </p> </td> </tr> </table> </div>